English:
Stab an orc between the ribs and he will probably tell you that what he’s feeling is “Hrizg”, which, in orcish terms, simply means pain. It’s also the name of the Spanish Black/Death Metal band formed in 2005.
Originally conceived as a one-man project by Erun-Dagoth, Hrizg remained a solitary assault for nearly a decade. For nine years, the foundations were forged in isolation: icy riffs, venomous vocals, and a militant intensity that felt more like a frontal charge than introspective darkness.
When additional members later joined the ranks, including musicians from Fatal Portrait, Hrizg evolved from an isolated stronghold into a fully armed unit. The sound became fuller and heavier, yet it never lost its original bite.
With Damnatio Memoriae, the Spaniards have now reached their fifth full-length. No small achievement for a band that began as a solitary vision and gradually grew into a steady force within the underground.
In 2024, the line-up was strengthened by guitarist Abathor, who makes his debut on this record. His arrival doesn’t mark a stylistic shift, but it does add an extra edge to the guitar work. The album feels tighter, more focused, without abandoning its raw foundation.
Yes, the album was originally released in 2024. But last month it saw a cassette reissue through Profaner Records, a fitting format for music like this. Let’s be honest: this kind of sound simply works well on tape.
Musically, Hrizg stays true to itself. Black and Death Metal flow naturally into one another. No unnecessary embellishments, no forced experimentation. Just solid riffs, relentless drumming, and vocals that sound like they crawl out of a smoke-filled cellar.
Damnatio Memoriae is not an album you need to dissect to understand. It hits hard and it lingers. Sometimes, that’s more than enough.
In the end, Damnatio Memoriae delivers exactly what you expect from Hrizg, and it delivers it well. No revolution, but a strong reaffirmation of their place within the underground.
Nederlands:
Steek een ork een zwaard tussen zijn ribben en hij zal je hoogstwaarschijnlijk mededelen dat deze actie nogal Hrizg bij hem veroorzaakt, het is namelijk pijn in orcs. Dit is ook de naam van de in 2005 opgerichte Spaanse Black/Death-metal band.
Opgericht als een eenmansproject van Erun-Dagoth, bleef Hrizg bijna een decennium lang een solitaire aanval. Negen jaar lang werd het fundament in afzondering gesmeed: ijzige riffs, giftige vocalen en een militante intensiteit die meer gemeen had met een frontale bestorming dan met introspectieve duisternis.
Toen later extra leden aan boord kwamen, waaronder muzikanten uit Fatal Portrait, transformeerde Hrizg van een geïsoleerd bastion tot een gewapende eenheid. Het geluid werd voller, massiever, maar verloor niets van zijn oorspronkelijke venijn.
Met Damnatio Memoriae zijn de Spanjaarden van Hrizg inmiddels toe aan hun vijfde album. Geen kleine prestatie voor een band die ooit begon als soloproject van Erun-Dagoth en zich langzaam heeft uitgebouwd tot een vaste waarde binnen de underground.
In 2024 werd de line-up nog versterkt met gitarist Abathor, die hier zijn debuut maakt. Zijn komst zorgt niet voor een stijlbreuk, maar wel voor net dat beetje extra scherpte in het gitaarwerk. Het klinkt iets strakker, iets doelgerichter, zonder de rauwe basis los te laten.
Ja, dit album verscheen al in 2024. Maar afgelopen maand kreeg het een heruitgave op tape via Profaner Records. Een mooie aanleiding om er opnieuw in te duiken, en eerlijk is eerlijk, dit soort muziek werkt gewoon goed op cassette.
Muzikaal blijft Hrizg trouw aan zichzelf. Black en Death Metal lopen hier vloeiend in elkaar over. Geen overbodige versieringen, geen geforceerde vernieuwing. Gewoon stevige riffs, doordrammende drums en vocalen die klinken alsof ze uit een rokerige kelder komen.
Damnatio Memoriae is geen album dat je moet ontleden om het te begrijpen. Het doet wat het moet doen: hard binnenkomen en blijven hangen. Soms is dat meer dan genoeg.
Damnatio Memoriae doet precies wat je van Hrizg verwacht, en doet dat goed. Geen revolutie, maar een sterke bevestiging van hun plaats binnen de underground.
80/100