English:
Operating out of New York, American Black Metal project Gauntlet Ring has proven to be quite productive since its formation in 2020. Behind the band are Taurus and Mercenary, two musicians who are also involved in other projects within the American underground, including Fellwinter. With Raiders, released through Blood and Crescent Productions, the duo presents its latest offering. The album consists of seven tracks with a total running time of just over 38 minutes, following up 2024’s Phantoms of Dark Symmetry.
Musically, Gauntlet Ring remains firmly rooted in the traditional Black Metal of the 1990s. The influence of the Scandinavian second wave is particularly evident throughout the album. The guitars form the absolute backbone of the music, delivering melodic tremolo riffs, icy melodies, and a considerable dose of melancholy. It is a sound that seems to have little interest in offering major surprises, yet still leaves enough room for atmospheric passages and some interesting changes in tempo. Fans of bands such as Judas Iscariot and early Immortal will quickly find themselves on familiar ground.
The album opens with The Black Earth, immediately establishing the direction the duo intends to follow. The guitars dominate proceedings, while the drumming constantly drives the composition forward. The harsh vocals fit the music perfectly and provide the necessary aggression. Nevertheless, it is the melodic guitar work that draws most of the attention. Gauntlet Ring clearly understands how to write riffs that do not rely exclusively on speed, but instead gain their strength through repetition and subtle variations.
On Winged Bloodshed, this melodic approach is developed further. The guitar arrangements create a cold, somewhat mournful atmosphere, making the music surprisingly accessible despite its aggressive nature. Berserkr subsequently reveals a more direct side of the band, with a distinctly riff-driven character. These compositions demonstrate that Gauntlet Ring has an excellent understanding of the traditional ingredients of the genre. However, that does not necessarily mean everything sounds particularly distinctive. More than once, I find myself with the feeling that certain passages have crossed my path before, and not necessarily on another Gauntlet Ring recording.
The shorter Sang Froid marks the middle section of the album, followed by A Wolf’s Devouring, which, at over seven minutes, is the longest composition on the record. It is precisely in these longer pieces that a band like Gauntlet Ring faces its greatest challenge. Repeating a strong riff can be remarkably effective, provided the arrangement maintains enough tension throughout. The atmospheric melodies offer a solid foundation, but not every passage manages to leave the same impression. At times, a more selective approach to the musical ideas might have made the overall result considerably stronger.
The production also deserves some attention. Raiders sounds raw enough to preserve its underground character without allowing the individual instruments to disappear into one another. The guitars, in particular, are given plenty of space, which is hardly unnecessary considering their prominent role in the compositions. The drumming remains functional, while the vocals complement the cold and distant atmosphere perfectly. Do not expect an excessively polished sound, but neither should you anticipate an impenetrable wall of noise.
With Countenance of Valor and closing track Afar…..In Flames, Gauntlet Ring remains faithful to its chosen musical direction. The album rarely ventures beyond the boundaries of traditional Black Metal, and that appears to be exactly the intention. The emphasis remains on the strength of the compositions, the melodies, and the atmosphere, without introducing all kinds of unnecessary elements.
However, this is also where the main weakness of Raiders becomes apparent. Gauntlet Ring clearly knows its way around the genre, but does not consistently manage to rise above its influences. The guitar work is frequently strong and the atmosphere convincing, yet occasionally that one unforgettable riff or unexpected twist is missing, the kind of moment that could truly elevate a composition. This certainly does not make Raiders a bad album. Quite the opposite, in fact. But neither is it a record that is likely to rewrite the history of Black Metal.
Ultimately, Gauntlet Ring delivers a solid and occasionally convincing Black Metal album with Raiders, one that will particularly appeal to enthusiasts of the traditional, melodic side of the genre. The musical qualities are undeniably present, but the predictability and lack of a truly distinctive identity prevent the record from fully separating itself from the vast amount of contemporary Black Metal releases. An enjoyable listening experience for those who prefer their Black Metal cold, melodic, and old-fashioned, although its lasting appeal will ultimately depend on the strength of the individual riffs.
Nederlands:
Vanuit New York opereert het Amerikaanse Black Metal-project Gauntlet Ring, dat sinds de oprichting in 2020 behoorlijk productief is gebleken. Achter de band gaan Taurus en Mercenary schuil, twee muzikanten die eveneens betrokken zijn bij andere projecten binnen de Amerikaanse underground, waaronder Fellwinter. Met Raiders, uitgebracht via Blood and Crescent Productions, presenteren de heren hun nieuwste werkstuk. Het album telt zeven nummers en heeft een speelduur van ruim 38 minuten. Daarmee krijgt het in 2024 verschenen Phantoms of Dark Symmetry een opvolger.
