English:
With When The Mist Falls…, Belgian outfit Radbraker presents its debut album, scheduled for release on October 30, 2026, through the French label Osmose Productions. Although the band was only formed in the summer of 2024, the musicians involved are certainly no strangers to the Flemish Black Metal underground. Having previously been active in bands such as Aerdryk, Dudsekop and Nil Miserans, these gentlemen have already gained plenty of experience. Radbraker delivers a raw, atmospheric form of Black Metal in which the Flemish language, historical themes and a considerable dose of aggression come together. The band’s name refers to breaking on the wheel, a particularly gruesome method of execution from centuries past. Hardly a subtle name, then, but the same can be said about the music.
The album consists of five compositions with a total playing time of almost forty minutes. Fortunately, the Belgians do not limit themselves to constantly pushing the tempo. Naturally, there are plenty of blast beats, tearing guitars and venomous vocals, but Radbraker also understands that aggression becomes far more effective when balanced with sufficient variation. The band regularly introduces passages where the pace slows down and the melodies are given more room to breathe. It is precisely during these moments that the atmospheric character of the music truly comes to the surface.
The more than ten-minute-long Kadaverdauw immediately makes quite a statement. The composition moves between furious outbursts and more extended passages, with the guitars continuously maintaining a grim undertone. The melodies carry something ominous without the band having to resort to excessive keyboard arrangements or other unnecessary embellishments. It is primarily the guitar work that determines the atmosphere. An approach that works remarkably well and gives the music a distinctly authentic character.
What makes Radbraker interesting is the way the band manages to intertwine aggression and melancholy. The compositions contain enough variation to maintain the listener’s attention, while the raw vocals constantly add a vicious edge to the proceedings. At times, the vocalist sounds as though he is desperately trying to squeeze the very last breath from his lungs. It fits perfectly with the album’s themes, which revolve around oppression, despair, hatred and, ultimately, resistance.
These themes run like a thread throughout the album. The five tracks collectively tell a story in which the oppressed eventually rise against their oppressors. Katharsis, in particular, plays an important role, marking the transition from resignation to active resistance. The Dutch-language lyrics further strengthen Radbraker’s identity, giving the music a recognisably Flemish character without the band deliberately venturing into Folk Metal territory. For that, everything sounds far too grim and uncompromising.
Still, When The Mist Falls… is not exclusively a succession of successful moments. The longer compositions demand considerable attention, and not every passage manages to maintain the same level of tension. Occasionally, a musical idea is stretched just a little further than necessary, causing the album to lose some of its directness here and there. On the other hand, the band takes the time to properly develop its songs rather than simply stringing together a collection of riffs. Furthermore, the production is powerful enough to allow the individual instruments to come through clearly without sacrificing all the rough edges.
With Danst, bok dans and closing track Duizend haerden, Radbraker remains faithful to its chosen direction. The combination of aggression, melody and a dark atmosphere forms the foundation, while the constant shifts in tempo provide the necessary dynamics. These are compositions that aim to be more than just a few minutes of musical violence, although such ambition also demands something from the listener.
With When The Mist Falls…, Radbraker delivers a convincing debut that particularly excels in its grim atmosphere and the strong connection between music and lyrical themes. The band possesses enough experience and musical insight to avoid falling into the trap of monotony, although certain passages could certainly have benefited from a more concise approach. The album brings little that is genuinely groundbreaking to the genre, but it certainly demonstrates that the Flemish underground has gained another interesting name. A record that does not reveal all its secrets immediately and, for that very reason, invites repeated listening.
Nederlands:
Met When The Mist Falls… presenteert het Belgische Radbraker zijn debuutalbum, dat op 30 oktober 2026 via het Franse Osmose Productions verschijnt. Hoewel de band pas in de zomer van 2024 werd opgericht, zijn de betrokken muzikanten bepaald geen onbekenden binnen de Vlaamse Black Metal underground. Met een verleden in onder andere Aerdryk, Dudsekop en Nil Miserans hebben de heren al de nodige ervaring opgedaan. Radbraker kiest voor een rauwe, atmosferische vorm van Black Metal waarin de Vlaamse taal, historische thematiek en een flinke dosis agressie samenkomen. De naam van de band verwijst naar het radbraken, een bijzonder gruwelijke executiemethode uit vervlogen tijden. Een weinig subtiele naam dus, maar dat geldt eigenlijk ook voor de muziek.
