English:
Hailing from Orléans, France, Les Bâtards du Roi return with Ici Meurt ma Joie, a three-track EP scheduled for release on October 16 through Les Acteurs de l’Ombre Productions. Formed in 2022, the band has managed to establish a distinctive identity in a relatively short period of time, combining Melodic Black Metal with medieval themes and a strong sense of storytelling. Following last year’s Les Chemins de l’Exil, the story now continues with a new chapter set in a world of betrayal, superstition, and sinister rituals.
At the heart of the concept remains the story of two brothers who wander through a devastated kingdom after murdering their king. On this EP, they arrive at a remote village where witchcraft and ancient cults dominate everyday life. An encounter with a mysterious witch draws them deeper into a world of darkness and sorcery. The narrative takes an increasingly sinister turn, once again demonstrating how important the conceptual side of the band truly is. The lyrics and music form a cohesive whole, with the melodies and arrangements reinforcing the tragedy of the story.
Musically, the band continues along its established path, although there are some noticeable differences compared to their previous work. Ici Meurt ma Joie sounds considerably more polished than Les Chemins de l’Exil. The production is clearer, the individual instruments are easier to distinguish, and the melodic guitar passages in particular are given more room to breathe. However, this refinement is not disturbing in the slightest. The music retains enough sharpness and aggression to remain convincing, while the cleaner production actually enhances the epic character of the compositions. It is a development that suits the band well, although I can imagine that those who prefer a rawer sound might see things differently.
The title track, Ici Meurt ma Joie, immediately demonstrates where Les Bâtards du Roi draw their strength from. The guitars move between melancholic melodies and fierce, occasionally quite fast passages. There is a natural sense of dynamics throughout, with the band resisting the temptation to keep its foot permanently on the accelerator. Instead, there is sufficient room for more restrained moments. The vocals remain fierce and convincing, while the melodies lend the composition an almost tragic atmosphere. It immediately sets the tone for the remainder of the EP.
On Et la Nuit s’éternise, the music gains an additional dimension through a guest appearance by Diffamie, known from the equally French Galibot. Her vocals provide an interesting contrast to the harsher vocal delivery, adding a more dramatic dimension to the track. The interplay between the different vocal styles gives the composition additional depth. The band manages to maintain a convincing balance between aggression and melancholy without allowing the music to descend into excessive bombast. This might very well be the track where the storytelling ambitions of Les Bâtards du Roi become most apparent.
Closing track Où Pourrit la Lumière brings the EP to a more forceful conclusion. The guitar work takes on a somewhat more aggressive character, while the rhythm section makes its presence felt more prominently. Nevertheless, melody continues to play an important role here as well. The band succeeds in bringing these different elements together convincingly, demonstrating that Melodic Black Metal does not necessarily have to sacrifice intensity in favour of atmosphere. The composition therefore serves as a fitting conclusion to this short but carefully constructed chapter.
What Les Bâtards du Roi clearly understand is that melody does not automatically have to mean accessibility. Their music retains enough dark undertones, while the alternation between fast, aggressive passages and more measured sections keeps things interesting throughout. The medieval themes also provide the band with a recognisable identity, without requiring an abundance of traditional folk instruments or theatrical embellishments.
There is, however, one point of criticism. With a running time of just over thirteen minutes, Ici Meurt ma Joie comes to an end rather quickly. Just as the music seems to be reaching its full potential, the story is already over. Although the three compositions individually offer sufficient substance, the EP consequently feels more like an intermediate chapter than a completely self-contained work. That is not necessarily a problem, but it certainly increases the desire for another full-length album.
With Ici Meurt ma Joie, Les Bâtards du Roi continue their development in convincing fashion. The production has become somewhat smoother, but fortunately without sacrificing the dark atmosphere or musical intensity. Once again, the Frenchmen successfully combine their melodic approach with sufficient aggression, while the underlying narrative gives the compositions additional meaning. A strong EP with essentially one drawback: just when you are fully immersed in it, it is already over.
Nederlands:
Vanuit het Franse Orléans keren Les Bâtards du Roi terug met Ici Meurt ma Joie, een drie nummers tellende EP die op 16 oktober verschijnt via Les Acteurs de l’Ombre Productions. De in 2022 opgerichte band heeft zich in relatief korte tijd weten te onderscheiden met een combinatie van melodieuze Black Metal, middeleeuwse thematiek en een sterk verhalend karakter. Na het vorig jaar verschenen Les Chemins de l’Exil wordt het verhaal nu verder uitgewerkt in een nieuw hoofdstuk dat zich opnieuw afspeelt in een wereld vol verraad, bijgeloof en duistere rituelen.