Muzikaal houdt Gauntlet Ring stevig vast aan de traditionele Black Metal uit de jaren negentig. Vooral de Scandinavische tweede golf heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. De gitaren vormen de absolute ruggengraat van het geheel, met melodieuze tremoloriffs, ijzige melodielijnen en een flinke dosis melancholie. Het is een geluid dat weinig verrassingen lijkt te willen bieden, maar tegelijkertijd voldoende ruimte laat voor atmosferische passages en enkele interessante tempowisselingen. Liefhebbers van bands als Judas Iscariot en vroege Immortal zullen zich dan ook al snel op vertrouwd terrein bevinden.
Met The Black Earth wordt het album geopend en meteen wordt duidelijk welke richting de heren voor ogen hebben. De gitaren voeren de boventoon, terwijl het drumwerk de compositie voortdurend vooruitstuwt. De rauwe vocalen sluiten prima aan bij het geheel en zorgen voor de nodige agressie. Toch is het vooral het melodieuze gitaarwerk dat de aandacht naar zich toe trekt. Gauntlet Ring heeft duidelijk gevoel voor het schrijven van riffs die niet uitsluitend op snelheid vertrouwen, maar ook door herhaling en subtiele variaties hun uitwerking krijgen.
Op Winged Bloodshed wordt die melodieuze benadering verder uitgewerkt. De gitaarpartijen zorgen voor een koude, enigszins weemoedige sfeer, waarbij de muziek ondanks haar agressieve karakter behoorlijk toegankelijk blijft. Berserkr laat vervolgens een wat directere kant horen, met een nadrukkelijk riffgedreven karakter. Het zijn composities waarin de band laat horen de traditionele ingrediënten van het genre uitstekend te beheersen. Dat betekent overigens niet dat alles even onderscheidend klinkt. Regelmatig bekruipt me het gevoel dat bepaalde passages al eens eerder voorbij zijn gekomen, en niet noodzakelijkerwijs op een plaat van Gauntlet Ring zelf.
Met het kortere Sang Froid wordt het middenstuk bereikt, waarna A Wolf’s Devouring met zijn ruim zeven minuten de langste compositie van het album vormt. Juist in dergelijke langere nummers ligt voor een band als Gauntlet Ring de uitdaging. Het herhalen van een sterke riff kan bijzonder effectief zijn, mits de opbouw voldoende spanning behoudt. De sfeervolle melodieën bieden daarvoor een prima uitgangspunt, maar niet iedere passage weet dezelfde indruk achter te laten. Soms had een wat scherpere selectie van muzikale ideeën het geheel krachtiger kunnen maken.
Ook de productie verdient aandacht. Raiders klinkt rauw genoeg om zijn undergroundkarakter te behouden, zonder dat de afzonderlijke instrumenten volledig in elkaar verdwijnen. Vooral de gitaren krijgen voldoende ruimte, wat gezien hun prominente rol binnen de composities geen overbodige luxe is. Het drumwerk blijft functioneel en de vocalen passen uitstekend bij de koude, afstandelijke atmosfeer. Verwacht geen overdreven gepolijst geluid, maar evenmin een ondoordringbare muur van ruis.
Met Countenance of Valor en afsluiter Afar…..In Flames blijft Gauntlet Ring trouw aan zijn gekozen muzikale koers. Het album kent nauwelijks uitstapjes buiten de grenzen van de traditionele Black Metal en dat lijkt ook precies de bedoeling. De nadruk ligt op de kracht van de composities, de melodieën en de sfeer, zonder dat er allerlei overbodige elementen aan worden toegevoegd.
Toch schuilt daarin tegelijkertijd de voornaamste zwakte van Raiders. Gauntlet Ring beheerst het genre uitstekend, maar slaagt er niet voortdurend in om boven zijn voorbeelden uit te stijgen. Het gitaarwerk is regelmatig sterk en de sfeer overtuigt, alleen ontbreekt hier en daar die ene riff of onverwachte wending die een compositie werkelijk memorabel maakt. Daarmee is Raiders zeker geen slechte plaat, integendeel, maar ook niet direct een album dat de geschiedenis van de Black Metal zal herschrijven.
Uiteindelijk levert Gauntlet Ring met Raiders een degelijk en bij vlagen overtuigend Black Metal-album af, dat vooral aantrekkelijk zal zijn voor liefhebbers van de traditionele, melodieuze stroming. De muzikale kwaliteiten zijn onmiskenbaar aanwezig, maar de voorspelbaarheid en het gebrek aan een werkelijk eigen identiteit verhinderen dat de plaat zich volledig aan de middelmaat van het hedendaagse aanbod ontworstelt. Een aangename luisterervaring voor wie zijn Black Metal graag koud, melodieus en ouderwets heeft, maar eentje waarvan de houdbaarheid uiteindelijk door de kracht van de afzonderlijke riffs bepaald zal worden.
80/100
Blood and Crescent Records:
Blood and Crescent Productions Website