English:
From Reykjavík, the capital of Iceland, Mannveira finally return after five years of silence. Formed in 2010, the Black Metal band released their first full-length album, Vítahringur, in 2021, establishing themselves within Iceland’s increasingly extensive Black Metal scene. With Vesöld, the five musicians now present their second full-length, scheduled for release on October 16 through Dark Descent Records. Seven tracks, just over 36 minutes of music, and once again a substantial dose of darkness emerging from that peculiar island in the North Atlantic Ocean.
Mannveira belong to a generation of Icelandic bands that take the traditional foundations of Black Metal and twist them into something distinctly their own, often in a rather unsettling manner. Dissonant guitars, distorted melodies, and an oppressive atmosphere are the main ingredients. Yet the band does not rely entirely on musical chaos. It is precisely their ability to find coherence within this apparent disorder that gives their compositions their distinctive character.
On Vesöld, Mannveira seem to have placed greater emphasis on finding a balance between aggression and melody. At times, the guitars sound particularly vicious, with dissonant chords following one another at a relentless pace. At the same time, melodic passages regularly emerge, providing some much-needed breathing space. Do not expect cheerful melodies or easily digestible choruses, however. These melodies possess a cold, melancholic character that only reinforces the album’s dark atmosphere.
The rhythm section also plays an important role. The drums alternate between furious outbursts and slower, almost lumbering passages, with the changes in tempo helping to keep the music interesting. This gives the guitars enough room to develop, preventing the music from becoming trapped in a continuous wall of dissonance. Some of the slower sections even carry a slight Doom Metal character, although Mannveira never truly abandon their Black Metal foundations.
The vocals of Illugi Kristinsson further contribute to the album’s unsettling nature. His raw, occasionally almost desperate delivery fits perfectly with the twisted melodies. These are vocals that express more than simple aggression, allowing a certain vulnerability and despair to seep through. This adds another dimension to the music and prevents the album from turning into a succession of indistinguishable screams.
Opening track Lygar Himinsins sets the tone for an album in which the band constantly experiments with tension and dynamics. On Af Bergi Brotin, the rhythmic accents create an interesting sense of variation, while Stormur brings the aggression more prominently to the foreground. The dissonant guitar work remains a constant presence, but never completely overwhelms the compositions. Mannveira seem to understand increasingly well that even within this particular style of Black Metal, a certain degree of restraint can actually increase the overall impact.
The production also deserves attention. Although Vesöld retains its raw and abrasive character, the overall sound is remarkably well-balanced. Each instrument has sufficient room to breathe, and the guitars in particular manage to convey their complex arrangements convincingly. Fortunately, there has been no attempt to smooth away every rough edge. It is precisely that somewhat uncomfortable sound that gives this music much of its identity.
What makes Vesöld interesting is the way Mannveira bring together their various musical elements. The aggression remains firmly in place, but is regularly contrasted with atmospheric passages and melodic accents. In this respect, the band appear to have taken another step forward in their songwriting development. Whereas their debut occasionally had a somewhat elusive character, the new material sounds more purposeful and better structured.
Nevertheless, this is not an album that immediately reveals all its secrets. The dissonant guitar passages and occasionally unpredictable compositions demand a fair amount of attention from the listener. Furthermore, the twisted melodies can become somewhat exhausting over extended listening sessions. But for those willing to immerse themselves in this musical darkness, there is certainly plenty to discover.
With Vesöld, Mannveira deliver a convincing second full-length that demonstrates how Iceland’s Black Metal scene continues to produce interesting music. The combination of aggression, dissonance, and an underlying melodic menace gives the album a recognisable identity. Not everything is immediately accessible, and fortunately, it does not need to be. Mannveira pursue their own uncompromising approach, resulting in an album that leaves a lasting impression primarily through its oppressive atmosphere and dynamic songwriting.
Nederlands:
Vanuit Reykjavík, de hoofdstad van IJsland, laat Mannveira na vijf jaar eindelijk weer van zich horen. De in 2010 opgerichte Black Metal-band bracht in 2021 met Vítahringur zijn eerste volledige album uit en wist daarmee een plaats te veroveren binnen de inmiddels behoorlijk omvangrijke IJslandse Black Metal-scene. Met Vesöld presenteren de vijf muzikanten nu hun tweede langspeler, die op 16 oktober via Dark Descent Records verschijnt. Zeven nummers, ruim 36 minuten muziek en opnieuw een flinke portie duisternis afkomstig van dat merkwaardige eiland in de noordelijke Atlantische Oceaan.
