English:
Where most albums tell a story, Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt digs a grave. Not for the body, but for every sense of direction and certainty. Each riff feels like another layer of earth thrown upon the coffin, every echo like a voice clawing its way up from a forgotten abyss. By the time the final notes dissolve into silence, escape has long since become impossible.
Behind Auzawandils stands Alex Poole, a musician whose name has become synonymous with some of the most adventurous corners of the American underground through projects such as Skáphe, Chaos Moon, and Lunar Sorcery. With this new incarnation, he once again blurs the line between black metal and sonic abstraction, albeit in a form that feels slightly more open than his best-known work without sacrificing any of its unsettling intensity.
From the opening moments, the album unfolds as a labyrinth of twisting riffs, spectral melodies, and incantatory vocals that refuse to conform to traditional song structures. Nothing remains fixed for long. Just as a melody begins to offer a sense of orientation, it is swallowed by dissonance and shifting layers of guitars. Yet beneath the apparent chaos lies a remarkably deliberate compositional approach. Every return visit uncovers another hidden detail, another fleeting harmony, another passage that previously disappeared into the darkness.
Compared to Skáphe, Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt breathes a little more freely. The production allows the instruments greater separation, making the dense web of guitars easier to navigate while preserving the album’s oppressive atmosphere. The archaic song titles and esoteric aesthetic only deepen the impression that these compositions belong to another age, unearthed from forgotten rituals rather than written in a modern studio.
This is, however, far from an easy listen. Its relentless intensity and refusal to provide clear moments of release can make the individual tracks blur into one continuous ceremonial descent. For some, that hypnotic flow will be the album’s greatest strength; for others, it may prove an impenetrable barrier.
With Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt, Alex Poole has once again crafted a work that demands patience and complete surrender. Rather than revealing itself immediately, the album slowly infiltrates the listener’s mind, rewarding repeated immersion with ever-deeper layers of meaning. This is not an album to understand—it is an album in which to lose yourself.
Nederlands:
Waar de meeste albums een verhaal vertellen, graaft Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt een graf. Niet voor het lichaam, maar voor ieder besef van richting en houvast. Iedere riff voelt als een nieuwe laag aarde, iedere echo als een stem die vanuit een vergeten diepte omhoog kruipt. Tegen de tijd dat de laatste klanken zijn weggestorven, is ontsnappen allang geen optie meer.
Achter Auzawandils schuilt Alex Poole, een muzikant die binnen de Amerikaanse underground zijn sporen ruimschoots heeft verdiend met projecten als Skáphe, Chaos Moon en Lunar Sorcery. Met dit nieuwe project verkent hij opnieuw de grens tussen black metal en abstracte geluidskunst, maar doet dat op een manier die minder verstikkend aanvoelt dan zijn bekendste werk, zonder ook maar iets aan intensiteit in te leveren.
Vanaf de eerste minuten ontvouwt zich een wirwar van kronkelende riffs, onheilspellende melodieën en bezwerende vocalen die zich nauwelijks laten vangen in traditionele songstructuren. De muziek lijkt voortdurend van vorm te veranderen. Net wanneer een melodie zich aandient als een mogelijk ankerpunt, wordt deze weer opgeslokt door dissonantie en ongrijpbare gitaarlagen. Toch schuilt achter die ogenschijnlijke chaos een opmerkelijk gevoel voor compositie. Na iedere luisterbeurt lijken nieuwe details boven te komen drijven, alsof de plaat haar geheimen slechts mondjesmaat prijsgeeft.
Vergeleken met Skáphe klinkt Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt iets opener en transparanter. De productie geeft de verschillende gitaarlagen meer ademruimte, waardoor de plaat minder als een ondoordringbare muur overkomt en juist uitnodigt tot herhaald beluisteren. De archaïsche titel en songnamen versterken daarbij het gevoel dat je luistert naar een verloren ritueel uit een lang vervlogen tijdperk.
Toch is dit geen album dat iedere luisteraar zal weten te grijpen. De constante intensiteit en het ontbreken van duidelijke rustpunten maken het moeilijk om afzonderlijke composities van elkaar te onderscheiden. Soms voelt het meer als één lange ceremonie dan als een verzameling van zeven nummers. Voor sommigen zal dat juist de grootste kracht zijn, terwijl anderen onderweg de draad verliezen.
Met Laste Eclipse Ouer Golgothas Pytt levert Alex Poole opnieuw een compromisloze luisterervaring af die geduld en volledige overgave vraagt. Wie bereid is zich mee te laten voeren in deze duistere maalstroom ontdekt een album dat zich niet direct openbaart, maar langzaam bezit neemt van de geest. Het is geen muziek die je begrijpt; het is muziek waarin je verdwaalt.
86/100
Auzawandils:
Bandcamp
Mystískaos:
Instagram
Facebook
Bandcamp
Website