English:
Operating out of Oslo, Messier 16 is a Norwegian outfit that has shown little interest in the usual boundaries of extreme Metal since its formation in 2017. Following Iota in 2021 and Death Poems in 2023, the band now presents its third album, Shouts from the Cliffs of Heterodoxy, through Italian label Time to Kill Records. With twelve compositions and a running time of almost 65 minutes, the Norwegians have delivered a rather ambitious piece of work. Anyone looking for half an hour of uncomplicated guitar violence would probably be better off looking elsewhere.
The album’s subject matter revolves around the human psyche, memories, delusions and the ways in which people can become trapped within their own perception of reality. The title refers to the rejection of generally accepted beliefs and ideas, a subject that lends itself particularly well to Messier 16’s complex musical approach. The band attempts to express this psychological confusion not only through its lyrics, but also through the music itself.
Musically, Messier 16 operates somewhere between Progressive Black Metal, Death Metal, Doom and Post-Metal. On paper, that might sound like a rather disorderly collection of styles, but the band attempts to bring them together into a coherent whole. Aggressive passages alternate with melodic guitar work, atmospheric sections and moments when the music almost seems to come to a complete standstill. Then, without warning, the calm can give way to another forceful eruption.
The guitars play an important role in this approach. Not merely because of the musicians’ technical abilities, but particularly because of the way riffs and melodies are woven together. The compositions regularly feature unexpected turns, tempo changes and rhythmic shifts. Fans of bands such as Enslaved, Opeth and Emperor will recognise certain elements, although Messier 16 clearly attempts to give these influences its own interpretation.
One of the album’s most striking features is the three-part Perennial Shift, which together accounts for more than twenty minutes of music. Here, the band has ample room to explore its progressive ambitions. The individual sections offer opportunities to develop musical ideas further and experiment with contrasts between aggression, melancholy and atmosphere. At the same time, this approach also carries a certain risk: when every composition constantly heads in new directions, the overall cohesion can begin to suffer.
Gloom-Chaser, running for almost nine minutes, is another interesting part of the album. The track explores melancholy as an essential part of someone’s identity, making it a fitting example of Messier 16’s psychological approach. The music is given the opportunity to tell a story that extends beyond the usual alternation between heavy and quiet passages.
The production matches the ambitious nature of the material. With music that incorporates so many different elements, it is important that the individual instruments are given enough room to breathe. At the same time, this kind of approach inevitably raises the question of how much perfection an extreme Metal album actually needs. Technical proficiency is obviously a quality, but it should not come at the expense of the rawness and spontaneity that make Black and Death Metal so appealing in the first place.
And that, as far as I am concerned, is also the most important point when evaluating Shouts from the Cliffs of Heterodoxy. Messier 16 clearly has plenty of ideas and possesses the musical ability to develop them. But a complicated composition is not automatically a strong composition. The challenge is to ensure that all those tempo changes, melodies and stylistic excursions actually contribute to the song, rather than merely serving as demonstrations of musical versatility.
At almost 65 minutes, the album also demands a considerable amount of attention from the listener. That is not necessarily a problem, particularly within Progressive Metal, but it does mean that the music needs to maintain enough tension to justify its full running time. A record like this cannot be properly judged after one casual listen and requires a certain investment.
With Shouts from the Cliffs of Heterodoxy, Messier 16 presents an ambitious third album on which musical boundaries seem to exist primarily to be crossed. The combination of extreme Metal, progressive structures and psychological themes offers plenty of potential for an interesting listening experience. Whether the Norwegians have also managed to create an album that truly leaves a lasting impression ultimately depends on the balance between composition and complexity.
Because no matter how impressive a musician’s command of their instrument may be, in the end, it is the songs that need to stay with you. Not the number of notes crammed into them.
Nederlands:
Vanuit Oslo opereert Messier 16, een Noors gezelschap dat sinds zijn oprichting in 2017 weinig belangstelling heeft getoond voor de gebruikelijke grenzen binnen extreme Metal. Na Iota uit 2021 en Death Poems uit 2023 verschijnt nu het derde album, Shouts from the Cliffs of Heterodoxy, via het Italiaanse Time to Kill Records. Met twaalf composities en een speelduur van bijna 65 minuten hebben de Noren een behoorlijk ambitieus werkstuk afgeleverd. Wie op zoek is naar een halfuurtje ongecompliceerd gitaargeweld, kan zijn heil waarschijnlijk beter ergens anders zoeken.