Mannveira behoort tot die generatie IJslandse bands die de traditionele uitgangspunten van Black Metal een eigen, vaak behoorlijk ongemakkelijke draai geven. Dissonante gitaren, verwrongen melodieën en een beklemmende atmosfeer vormen de belangrijkste ingrediënten. Toch laat de band zich niet uitsluitend leiden door muzikale chaos. Juist het zoeken naar samenhang binnen die schijnbare wanorde geeft de composities hun karakter.
Op Vesöld lijkt Mannveira nadrukkelijker op zoek te zijn gegaan naar een evenwicht tussen agressie en melodie. De gitaren klinken bij vlagen behoorlijk venijnig, waarbij dissonante akkoorden elkaar in hoog tempo opvolgen. Tegelijkertijd duiken er regelmatig melodieuze passages op die voor de nodige ademruimte zorgen. Verwacht daarbij geen vrolijke melodieën of makkelijk verteerbare refreinen. De melodieën hebben eerder een kil en melancholisch karakter en versterken daarmee de duistere atmosfeer.
Ook de ritmesectie speelt een belangrijke rol. De drums bewegen zich tussen felle uitbarstingen en tragere, bijna logge passages, waarbij vooral de afwisseling in tempo de muziek interessant houdt. Het gitaarwerk krijgt hierdoor voldoende ruimte om zich te ontwikkelen en blijft niet voortdurend hangen in een muur van dissonantie. De meer slepende gedeelten hebben soms zelfs een licht Doom Metal-karakter, zonder dat Mannveira daadwerkelijk van zijn Black Metal-fundament afwijkt.
De vocalen van Illugi Kristinsson dragen eveneens bij aan het ongemakkelijke karakter van de plaat. Zijn rauwe, soms bijna wanhopig klinkende stemgeluid sluit goed aan bij de verwrongen melodieën. Het zijn vocalen die niet uitsluitend agressie uitstralen, maar ook een zekere kwetsbaarheid en wanhoop laten doorklinken. Dat geeft het geheel een extra dimensie en voorkomt dat de plaat verzandt in een aaneenschakeling van uniforme krijspartijen.
Met opener Lygar Himinsins wordt de toon gezet voor een album waarop de band nadrukkelijk met spanning en dynamiek speelt. Op Af Bergi Brotin zorgen de ritmische accenten voor een interessante afwisseling, terwijl Stormurjuist de agressie naar voren haalt. De dissonante gitaarpartijen blijven voortdurend aanwezig, maar weten de composities niet volledig te overheersen. Mannveira lijkt steeds beter te begrijpen dat ook binnen deze vorm van Black Metal enige terughoudendheid de uiteindelijke impact kan vergroten.
De productie verdient eveneens aandacht. Hoewel Vesöld zijn rauwe en schurende karakter behoudt, klinkt het geheel behoorlijk uitgebalanceerd. De instrumenten krijgen voldoende ruimte en vooral de gitaren weten hun complexe partijen overtuigend over te brengen. Gelukkig is er niet geprobeerd om alle scherpe randjes glad te strijken. Juist de wat oncomfortabele klank geeft deze muziek een groot deel van haar identiteit.
Wat Vesöld interessant maakt, is de manier waarop Mannveira de verschillende muzikale elementen samenbrengt. De agressie blijft nadrukkelijk aanwezig, maar wordt afgewisseld met atmosferische passages en melodieuze accenten. De band lijkt daarmee een stap vooruit te zetten in zijn compositorische ontwikkeling. Waar de muziek op het debuut nog regelmatig een wat ongrijpbaar karakter had, klinkt het nieuwe materiaal doelgerichter en beter gestructureerd.
Toch blijft dit geen album dat zich onmiddellijk volledig prijsgeeft. De dissonante gitaarpartijen en soms grillige composities vragen de nodige aandacht van de luisteraar. Bovendien kunnen de verwrongen melodieën bij langdurige beluistering wat vermoeiend worden. Maar voor wie bereid is zich in deze muzikale duisternis onder te dompelen, valt er voldoende te ontdekken.
Met Vesöld levert Mannveira een overtuigende tweede langspeler af die laat horen dat de IJslandse Black Metal-scene nog altijd interessante muziek voortbrengt. De combinatie van agressie, dissonantie en een onderhuidse melodieuze dreiging geeft de plaat een herkenbaar karakter. Niet alles is even toegankelijk en dat hoeft gelukkig ook niet. Mannveira kiest voor een eigenzinnige aanpak en weet daarmee een album neer te zetten dat vooral door zijn beklemmende sfeer en dynamiek indruk maakt.
85/100
Mannveira:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Dark Descent Records:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Dark Descent Records Website