English:
Nowhere Speaks feels uncomfortable from its opening minutes. Not because Emptiness immediately launches an attack, but because something simply does not seem right. Sounds appear where you do not expect them, vocals seem to crawl forward from somewhere in the background, and beneath everything hangs a constant sense of menace that never fully erupts. That discomfort does not disappear as the album progresses. On the contrary, Emptiness pulls you further and further into it.
The Brussels band has been following its own path for almost three decades now. Where black and death metal once formed the obvious starting point, those boundaries have gradually been broken down. Electronics, darkwave, post-punk and all manner of experimental elements have found their place within the band’s sound. On 2021’s Vide, distortion was almost completely abandoned. Nowhere Speaks brings some of the weight back, but do not expect Emptiness to simply return to the past.
Yet that past plays a remarkable role. Opening track Nothing but the Whole (Part 2) reaches directly back to Nothing But the Whole from 2014. That album ended abruptly in the middle of a riff, and twelve years later Emptiness picks up exactly where it left off. Even more interestingly, Nowhere Speaks eventually ends with the riff that originally opened Nothing But the Whole. Two albums separated by twelve years are thus turned into parts of the same circle.
That idea fits perfectly with the way Nowhere Speaks feels. Time, space and direction seem to shift constantly. The guitars often provide little in the way of recognisable riffs in the traditional sense, instead forming layers and textures. Beneath them, a heavy bass moves while the drums and electronics follow paths of their own. Sometimes all these elements come together, only to drift apart again moments later.
The vocals also play an important role in this. They rarely sit prominently on top of the music, but instead seem trapped inside it. Whispers, deep voices and distorted sounds emerge from somewhere in the background before disappearing again. At times, it feels as though voices are trying to force their way through the walls. Not everything is clearly understandable, but that only adds to the sense of claustrophobia.
What is particularly striking is how heavy Nowhere Speaks can sound without being constantly aggressive. Emptiness does not need endless blast beats or massive walls of guitars. The weight comes from repetition, bass, space and tension. At times, seemingly very little is happening while the pressure is slowly increasing underneath. An eruption constantly feels close, but rarely arrives when you expect it.
The title track is a strong example of this approach. Guitar parts scrape against one another while electronics continue to move beneath the surface. There is something mechanical about it, yet the whole thing still feels remarkably organic. This probably has something to do with the way the album was recorded. Much of it was captured live in the studio, allowing even its most abstract passages to retain a physical presence.
Words to Wind stretches that approach across more than eight minutes. Instead of following a clear path towards a climax, the composition swells, withdraws and then changes shape again. It requires patience, but once you stop waiting for a conventional release, the track begins to reveal its strength.
It quickly becomes clear that Nowhere Speaks is not an easy album. The first listen can even feel rather impenetrable. Initially, much of it seems to merge into one dark mass. Only after repeated listens do the individual movements begin to reveal themselves: a bass line crawling out from underneath the guitars, a rhythm suddenly changing direction, or an electronic sound that had previously gone almost unnoticed.
That approach also has its downside. For more than forty minutes, Emptiness keeps the listener trapped within essentially the same suffocating environment. There are moments when a little more contrast would have been welcome, and not every passage fully justifies its length. The distorted and whispered vocals can also lose some of their initial impact over time. What sounds alien and unsettling at first occasionally threatens to become part of the scenery.
But perhaps even that belongs to this album. Nowhere Speaks does not seem remotely interested in providing comfort. The band offers very little to hold on to and refuses to release the tension at the expected moments. Even when the music becomes quieter, it rarely feels like relief. Something always continues to move beneath the surface.
When All for Nothing eventually closes the circle with Nothing But the Whole, there is hardly any sense of genuine resolution. You have returned to where it began twelve years ago, yet the journey towards that point has changed everything.
Nowhere Speaks is therefore neither a return to the old Emptiness nor simply a continuation of Vide. Instead, it feels like several different phases of the band’s existence converging and being compressed into something that is once again difficult to place within any clear category.
Claustrophobic, alienating and occasionally exhausting, but precisely because of that remarkably effective. Nowhere speaks, and strangely enough, that place has an awful lot to say.
Nederlands:
Nowhere Speaks voelt vanaf de eerste minuten ongemakkelijk. Niet omdat Emptiness onmiddellijk de aanval kiest, maar omdat er iets niet lijkt te kloppen. Geluiden bevinden zich waar je ze niet verwacht, vocalen lijken vanuit de achtergrond naar voren te kruipen en onder alles hangt een voortdurende dreiging die nergens volledig tot uitbarsting komt. Het is een ongemak dat niet verdwijnt naarmate de plaat vordert. Integendeel, Emptiness trekt je er steeds verder in.
De Brusselse band bewandelt inmiddels al bijna drie decennia zijn eigen pad. Waar black en death metal ooit het duidelijke vertrekpunt vormden, werden de grenzen door de jaren heen steeds verder opengebroken. Elektronica, darkwave, post-punk en allerhande experimentele elementen kregen hun plaats binnen het geluid van de band. Op Vide uit 2021 werd zelfs vrijwel volledig afscheid genomen van distortion. Nowhere Speaks brengt een deel van de zwaarte terug, maar verwacht vooral niet dat Emptiness daarmee terugkeert naar het verleden.
