English:
Norwegian musician Bjørn Dencker, better known as Aldrahn, has built quite a history within Black Metal. His work with Dødheimsgard in particular earned him a reputation as an unconventional vocalist who has never paid much attention to the usual conventions of the genre. With Urarv, a project he founded back in 2003, he follows an equally unpredictable musical path. After Aurum in 2017 and Substratum in 2023, the third full-length album, Nychta Psychis, is now set for release on October 16 through Darkness Shall Rise Productions. Five compositions, spanning just over 32 minutes, once again reveal Aldrahn at his most unpredictable.
Anyone familiar with Urarv will know that straightforward Norwegian Black Metal is not what you should expect here. Although the band’s musical roots remain firmly planted in the genre, the compositions are constantly disrupted by unusual rhythmic structures, psychedelic excursions, and unexpected tempo changes. The result is an album that refuses to reveal itself easily, often leaving you with the impression that the musicians deliberately take a different turn just when you think you know where the music is heading.
The opening track, Dødheimsgard, is remarkable for its title alone. It is a direct reference to Aldrahn’s former band, which was certainly no stranger to musical experimentation either. The track establishes a solid foundation of raw Black Metal, but it soon becomes clear that Urarv has no intention of limiting itself to that framework. The guitars move between aggressive riffs and dissonant melodies, while the rhythm section regularly introduces unexpected twists. Nevertheless, enough recognisable aggression remains to prevent the whole thing from completely spiralling out of control.
The title track, Nychta Psychis, reveals another side of the band. Acoustic passages and psychedelic effects create an unsettling atmosphere, allowing the music to develop gradually without necessarily building towards a predictable climax. At times, the atmosphere becomes distinctly uncomfortable, and that is precisely where much of its appeal lies. Rather than overwhelming the listener through sheer speed or violence, Urarv relies on a persistent sense of unease.
Naturally, Aldrahn himself plays a leading role. His vocal delivery remains as recognisable as it is peculiar. Harsh outbursts alternate with theatrical recitations, almost mocking vocal lines, and passages where he seems to lose himself completely in his own musical universe. Not everything sounds particularly pleasant, although that was probably never the intention. At times, his performance borders on the absurd, yet it is precisely this quality that gives the music a character many other bands lack. His presence is impossible to ignore, even if it will certainly not appeal to everyone.
With the lengthy titled When Consciousness Identifies With Matter It Is Lost, the musical unpredictability is taken even further. The composition shifts between psychedelic sounds, restless guitar passages, and unexpected rhythmic changes. Particularly striking is the prominent role of the bass guitar. Rather than simply following the guitars, it frequently establishes its own direction within the arrangements. This creates a dynamic that gives the music an almost progressive character without constantly pushing technical complexity into the foreground.
Operation Genocide is among the most remarkable pieces on the album. The rhythms occasionally develop an almost jazz-like flexibility, while Aldrahn once again explores every possible corner of his vocal range. The song addresses the destructive consequences of human greed and warfare, a subject that fits remarkably well with its restless musical interpretation. It is also a composition in which Urarv’s experimental ambitions become both a strength and a weakness. The unexpected twists keep things interesting, but they occasionally come at the expense of coherence.
Closing track Youniverse introduces further Eastern-sounding melodies and industrial elements, once again demonstrating the broad musical interests of the musicians involved. At the same time, it becomes increasingly apparent that Urarv is not particularly concerned with establishing easily recognisable structures. The music constantly moves between different ideas, leaving the listener to decide whether all the pieces ultimately fall into place.
The production suits the unconventional character of the album rather well. Do not expect a polished, modern wall of sound, but rather a raw and somewhat abrasive recording in which the individual instruments have sufficient room to breathe. The lively bass lines particularly benefit from this approach. Everything occasionally sounds deliberately uncomfortable and unpolished, which adds a certain charm to the proceedings. Nevertheless, a little more power in the overall sound would not have hurt at certain moments.
