Engels:
Hailing from Offenburg, Germany, situated on the edge of the Black Forest, Black Metal outfit Nocturnis has been active since 2019. Following the EP Aporia in 2020 and their debut album Unsegen in 2022, the band returns on November 6 with their second full-length, Drangsal, released through Fetzner Death Records. The past few years have seen several line-up changes, but Nocturnis now seems to have found its footing once again. For this new album, the Germans delve into one of the darkest chapters in history: the witch hunts. A period in which religious fanaticism, superstition and the abuse of power cost thousands of people their lives. The title Drangsal, which roughly translates as torment or severe suffering, is therefore particularly fitting. Eight compositions, spanning just over 44 minutes, take us through accusations, trials, executions and the consequences of an era in which a simple suspicion could be enough to send someone to the stake.
Musically, Nocturnis has opted for a particularly powerful and, above all, richly layered form of Black Metal. Anyone expecting a primitive, crackling production and a handful of barely distinguishable riffs is in for a surprise. Drangsal sounds absolutely massive. The production is incredibly thick, giving the music an almost overwhelming presence. The Germans enrich their Black Metal with substantial Death Metal influences, pronounced melodic guitar passages, impressive solos and atmospheric synthesizers. The overall sound is modern, powerful and remarkably full, yet fortunately without the individual instruments disappearing into the enormous wall of sound. A great deal of attention has clearly been paid to every detail, without sacrificing any of the music’s aggression.
An important role within Nocturnis is reserved for Dutch-born guitarist and producer Vincent Padrutt. And on Drangsal, he certainly shows that he knows exactly what he is doing. Not only is his guitar playing of an exceptionally high standard, but he has also done an excellent job on the production side of things. The melodic lines are carefully crafted, the harmonies fit together beautifully, and every now and then a solo is pulled out of the hat. Now, I am generally not a great admirer of extravagant guitar work within Black Metal, but in this case I am more than happy to make an exception. The solos are wonderfully melodic and genuinely enrich the compositions. There is no endless technical noodling simply to demonstrate how many notes someone can squeeze into a minute. Instead, we are treated to tasteful guitar passages in which feeling and melody take centre stage. Padrutt also handled the recording and production, while Nikita Kamprad was responsible for the mixing and mastering. Their collaboration has resulted in a truly impressive sound.
Following the brief opening piece Liturgie, the album gets properly underway with Tituba. The title refers to one of the first people accused during the infamous Salem witch trials of 1692. This also makes it clear that Nocturnis does not limit its historical subject matter exclusively to Europe. The German-language lyrics give the concept a distinctive character and fit perfectly with the dark themes explored by the band. Matthias Störck’s vocals are fierce and aggressive, providing a striking contrast to the occasionally almost graceful guitar melodies. It is precisely this tension between brutality and melody that makes Drangsal so interesting. While the guitars regularly have room to explore their melodic side, the underlying rhythm section ensures that the music retains its power.
With Thaumaturg, Düsternis and the more than seven-minute-long Der letzte Hort, Nocturnis continues to develop its musical approach. The compositions provide plenty of room for tempo changes, melodic passages and forceful rhythms. The Death Metal influences add extra weight, giving the whole thing a distinctly muscular character. The synthesizers are used to deepen the atmosphere without constantly demanding attention. That is no insignificant detail, because with so many musical ingredients there is always the danger of an album becoming overcrowded. Nocturnis, however, manages to keep the various elements together rather convincingly. The melodies act as the connecting thread, while the aggression ensures that the musical foundation remains firmly intact.
Fans of Groza, Gaerea, Der Weg einer Freiheit and Thron will undoubtedly find plenty to enjoy on Drangsal. This is not to suggest that Nocturnis simply copies these bands, but the combination of modern Black Metal, imposing production, a substantial dose of melody and considerable aggression clearly places them in similar musical territory. The emphasis is not exclusively on speed, either. The more measured passages are given sufficient attention, allowing the music to breathe and the melodic lines to come into their own. Ultimately, the excellent guitar work is one of the main reasons why I find this album such an enjoyable listen. Even the solos, which would not normally get me particularly excited, regularly manage to put a smile on my face.