Centraal staat nog altijd het verhaal van twee broers die na de moord op hun koning door een verwoest rijk trekken. Op deze EP bereiken ze een afgelegen dorp waar hekserij en oude culten het dagelijks bestaan beheersen. Een ontmoeting met een mysterieuze heks brengt hen steeds dieper in een wereld van duisternis en bezweringen. Daarmee krijgt het verhaal een sinister vervolg en blijkt opnieuw hoe belangrijk het conceptuele aspect voor deze Fransen is. De teksten en muziek vormen samen een geheel, waarbij de melodieën en arrangementen de tragiek van het verhaal kracht bijzetten.
Muzikaal borduurt de band voort op de ingeslagen weg, al zijn er wel degelijk enkele verschillen met het voorgaande werk te horen. Zo klinkt Ici Meurt ma Joie duidelijk gepolijster dan Les Chemins de l’Exil. De productie is helderder, de instrumenten zijn beter van elkaar te onderscheiden en vooral de melodieuze gitaarpartijen krijgen meer ruimte. Storend is dat echter allerminst. De muziek behoudt voldoende scherpte en agressie om overtuigend te blijven, terwijl de verzorgdere productie juist bijdraagt aan het epische karakter van de composities. Het is een ontwikkeling die de band goed lijkt te passen, al kan ik me voorstellen dat liefhebbers van een wat rauwere productie hier anders over denken.
Het titelnummer Ici Meurt ma Joie laat direct horen waar Les Bâtards du Roi hun kracht vandaan halen. De gitaren bewegen zich tussen melancholische melodielijnen en felle, soms behoorlijk snelle passages. Het geheel kent een natuurlijke dynamiek, waarbij de band niet voortdurend het gaspedaal ingedrukt houdt, maar ook ruimte laat voor meer ingetogen momenten. De vocalen blijven fel en overtuigend, terwijl de melodieën de compositie een haast tragisch karakter geven. Het nummer zet meteen de toon voor de rest van de EP.
Op Et la Nuit s’éternise krijgt de muziek een extra dimensie door de gastbijdrage van Diffamie, bekend van het eveneens Franse Galibot. Haar vocalen vormen een interessant contrast met het rauwere stemgeluid en geven het nummer een meer dramatische lading. Vooral de afwisseling tussen de verschillende zangpartijen zorgt voor extra diepgang. De band weet hier de grens tussen agressie en melancholie goed te bewaken, zonder dat het geheel verzandt in overdreven bombast. Het is misschien wel het nummer waarin de verhalende ambities van Les Bâtards du Roi het duidelijkst naar voren komen.
Afsluiter Où Pourrit la Lumière brengt de EP vervolgens naar een steviger einde. Het gitaarwerk krijgt een wat agressiever karakter en de ritmesectie laat zich nadrukkelijker gelden. Toch blijven ook hier de melodieën een belangrijke rol spelen. De band weet de verschillende elementen behoorlijk overtuigend samen te brengen en laat horen dat melodieuze Black Metal niet noodzakelijk ten koste hoeft te gaan van intensiteit. De compositie vormt daarmee een passend slotstuk van dit korte, maar zorgvuldig opgebouwde hoofdstuk.
Wat Les Bâtards du Roi goed begrijpen, is dat melodie niet automatisch gelijk hoeft te staan aan toegankelijkheid. De muziek kent voldoende duistere ondertonen en de afwisseling tussen snelle, agressieve passages en meer gedragen stukken houdt de aandacht vast. De middeleeuwse thematiek geeft het geheel bovendien een herkenbare identiteit, zonder dat de band hiervoor zijn toevlucht hoeft te nemen tot een overdaad aan folkloristische instrumenten of theatrale versieringen.
Toch valt er ook een kanttekening te plaatsen. Met een speelduur van iets meer dan dertien minuten is Ici Meurt ma Joie wel erg snel voorbij. Juist wanneer de muziek volledig tot ontwikkeling lijkt te komen, is het verhaal alweer afgelopen. Hoewel de drie nummers afzonderlijk voldoende inhoud hebben, voelt de EP daardoor meer als een tussentijds hoofdstuk dan als een volledig afgerond werk. Dat hoeft op zichzelf geen bezwaar te zijn, maar het maakt de behoefte aan een volgend volwaardig album er niet minder om.
Met Ici Meurt ma Joie zetten Les Bâtards du Roi hun ontwikkeling overtuigend voort. De productie is wat gladder geworden, maar gelukkig niet ten koste van de duistere sfeer en de muzikale intensiteit. De Fransen weten hun melodieuze benadering wederom te combineren met voldoende agressie, terwijl het onderliggende verhaal de composities extra betekenis geeft. Een sterke EP die vooral één nadeel kent: wanneer je er eenmaal goed in zit, is het alweer voorbij.
80/100
Les Batard du Roi:
Instagram
Facebook
Les Acteurs de l’Ombre Productions:
Bandcamp
Instagram
Facebook
Les Acteurs de l’Ombre Productions Website