Nychta Psychis is therefore not an album that gives up its secrets without a struggle. Its five compositions contain enough interesting ideas, strong riffs, and remarkable passages to justify repeated listening. On the other hand, the band’s experimental tendencies sometimes become so dominant that the music begins to lose coherence and intensity. The theatrical vocals and abrupt transitions, in particular, can seriously disrupt the otherwise dark atmosphere.
Still, Urarv deserves credit for refusing to remain within the familiar boundaries of Black Metal. Aldrahn clearly has little interest in meeting expectations, resulting in an album that can be as fascinating as it is exhausting. Nychta Psychis will undoubtedly test the patience of listeners who prefer their Black Metal straightforward, but those willing to embrace a substantial dose of musical eccentricity will find plenty to sink their teeth into. Not every unexpected turn leads to a convincing destination, but the journey itself is certainly anything but predictable.
Nederlands:
De Noorse muzikant Bjørn Dencker, beter bekend als Aldrahn, heeft binnen de Black Metal een behoorlijk verleden opgebouwd. Vooral zijn werk met Dødheimsgard heeft hem een reputatie bezorgd als een eigenzinnige vocalist die zich weinig aantrekt van de gebruikelijke conventies binnen het genre. Met Urarv, een project dat hij al in 2003 oprichtte, bewandelt hij een minstens zo onvoorspelbaar muzikaal pad. Na Aurum uit 2017 en Substratum uit 2023 verschijnt nu het derde volledige album Nychta Psychis, dat op 16 oktober via Darkness Shall Rise Productions wordt uitgebracht. Vijf composities, goed voor ruim 32 minuten muziek waarin Aldrahn zich opnieuw van zijn meest onberekenbare kant laat horen.
Wie Urarv enigszins kent, weet dat hier geen doorsnee Noorse Black Metal te verwachten valt. Hoewel de muzikale wortels stevig in het genre verankerd liggen, worden de composities voortdurend opengebroken door vreemde ritmische constructies, psychedelische uitstapjes en onverwachte tempowisselingen. Het resultaat is een plaat die zich niet gemakkelijk laat doorgronden en waarbij je regelmatig het gevoel krijgt dat de muzikanten bewust een andere afslag nemen dan je als luisteraar verwacht.
De openingstrack Dødheimsgard is alleen al vanwege de titel opmerkelijk. Een rechtstreekse verwijzing naar Aldrahns voormalige werkgever, die muzikaal eveneens nooit vies was van experimenten. Het nummer biedt een stevige basis van rauwe Black Metal, maar al snel wordt duidelijk dat Urarv niet van plan is zich daartoe te beperken. De gitaren bewegen zich tussen agressieve riffs en dissonante melodieën, terwijl de ritmesectie regelmatig onverwachte bewegingen maakt. Toch blijft er voldoende herkenbare agressie overeind om het geheel niet volledig te laten ontsporen.
Het titelnummer Nychta Psychis laat vervolgens een andere kant van de band horen. Akoestische passages en psychedelische effecten zorgen voor een vervreemdende atmosfeer, waarbij de muziek zich langzaam ontwikkelt zonder noodzakelijkerwijs naar een voorspelbare climax toe te werken. De sfeer is bij vlagen behoorlijk ongemakkelijk en juist daarin schuilt een belangrijk deel van de aantrekkingskracht. Urarv probeert de luisteraar niet zozeer te overweldigen met snelheid of geweld, maar eerder met een voortdurend gevoel van onbehagen.
Een hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Aldrahn zelf. Zijn stemgebruik is nog altijd even herkenbaar als eigenaardig. Rauwe uithalen worden afgewisseld met theatrale voordrachten, bijna spottende zanglijnen en passages waarbij het lijkt alsof de man zichzelf volledig verliest in zijn eigen muzikale wereld. Niet alles klinkt even aangenaam en dat zal waarschijnlijk ook nooit de bedoeling zijn geweest. Soms balanceert zijn voordracht op het randje van het absurde, maar tegelijkertijd geeft juist dat de muziek een karakter dat bij veel andere bands ontbreekt. Je kunt er moeilijk omheen, al zal het niet bij iedereen in de smaak vallen.