With Das Licht der nächsten Sonne and Dämmernis, Nocturnis works towards the closing title track. At over nine minutes, Drangsal is the longest composition on the album and brings the historical concept to its conclusion. The band has clearly attempted to make this second full-length more than just a collection of individual songs. The subject matter, German-language lyrics and musical arrangements are intended to tell a story together. Naturally, this requires a certain amount of attention from the listener, but with a running time of just over 44 minutes, the album remains manageable enough to be enjoyed in its entirety.
What strikes me most is just how effortlessly Drangsal manages to win me over. Normally, this modern and highly melodic form of Black Metal is not exactly my preferred musical territory. I generally favour something dirtier, with a rougher edge and less emphasis on technical refinement. Nor am I particularly fond of albums on which guitarists feel the need to demonstrate their soloing abilities at every possible opportunity. Yet here, it all works surprisingly well. The guitar melodies are strong, the solos genuinely contribute something, and the combination with the heavier Death Metal elements gives the music enough muscle to prevent it from drowning in overly sweet melodies. Of course, it also helps that the production is genuinely excellent. Everything sounds huge and powerful without the music losing its cohesion.
That does not mean Drangsal suddenly makes me abandon my preference for raw and primitive Black Metal. The difference in approach is simply too great for that. Nocturnis deliberately opts for a polished, modern and richly arranged sound in which melody and technical proficiency play a significant role. Purists who prefer their Black Metal to sound as though it were recorded somewhere in a damp basement on a worn-out cassette recorder will probably be better off looking elsewhere. But that does not have to be a problem. Black Metal has developed so many different forms over the years that there should be plenty of room for a band approaching its music in this manner.
With Drangsal, Nocturnis delivers a thoroughly convincing second album. Vincent Padrutt’s excellent guitar work, the massive production and the successful combination of Black and Death Metal are particularly impressive. The melodic solos and atmospheric synthesizers add another dimension to the compositions, while the German-language lyrics and historical subject matter provide plenty of substance. The fact that I am not normally particularly enthusiastic about this musical direction only makes the result all the more surprising. I simply cannot deny that this album goes down remarkably well. Sometimes, even as a devoted admirer of the rawer side of the genre, there is no need to make things complicated when a band has simply delivered a damn good record. And that is exactly what Nocturnis has done here.
Nederlands:
Vanuit het Duitse Offenburg, gelegen aan de rand van het Zwarte Woud, opereert sinds 2019 de Black Metal-formatie Nocturnis. Na de EP Aporia uit 2020 en het debuutalbum Unsegen uit 2022 keert de band op 6 november terug met zijn tweede langspeler, Drangsal, die verschijnt via Fetzner Death Records. De afgelopen jaren vonden er enkele bezettingswisselingen plaats, maar inmiddels lijkt de band zijn draai weer helemaal gevonden te hebben. Voor dit nieuwe album duiken de Duitsers in een van de donkerste hoofdstukken uit de geschiedenis: de heksenvervolgingen. Een periode waarin religieus fanatisme, bijgeloof en machtsmisbruik duizenden mensen het leven kostten. De titel Drangsal, zoveel als kwelling of zware beproeving, is dan ook bijzonder toepasselijk. Acht composities, goed voor ruim 44 minuten muziek, nemen ons mee langs beschuldigingen, processen, executies en de gevolgen van een tijdperk waarin een simpele verdenking al voldoende kon zijn om op de brandstapel te eindigen.
