English:
During my weekly search on Spotify for new obscure releases, I once again stumbled upon something that actually felt worth the effort: Sorrowful Dëth, a split release between Inglewood, California-based Sorrowkrude and Kansas-based Dëthbringer. Amid the endless flood of AI-generated garbage, soulless remixes, and algorithm-driven musical fast food, something occasionally still emerges that feels genuine — raw, underground, and created out of a sincere passion for the genre.
Both Sorrowkrude and Dëthbringer are generally categorized as Dungeon Synth/Black Metal projects, though this release leans far more heavily into the Black Metal side of their sound. Fortunately so, at least in my opinion, because I personally have never been able to connect much with the whole Dungeon Synth scene. While I can appreciate its atmosphere and aesthetic to some extent, it often lacks the aggression, dynamism, and raw intensity that make Black Metal so compelling in the first place.
On Sorrowful Dëth, both projects fortunately opt more often for cold melodies, cutting riffs, and a more traditional underground approach, making the release feel considerably stronger and more convincing than it would have if they had fully embraced the Dungeon Synth direction.
With Sorrowkrude, the Dungeon Synth influence remains relatively restrained compared to Dëthbringer. The latter still seems overly dependent on the combination of synthesizers and distortion pedals, resulting in three tracks that come across more as Black Metal/Dungeon Synth noise experiments than fully realized songs with a coherent structure or sense of progression.
That is not necessarily a negative thing, of course. The underground undoubtedly has an audience that appreciates such chaotic, primitive, and almost hallucinatory approaches to music. Personally, however, I find myself missing a stronger sense of cohesion and conviction, causing the material to feel more like a collection of ideas and atmospheric sketches than properly developed compositions.
Sorrowkrude, on the other hand, leans much more decisively toward Black Metal, even if everything remains fairly simplistic and minimalist in execution. Do not expect technically impressive songwriting or groundbreaking structures, but rather a straightforward approach focused primarily on atmosphere and rudimentary aggression. In the end, that works far better than Dëthbringer’s more experimental tendencies.
Production-wise, Sorrowkrude is also significantly easier on the ears. While Dëthbringer frequently disappears beneath walls of overdriven synth layers and noise, Sorrowkrude at least retains enough clarity for the riffs and atmosphere to come through properly. The result may not be particularly memorable, but within the context of this split release it is certainly the more accessible and convincing side.
Nederlands:
Tijdens mijn wekelijkse zoektocht op Spotify naar nieuwe obscure releases stuitte ik weer eens op iets dat de moeite waard bleek: Sorrowful Dëth, een splitrelease van het uit Inglewood, Californië afkomstige Sorrowkrude en het uit Kansas stammende Dëthbringer. Tussen de eindeloze stroom aan AI-gegeneerde rommel, zielloze remixes en algoritmisch aanbevolen eenheidsworst duikt er gelukkig af en toe nog steeds iets op dat oprecht aanvoelt, rauw, underground en gemaakt vanuit pure passie voor het genre.
Zowel Sorrowkrude als Dëthbringer staan te boek als Dungeon Synth-/Black Metal-projecten, al wordt op deze release duidelijk meer de nadruk gelegd op de Black Metal-kant van hun geluid. Gelukkig maar, wat mij betreft, want met de hele Dungeon Synth-scene kan ik persoonlijk niet bijzonder veel. Hoewel ik de sfeer en esthetiek ervan ergens nog wel kan waarderen, mist het voor mij vaak de agressie, dynamiek en rauwe intensiteit die Black Metal juist zo meeslepend maakt.
Op Sorrowful Dëth kiezen beide projecten gelukkig vaker voor snijdende riffs, kille melodieën en een meer traditionele undergroundbenadering, waardoor de release een stuk krachtiger en overtuigender overkomt dan wanneer ze volledig de Dungeon Synth-richting waren opgegaan.
Bij Sorrowkrude is de Dungeon Synth-invloed gelukkig een stuk minder nadrukkelijk aanwezig dan bij Dëthbringer. Laatstgenoemde lijkt zijn vertrouwen in de combinatie van synthesizers en een distortionpedaal echter nog niet helemaal ontgroeid te zijn. De drie bijdragen van Dëthbringer klinken daardoor eerder als een soort Black Metal/Dungeon Synth-noise-experiment dan als volwaardige nummers met een duidelijke structuur of opbouw.
Dat hoeft uiteraard niet per definitie negatief te zijn, binnen de underground bestaat er ongetwijfeld een publiek dat juist valt voor die chaotische, primitieve en haast hallucinerende benadering van muziek. Persoonlijk mis ik echter wat meer samenhang en overtuigingskracht, waardoor het geheel eerder aanvoelt als een verzameling ideeën en atmosferische schetsen dan als echt uitgewerkte composities.
Sorrowkrude daarentegen leunt duidelijk meer richting de Black Metal-kant, al blijft het allemaal vrij eenvoudig en minimalistisch gehouden. Verwacht dus geen technisch hoogstaande composities of vernieuwende structuren, maar eerder een rechttoe rechtaan aanpak die vooral inzet op sfeer en rudimentaire agressie. Toch werkt dat uiteindelijk beter dan het experimentele karakter van Dëthbringer.
Ook qua productie klinkt Sorrowkrude een stuk aangenamer en minder vermoeiend voor de oren. Waar Dëthbringer zich geregeld verliest in een muur van overstuurde synthlagen en ruis, behoudt Sorrowkrude tenminste nog enige helderheid in het geluid, waardoor riffs en sfeer beter tot hun recht komen. Het resultaat is misschien niet bijzonder memorabel, maar wel aanzienlijk toegankelijker en overtuigender binnen de context van deze splitrelease.
70/100