Met het lang getitelde When Consciousness Identifies With Matter It Is Lost wordt de muzikale grilligheid nog wat verder opgevoerd. De compositie beweegt zich tussen psychedelische klanken, onrustige gitaarpartijen en onverwachte ritmische verschuivingen. Daarbij valt vooral op hoe nadrukkelijk de basgitaar aanwezig is. Die beperkt zich niet tot het volgen van de gitaren, maar krijgt regelmatig een eigen rol binnen het geheel. Dat zorgt voor een dynamiek die de muziek een bijna progressief karakter geeft, zonder dat het technische aspect voortdurend op de voorgrond wordt geplaatst.
Operation Genocide behoort tot de meest opmerkelijke stukken op het album. De ritmiek krijgt hier bij vlagen een bijna jazzachtige beweeglijkheid, terwijl Aldrahn vocaal opnieuw alle mogelijke registers opentrekt. Het nummer behandelt de destructieve gevolgen van menselijke hebzucht en oorlog, een onderwerp dat prima aansluit bij de onrustige muzikale invulling. Het is een compositie waarin de experimenteerdrift van Urarv zowel een kracht als een zwakte blijkt. De onverwachte wendingen houden het interessant, maar zorgen er ook voor dat de samenhang soms onder druk komt te staan.
Afsluiter Youniverse voegt daar nog enkele oosters aandoende melodieën en industriële elementen aan toe. Het onderstreept nogmaals hoe breed de muzikale belangstelling van de betrokken muzikanten is. Tegelijkertijd wordt hier ook duidelijk dat Urarv niet altijd op zoek is naar een gemakkelijk herkenbare structuur. De muziek beweegt zich voortdurend tussen verschillende ideeën, waarbij de luisteraar zelf maar moet bepalen of alles uiteindelijk op zijn plaats valt.
De productie past uitstekend bij het eigenzinnige karakter van deze plaat. Verwacht geen dichtgesmeerde, moderne geluidsmuur, maar eerder een rauw en enigszins schurend geluid waarin de afzonderlijke instrumenten voldoende ruimte krijgen. Vooral de beweeglijke baspartijen profiteren daarvan. Het geheel klinkt soms bewust ongemakkelijk en ongepolijst, wat de muziek een bepaalde charme geeft. Tegelijkertijd had iets meer kracht in het totale geluid op sommige momenten geen kwaad gekund.
Nychta Psychis is daarmee geen album dat zich zonder slag of stoot gewonnen geeft. De vijf composities bevatten voldoende interessante ideeën, sterke riffs en opmerkelijke passages om meerdere luisterbeurten te rechtvaardigen. Daar staat tegenover dat de experimenteerdrift soms zo nadrukkelijk aanwezig is dat de muziek aan samenhang en intensiteit verliest. Vooral de theatrale zang en abrupte overgangen kunnen de duistere atmosfeer behoorlijk verstoren.
Toch verdient Urarv waardering voor het feit dat de band weigert binnen de vertrouwde grenzen van Black Metal te blijven. Aldrahn heeft duidelijk nog altijd weinig behoefte om aan verwachtingen te voldoen, en dat levert een album op dat even fascinerend als vermoeiend kan zijn. Nychta Psychis zal liefhebbers van rechtlijnige Black Metal vermoedelijk regelmatig op de proef stellen, maar wie openstaat voor een flinke dosis muzikale eigenaardigheid vindt hier genoeg om zijn tanden in te zetten. Niet iedere afslag leidt naar een overtuigende bestemming, maar de reis is in ieder geval allesbehalve voorspelbaar.
85/100
Urarv:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Darkness Shall Rise Productions:
Website
Facebook
Instagram
Bandcamp