Muzikaal heeft Nocturnis gekozen voor een behoorlijk stevige en vooral bijzonder rijk aangeklede vorm van Black Metal. Wie rekent op een primitieve, krakende productie en een handvol nauwelijks van elkaar te onderscheiden riffs, komt hier bedrogen uit. Drangsal klinkt namelijk als een klok. De productie is werkelijk enorm dik en geeft de muziek een bijna overdonderend karakter. De Duitsers doorspekken hun Black Metal met flinke Death Metal-invloeden, uitgesproken melodieuze gitaarpartijen, fraaie solo’s en sfeervolle synthesizers. Het geheel klinkt modern, krachtig en bijzonder vol, maar gelukkig zonder dat de verschillende instrumenten in de massieve geluidsmuur verdwijnen. Hier is duidelijk aandacht besteed aan ieder detail, zonder dat het geheel aan agressie hoeft in te boeten.
Een belangrijke rol binnen Nocturnis is weggelegd voor de in Nederland geboren gitarist en producer Vincent Padrutt. En die laat op Drangsal eens even haarfijn zien hoe de vork in de steel zit. Niet alleen is zijn gitaarspel van een bijzonder hoog niveau, ook op productioneel vlak heeft hij uitstekend werk afgeleverd. De melodielijnen zijn zorgvuldig uitgewerkt, de harmonieën zitten goed in elkaar en regelmatig wordt er een solo uit de hoge hoed getoverd. Nu ben ik doorgaans niet zo’n liefhebber van uitbundig gitaarwerk binnen de Black Metal, maar hier moet ik toch een uitzondering maken. De solo’s zijn bijzonder melodieus en vormen daadwerkelijk een verrijking van de composities. Geen eindeloos technisch gefriemel om te laten horen hoeveel noten iemand in een minuut kan produceren, maar smaakvolle gitaarpartijen waarin gevoel en melodie vooropstaan. Padrutt nam ook de opnames en productie voor zijn rekening, terwijl Nikita Kamprad verantwoordelijk was voor de mix en mastering. Die samenwerking heeft een indrukwekkend eindresultaat opgeleverd.
Na de korte opening Liturgie gaat het album met Tituba daadwerkelijk van start. De titel verwijst naar een van de eerste beschuldigden tijdens de beruchte heksenprocessen van Salem in 1692. Daarmee wordt ook duidelijk dat Nocturnis zijn historische thematiek niet uitsluitend tot Europa beperkt. De Duitstalige teksten geven het concept een eigen karakter en sluiten uitstekend aan bij de duistere onderwerpen die de band behandelt. De vocalen van Matthias Störck klinken fel en agressief en vormen een behoorlijk contrast met de soms haast sierlijke gitaarmelodieën. Juist dat spanningsveld tussen de brute en melodieuze elementen maakt Drangsal interessant. Waar de gitaren regelmatig de ruimte krijgen om melodieus uit te pakken, zorgt de onderliggende ritmesectie ervoor dat de muziek zijn kracht behoudt.
Met Thaumaturg, Düsternis en het ruim zeven minuten durende Der letzte Hort wordt de muzikale koers verder uitgewerkt. De composities bieden volop ruimte aan tempowisselingen, melodieuze passages en stevig aangezette ritmes. De Death Metal-invloeden zorgen daarbij voor extra gewicht en geven het geheel een behoorlijk gespierd karakter. De synthesizers worden gebruikt om de atmosfeer verder aan te dikken, zonder voortdurend de aandacht op te eisen. Dat laatste is niet onbelangrijk, want met zoveel muzikale ingrediënten bestaat altijd het gevaar dat een album overvol raakt. Nocturnis weet de verschillende elementen echter behoorlijk overtuigend bij elkaar te houden. De melodieën vormen de verbindende factor, terwijl de agressie ervoor zorgt dat het muzikale fundament overeind blijft.