Het album bestaat uit vijf composities met een gezamenlijke speelduur van bijna veertig minuten. Daarbij beperken de Belgen zich gelukkig niet tot het voortdurend opjagen van het tempo. Natuurlijk zijn er de nodige blastbeats, scheurende gitaren en venijnige vocalen, maar Radbraker begrijpt ook dat agressie pas echt effect heeft wanneer er voldoende afwisseling tegenover staat. De band bouwt regelmatig passages in waarin het tempo wordt teruggeschroefd en de melodieën meer ruimte krijgen. Juist daar komt het atmosferische karakter van de muziek goed naar voren.
Met het ruim tien minuten durende Kadaverdauw wordt meteen flink uitgepakt. De compositie beweegt zich tussen felle uitbarstingen en meer uitgesponnen passages, waarbij de gitaren voortdurend voor een grimmige ondertoon zorgen. De melodieën hebben iets onheilspellends zonder dat de band daarvoor zijn toevlucht hoeft te nemen tot overdadige toetsenpartijen of andere versieringen. Het is vooral het gitaarwerk dat de sfeer bepaalt. Een aanpak die prima werkt en de muziek bovendien een behoorlijk authentiek karakter geeft.
Wat Radbraker interessant maakt, is de manier waarop de band agressie en melancholie met elkaar weet te verweven. De composities kennen voldoende variatie om de aandacht vast te houden, terwijl de rauwe zang het geheel voortdurend een venijnig randje geeft. Die vocalen klinken bij vlagen alsof de zanger zijn laatste restje lucht uit zijn longen probeert te persen. Het past uitstekend bij de thematiek, waarin onderdrukking, wanhoop, haat en uiteindelijk verzet centraal staan.
Die thematiek loopt als een rode draad door het album. De vijf nummers vormen gezamenlijk een verhaal waarin de onderdrukte zich uiteindelijk tegen zijn onderdrukker keert. Vooral Katharsis speelt daarin een belangrijke rol, omdat hier de omslag van berusting naar verzet plaatsvindt. De Nederlandstalige teksten versterken de eigen identiteit van Radbraker. Het geeft de muziek een herkenbaar Vlaams karakter, zonder dat de band zich nadrukkelijk in het folkmetalhoekje probeert te manoeuvreren. Daarvoor klinkt het allemaal veel te grimmig en compromisloos.
Toch is When The Mist Falls… niet uitsluitend een aaneenschakeling van geslaagde momenten. De langere composities vragen de nodige aandacht en niet iedere passage weet dezelfde spanning vast te houden. Soms wordt een muzikaal idee net iets langer uitgesponnen dan noodzakelijk, waardoor het geheel hier en daar wat aan directheid verliest. Daar staat tegenover dat de band de tijd neemt om zijn nummers daadwerkelijk op te bouwen in plaats van simpelweg een verzameling riffs achter elkaar te plaatsen. Bovendien klinkt de productie krachtig genoeg om de verschillende instrumenten goed tot hun recht te laten komen, zonder dat alle scherpe randjes verdwenen zijn.
Met Danst, bok dans en afsluiter Duizend haerden blijft Radbraker trouw aan de gekozen koers. De combinatie van agressie, melodie en een duistere atmosfeer vormt de basis, waarbij vooral de afwisseling tussen de verschillende tempo’s voor de nodige dynamiek zorgt. Het zijn composities die meer willen zijn dan een paar minuten muzikaal geweld, al vraagt die ambitie ook wat van de luisteraar.
Radbraker levert met When The Mist Falls… een overtuigend debuut af dat vooral sterk is in zijn grimmige atmosfeer en de samenhang tussen muziek en thematiek. De band beschikt over voldoende ervaring en muzikaal inzicht om niet in de valkuil van eenvormigheid te trappen, al hadden sommige passages best wat compacter gemogen. Het album brengt weinig werkelijk vernieuwends binnen het genre, maar laat wel horen dat de Vlaamse underground er opnieuw een interessante naam bij heeft. Een plaat die niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgeeft en die juist daardoor uitnodigt om nog eens opgezet te worden.
89/100
Radbraker:
Instagram
Facebook
Osmose Productions:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Homepage