De thematiek van het album draait om de menselijke psyche, herinneringen, waanbeelden en de manier waarop mensen gevangen kunnen raken in hun eigen werkelijkheid. De titel verwijst naar het afwijken van algemeen aanvaarde overtuigingen en denkbeelden, een onderwerp dat zich uitstekend leent voor de complexe muzikale benadering van Messier 16. De band probeert die psychologische verwarring niet alleen tekstueel, maar ook muzikaal tot uitdrukking te brengen.
Muzikaal beweegt Messier 16 zich ergens tussen progressieve Black Metal, Death Metal, Doom en Post-Metal. Dat klinkt op papier misschien als een weinig overzichtelijke verzameling stijlen, maar de band probeert er een samenhangend geheel van te maken. Agressieve passages worden afgewisseld met melodieuze gitaarpartijen, atmosferische stukken en momenten waarop de muziek bijna volledig tot stilstand lijkt te komen. Vervolgens kan de rust zonder waarschuwing weer plaatsmaken voor een stevige uitbarsting.
De gitaren spelen daarbij een belangrijke rol. Niet alleen vanwege de technische vaardigheden van de muzikanten, maar vooral door de manier waarop riffs en melodieën in elkaar worden geschoven. De composities kennen regelmatig onverwachte wendingen, tempowisselingen en ritmische verschuivingen. Liefhebbers van bands als Enslaved, Opeth en Emperor zullen bepaalde elementen herkennen, al probeert Messier 16 nadrukkelijk een eigen invulling aan die invloeden te geven.
Een van de opvallendste onderdelen van het album is het drieluik Perennial Shift, dat samen ruim twintig minuten in beslag neemt. Hier krijgt de band alle ruimte om zijn progressieve ambities uit te werken. De verschillende delen bieden mogelijkheden om muzikale ideeën verder te ontwikkelen en met contrasten tussen agressie, melancholie en atmosfeer te spelen. Tegelijkertijd schuilt daarin ook het gevaar van deze aanpak: wanneer iedere compositie voortdurend nieuwe richtingen inslaat, kan de samenhang onder druk komen te staan.
Ook Gloom-Chaser, met een speelduur van bijna negen minuten, is een interessant onderdeel van het album. Het nummer behandelt melancholie als een wezenlijk onderdeel van iemands identiteit en vormt daarmee een passend voorbeeld van de psychologische benadering van Messier 16. De muziek krijgt hier de gelegenheid om een verhaal te vertellen dat verder gaat dan de gebruikelijke afwisseling tussen harde en rustige passages.
De productie sluit aan bij het ambitieuze karakter van het materiaal. Bij muziek waarin zoveel verschillende elementen samenkomen, is het belangrijk dat de afzonderlijke instrumenten voldoende ruimte krijgen. Tegelijkertijd roept een dergelijke benadering altijd de vraag op hoeveel perfectie een extreme Metalplaat eigenlijk nodig heeft. Technische beheersing is uiteraard een kwaliteit, maar mag niet ten koste gaan van de rauwheid en spontaniteit die Black en Death Metal juist zo aantrekkelijk kunnen maken.
En daar ligt wat mij betreft ook het belangrijkste beoordelingspunt van Shouts from the Cliffs of Heterodoxy. Messier 16 heeft duidelijk veel ideeën en beschikt over de muzikale middelen om die uit te werken. Maar een ingewikkelde compositie is niet automatisch een sterke compositie. De uitdaging is om al die tempowisselingen, melodieën en stilistische uitstapjes te laten bijdragen aan het nummer, in plaats van ze uitsluitend als demonstratie van muzikale veelzijdigheid te gebruiken.
Met bijna 65 minuten vraagt het album bovendien behoorlijk wat aandacht van de luisteraar. Dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn, zeker niet binnen de progressieve Metal, maar het betekent wel dat de muziek voldoende spanning moet blijven opbouwen om de volledige speelduur te rechtvaardigen. Een plaat als deze laat zich niet beoordelen na één vluchtige luisterbeurt en vraagt om enige investering.
Messier 16 presenteert met Shouts from the Cliffs of Heterodoxy een ambitieus derde album waarop muzikale grenzen vooral lijken te bestaan om overschreden te worden. De combinatie van extreme Metal, progressieve structuren en psychologische thematiek biedt voldoende aanknopingspunten voor een interessante luisterervaring. Of de Noren daarmee ook een werkelijk beklijvend album hebben afgeleverd, hangt uiteindelijk af van de balans tussen compositie en complexiteit.
Want hoe indrukwekkend een muzikant zijn instrument ook beheerst, uiteindelijk zijn het de nummers die moeten blijven hangen. En niet de hoeveelheid noten die erin verwerkt zijn.
80/100
Messier 16:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Homepage
Time to kill records:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Time to Kill Records Website