Toch speelt dat verleden een opvallende rol. De openingstrack Nothing but the Whole (Part 2) grijpt rechtstreeks terug naar Nothing But the Whole uit 2014. Dat album eindigde destijds abrupt midden in een riff, en twaalf jaar later wordt precies daar de draad weer opgepakt. Nog mooier is dat Nowhere Speaks uiteindelijk eindigt met de riff waarmee Nothing But the Whole ooit begon. Twee platen, twaalf jaar van elkaar verwijderd, worden zo onderdeel van dezelfde cirkel.
Dat idee past perfect bij de manier waarop Nowhere Speaks aanvoelt. Tijd, ruimte en richting lijken voortdurend te verschuiven. De gitaren leveren regelmatig nauwelijks herkenbare riffs in traditionele zin, maar vormen eerder lagen en texturen. Daaronder beweegt een zware bas, terwijl drums en elektronica hun eigen weg zoeken. Soms vallen alle onderdelen samen, om enkele ogenblikken later weer uit elkaar te drijven.
Ook de vocalen spelen daarin een belangrijke rol. Ze staan zelden nadrukkelijk boven op de muziek, maar lijken erin opgesloten te zitten. Fluisteringen, diepe stemmen en vervormde klanken komen ergens vanuit de achtergrond tevoorschijn en verdwijnen vervolgens weer. Daardoor ontstaat regelmatig het gevoel dat er stemmen door de muren heen proberen te dringen. Niet alles is even goed te verstaan, maar juist dat draagt bij aan de beklemming.
Wat vooral opvalt is hoe zwaar Nowhere Speaks kan klinken zonder voortdurend agressief te zijn. Emptiness heeft geen eindeloze blastbeats of massieve gitaarmuren nodig. De zwaarte ontstaat uit herhaling, bas, ruimte en spanning. Soms gebeurt er ogenschijnlijk weinig, terwijl de druk ondertussen langzaam wordt opgevoerd. Een uitbarsting lijkt voortdurend nabij, maar komt lang niet altijd wanneer je haar verwacht.
Het titelnummer is daar een sterk voorbeeld van. Gitaarpartijen schuren langs elkaar heen terwijl elektronica onder de oppervlakte blijft bewegen. Er zit iets mechanisch in, maar tegelijkertijd klinkt het geheel opvallend organisch. Dat heeft waarschijnlijk ook te maken met de manier waarop het album werd opgenomen. Een groot deel werd live in de studio vastgelegd, waardoor zelfs de meest abstracte passages een fysieke aanwezigheid behouden.
Words to Wind trekt die aanpak meer dan acht minuten lang uit. In plaats van volgens een duidelijke lijn naar een climax toe te werken, zwelt de compositie aan, trekt zich weer terug en verandert vervolgens van vorm. Het vraagt geduld, maar juist wanneer je stopt met wachten op een conventionele ontlading begint het nummer te werken.
Daarmee wordt meteen duidelijk dat Nowhere Speaks geen gemakkelijke plaat is. De eerste luisterbeurt kan zelfs behoorlijk ondoordringbaar zijn. Veel lijkt aanvankelijk samen te smelten tot één donkere massa. Pas wanneer je vaker luistert, beginnen de afzonderlijke bewegingen zichtbaar te worden. Een baslijn die onder de gitaren vandaan kruipt, een ritme dat plotseling van richting verandert of een elektronisch geluid dat je eerder nauwelijks had opgemerkt.
Die benadering heeft ook een keerzijde. Veertig minuten lang blijft Emptiness de luisteraar in vrijwel dezelfde beklemmende omgeving vasthouden. Er zijn momenten waarop wat meer contrast welkom zou zijn en niet iedere passage rechtvaardigt zijn lengte even overtuigend. Ook de vervormde en gefluisterde vocalen kunnen na verloop van tijd wat van hun oorspronkelijke effect verliezen. Wat aanvankelijk vervreemdend klinkt, dreigt soms onderdeel van het decor te worden.
Maar misschien hoort zelfs dat bij deze plaat. Nowhere Speaks lijkt helemaal niet geïnteresseerd in comfort. De band geeft nauwelijks houvast en weigert de spanning op de gebruikelijke momenten los te laten. Zelfs wanneer de muziek rustiger wordt, voelt dat zelden als verlichting. Er blijft altijd iets onder de oppervlakte bewegen.
Wanneer All for Nothing uiteindelijk de cirkel met Nothing But the Whole sluit, is er dan ook nauwelijks sprake van een echte oplossing. Je bent terug waar het twaalf jaar geleden begon, maar de weg ernaartoe heeft alles veranderd.
Nowhere Speaks is daarmee geen terugkeer naar de oude Emptiness en evenmin een voortzetting van Vide. Het is eerder een samenkomst van verschillende fases uit het bestaan van de band, samengeperst tot iets dat opnieuw moeilijk in een duidelijke categorie te plaatsen valt.
Beklemmend, vervreemdend en soms behoorlijk vermoeiend, maar juist daardoor bijzonder effectief. Emptiness laat nergens spreken, en vreemd genoeg heeft die plek ontzettend veel te vertellen.
80/100
Emptiness:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Homepage
Season Of Mist:
Bandcamp (new)
Facebook
Instagram
Homepage