English:
On Tuesday 2 June, Bibelot in Dordrecht was transformed into a true underground bunker where emotion and raw intensity came together. The evening was opened by the Greek band Yoth Iria, who made a strong impression as the support act. Around co-founder Jim Mutilator, the group delivered a powerful set in which traditional riffs were combined with epic melodies and an almost ritualistic atmosphere. Although the audience had clearly come for Afsky, Yoth Iria managed to warm up the venue early on with a convincing performance. The strong songs, tight execution, and recognisable Greek signature made the support act much more than just a warm-up. At the same time, that tight execution also had a downside. Due to the prominent use of backing tracks, the band sometimes sounded almost too perfect, causing some of the spontaneity to be lost. The carefully constructed atmospheric layers enriched the sound, but also made the performance feel more static and rehearsed at times than the music perhaps deserves.
When the Danish band Afsky then took the stage, it immediately became clear why the group has built such a strong reputation in recent years. From the very first notes, a nearly tangible tension filled the room. What already impresses on record gained an extra dimension live. The mix of icy riffs, immersive melodies, and heart-wrenching vocals resulted in a performance that was both captivating and suffocating. The setlist offered a strong cross-section of the band’s catalogue, featuring both newer material and older crowd favourites. The dynamics within the compositions were particularly striking: quiet passages flowed seamlessly into furious eruptions of sound, without the tension ever letting up for a moment.
What stood out was how quickly the time seemed to pass. The set lasted about an hour, but felt significantly shorter. Where performances by other bands in the genre can sometimes become somewhat monotonous over time, Afsky managed to hold attention from start to finish. The variation in tempo, atmosphere, and intensity kept the performance engaging, with no moment where concentration slipped. Before you knew it, the final note had been played.
Frontman Ole Pedersen Luk did not perform a role on stage but seemed to fully merge with the music. His performance was restrained and sincere, which made the emotional weight of the songs come across even more strongly. Musically, everything was also solid. The rhythm section formed a stable foundation, while the guitars created a rich, layered wall of sound that felt both powerful and atmospheric. The sound mix at Bibelot also deserves credit. Where nuance is sometimes lost in an impenetrable wall of sound at such shows, here there was still plenty of space for detail and atmospheric depth.
Although Afsky is not known for extensive audience interaction, the connection between band and audience was clearly felt throughout the performance. Those present were carried away by the music and atmosphere, resulting in an almost meditative focus.
With Yoth Iria as a strong but somewhat (too) polished support act and an impressive performance by Afsky, the evening developed into a highly successful combination of Mediterranean darkness and Scandinavian intensity. It was the second time I saw Afsky live. During my first encounter, the band already made a strong impression, and this performance once again confirmed why the Danes belong among the best in the contemporary black metal scene. It was an evening in which two bands with entirely different approaches to the genre demonstrated just how versatile and immersive this music can be. For those present, this concert will linger in the mind for a long time to come.
Nederlands:
Op dinsdag 2 juni veranderde Bibelot in Dordrecht in een ware underground bunker waarin emotie en rauwe intensiteit samenkwamen. De avond werd geopend door de Griekse band Yoth Iria, die als voorprogramma een sterke indruk achterliet. Rond medeoprichter Jim Mutilator bracht de groep een krachtige set waarin traditionele riffs werden gecombineerd met epische melodieën en een bijna rituele sfeer. Hoewel het publiek duidelijk voor Afsky was gekomen, wist Yoth Iria met een overtuigende performance de zaal al vroeg op temperatuur te brengen. De sterke songs, strakke uitvoering en herkenbare Griekse signatuur maakten het voorprogramma tot veel meer dan een opwarmer. Tegelijkertijd had die strakke uitvoering ook een keerzijde. Door het nadrukkelijke gebruik van backing tracks klonk de band soms bijna té perfect, waardoor een deel van de spontaniteit verloren ging. De zorgvuldig opgebouwde atmosferische lagen verrijkten weliswaar het geluid, maar zorgden er ook voor dat het optreden op sommige momenten statischer en ingestudeerd aanvoelde dan de muziek zelf wellicht verdient.
Toen vervolgens het Deense Afsky het podium betrad, werd direct duidelijk waarom de groep de afgelopen jaren zo’n sterke reputatie heeft opgebouwd. Vanaf de eerste noten hing er een bijna tastbare spanning in de zaal. Wat op plaat al indruk maakt, kreeg live een extra dimensie. De mix van ijzige riffs, meeslepende melodieën en hartverscheurende vocalen zorgde voor een optreden dat even meeslepend als beklemmend was. De setlist bood een sterke dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band, waarbij zowel recenter materiaal als oudere publieksfavorieten aan bod kwamen. Vooral de dynamiek binnen de composities maakte indruk: verstilde passages gingen naadloos over in furieuze erupties van geluid, zonder dat de spanningsboog ook maar een moment verslapte.
Wat daarbij opviel, was hoe snel de tijd voorbij leek te gaan. De set duurde ongeveer een uur, maar voelde aanzienlijk korter. Waar optredens van andere bands binnen het genre soms de neiging hebben om na verloop van tijd wat eenvormig aan te voelen, wist Afsky de aandacht van begin tot eind vast te houden. Door de afwisseling in tempo, sfeer en intensiteit bleef het optreden boeien en was er geen moment waarop de concentratie verslapte. Voor je het wist, was de laatste noot gespeeld.
Frontman Ole Pedersen Luk speelde geen rol op het podium, maar leek volledig op te gaan in de muziek. Zijn optreden was ingetogen en oprecht, waardoor de emotionele lading van de nummers nog sterker binnenkwam. Ook muzikaal stond het als een huis. De ritmesectie vormde een solide fundament, terwijl de gitaren een rijke, gelaagde muur van geluid neerzetten die zowel krachtig als sfeervol klonk. Daarbij verdient ook de geluidsmix van Bibelot een compliment. Waar nuances bij dergelijke optredens soms verloren gaan in een ondoordringbare geluidsmassa, bleef hier voldoende ruimte voor detail en atmosferische diepgang.
Hoewel Afsky niet bekendstaat om uitgebreide publieksinteractie, was de verbondenheid tussen band en publiek gedurende het optreden duidelijk voelbaar. De aanwezigen lieten zich meevoeren door de muziek en de sfeer, waardoor een bijna meditatieve concentratie ontstond.
Met Yoth Iria als sterk maar enigszins (te) gepolijst voorprogramma en een indrukwekkend optreden van Afsky groeide deze avond uit tot een bijzonder geslaagde combinatie van mediterrane duisternis en Scandinavische intensiteit. Het was de tweede keer dat ik Afsky live zag. Bij mijn eerste kennismaking maakte de band al een grote indruk, en ook dit optreden bevestigde opnieuw waarom de Denen bij de beste in de hedendaagse black metal scene behoren. Het was een avond waarop twee bands met een geheel eigen benadering van het genre lieten zien hoe veelzijdig en meeslepend deze muziek kan zijn. Voor de aanwezigen zal dit concert dan ook nog lang blijven nazinderen.