Vooral liefhebbers van Groza, Gaerea, Der Weg einer Freiheit en Thron zullen zich bij Drangsal uitstekend kunnen vermaken. Niet dat Nocturnis deze bands klakkeloos kopieert, maar de combinatie van moderne Black Metal, een imposante productie, een stevige dosis melodie en behoorlijk wat agressie bevindt zich duidelijk in hetzelfde muzikale vaarwater. De nadruk ligt daarbij niet uitsluitend op snelheid. Ook de meer gedragen passages krijgen voldoende aandacht, waardoor de muziek kan ademen en de melodielijnen beter tot hun recht komen. De uitstekende gitaarpartijen zijn voor mij uiteindelijk een van de belangrijkste redenen waarom dit album zo prettig wegluistert. Zelfs de solo’s, waar ik normaal gesproken niet onmiddellijk voor warmloop, weten hier regelmatig een glimlach op mijn gezicht te toveren.
Met Das Licht der nächsten Sonne en Dämmernis werkt Nocturnis toe naar de afsluitende titeltrack. Het ruim negen minuten durende Drangsal vormt het omvangrijkste stuk van het album en sluit het historische concept af. De band heeft duidelijk geprobeerd om van deze tweede langspeler meer te maken dan een verzameling op zichzelf staande nummers. De thematiek, de Duitstalige teksten en de muzikale uitwerking moeten gezamenlijk een verhaal vertellen. Dat vraagt uiteraard om de nodige aandacht van de luisteraar, maar met een speelduur van ruim 44 minuten blijft het album overzichtelijk genoeg om in zijn geheel te beluisteren.
Wat mij vooral opvalt, is hoe gemakkelijk Drangsal uiteindelijk weet te overtuigen. Normaal gesproken behoort deze moderne, behoorlijk melodieuze vorm van Black Metal niet direct tot mijn favoriete muzikale kost. Ik heb doorgaans liever wat meer smerigheid, een rauwer randje en minder nadruk op technische verfijning. Bovendien ben ik bepaald geen groot liefhebber van albums waarop de gitaristen om de haverklap hun solistische vaardigheden etaleren. Toch werkt het hier verrassend goed. De gitaarmelodieën zijn sterk, de solo’s voegen daadwerkelijk iets toe en de combinatie met de stevigere Death Metal-elementen geeft het geheel voldoende kracht om niet in al te zoetgevooisde melodieën te verzanden. Daarbij helpt het natuurlijk dat de productie werkelijk uitstekend is. Alles klinkt groot en massief, zonder dat de muziek daardoor zijn samenhang verliest.
Dat betekent niet dat Drangsal plotseling de rauwe en primitieve Black Metal naar de achtergrond doet verdwijnen. Daarvoor is het verschil in benadering eenvoudigweg te groot. Nocturnis kiest nadrukkelijk voor een verzorgd, modern en rijk gearrangeerd geluid, waarin melodie en technische beheersing een belangrijke rol spelen. Puristen die hun Black Metal het liefst horen alsof deze ergens in een vochtige kelder op een versleten cassetterecorder is vastgelegd, kunnen deze plaat waarschijnlijk beter links laten liggen. Maar dat hoeft natuurlijk geen bezwaar te zijn. Black Metal kent inmiddels zoveel verschillende verschijningsvormen dat er ook voldoende ruimte moet zijn voor een band die zijn muziek op deze manier benadert.
Met Drangsal levert Nocturnis een bijzonder overtuigend tweede album af. Vooral het uitstekende gitaarwerk van Vincent Padrutt, de enorme productie en de geslaagde combinatie van Black en Death Metal maken indruk. De melodieuze solo’s en sfeervolle synthesizers geven de composities bovendien een extra dimensie, terwijl de Duitstalige teksten en historische thematiek voor de nodige inhoud zorgen. Dat ik normaal gesproken niet zo’n liefhebber ben van deze muzikale richting, maakt het resultaat eigenlijk alleen maar verrassender. Ik kan moeilijk ontkennen dat deze plaat er bijzonder lekker ingaat. Soms hoef je als liefhebber van de rauwere kant van het genre ook niet moeilijk te doen wanneer een band gewoon een verdomd goede plaat aflevert. En dat is precies wat Nocturnis hier doet.
90/100
Nocturnis:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Website
Fetzner Death Records:
Website
Instagram
Facebook
Bandcamp