English:
Somewhere on a dusty shelf lies an unmarked videotape. The image flickers, colours bleed into one another, and through the static appear fragments of an occult ritual whose conclusion you probably do not want to witness. That is exactly the feeling BlackStream evokes with Psychedelic Grimoire: A Retrospective in Terror. Not a nostalgic look back at Italian occult horror cinema of the seventies, but a descent into that same musty, hallucinatory world.
BlackStream emerged in Lombardy in 2005 and released two full-length albums early on, Necromantical Fullmoon Spells and Presenze. Then things went quiet for a long time. Since returning in 2020, the band has become active again, and almost twenty years after Presenze, a third album has finally appeared. That gap hardly seems relevant, though, as BlackStream still sounds as if every modern development along the way has been deliberately ignored.
What makes Psychedelic Grimoire particularly distinctive is the way guitars, synthesizers, primitive rhythms and electronics bleed into each other. BlackStream describes its music as synthetic black metal, and while technically accurate, that only tells half the story. This feels more like an occult experiment in which Beherit, Havohej and Mysticum have been locked inside a decaying Italian cinema while some forgotten Satanic horror film plays on the screen.
The synthesizers are not merely atmospheric decoration surrounding the music. They are an essential part of it, regularly taking over a role normally reserved for guitars. The result is a strangely artificial sound that feels both primitive and otherworldly. Riffs repeat endlessly, electronic sounds creep between them, and voices sometimes seem to whisper from somewhere behind the music rather than occupying the foreground.
The samples taken from obscure occult horror films are more than simple introductions as well. They reinforce the impression that you are listening to fragments of something forbidden. Short pieces such as Forbidden Tape No.6(66), Transdimensional Manifestation, Whispers of the Lamb and Curtain Fall of the Blasphemous Rite function like damaged reels of film inserted between the longer compositions. It gives the album an almost cinematic structure without ever turning it into a soundtrack.
Tracks such as Messiah of Diablerie, Satan’s Blut and Let the Evil Reign demonstrate just how effectively BlackStream uses repetition. Do not expect complicated structures or technical displays. Motifs are seized upon and rotated again and again until they become hypnotic. That is precisely where much of the album’s strength lies. Where another band might move on to the next riff after four repetitions, BlackStream stubbornly continues until the discomfort itself becomes part of the atmosphere.
That also means Psychedelic Grimoire is not always easy listening. At times the material comes dangerously close to monotony, while certain electronic passages have an almost amateurish quality. Strangely enough, that works in the album’s favour. Much like cheap occult horror from the seventies, everything does not need to be perfect. A visible wire, exaggerated fake blood or a badly lit tomb can sometimes create more atmosphere than a multi-million-dollar production. BlackStream understands that principle very well.
With The Astral Magus, The Malicious Whore and the appropriately titled LSDemons, the psychedelic element becomes increasingly prominent. The boundaries between black metal, noise, electronics and ritual ambient gradually dissolve until there is little point in determining where one ends and another begins. In that sense, the record increasingly becomes the grimoire promised by its title: a collection of strange invocations in which every new page seems slightly further removed from reality.
Psychedelic Grimoire: A Retrospective in Terror therefore does not sound like a band simply deciding to make another album after nearly twenty years. BlackStream has constructed its own peculiar world in which primitive black metal, analogue horror and psychedelic electronics coexist naturally. It is filthy, repetitive, uncomfortable at times and occasionally completely absurd.
And when the curtain finally falls after Curtain Fall of the Blasphemous Rite, the lingering feeling is that perhaps that unmarked videotape should have been left untouched on that dusty shelf.
Nederlands:
Ergens op een stoffige plank ligt een videoband zonder titel. Het beeld hapert, kleuren lopen door elkaar en tussen de ruis verschijnen flarden van een occult ritueel waarvan je eigenlijk niet wilt weten hoe het afloopt. Precies dat gevoel roept BlackStream op met Psychedelic Grimoire: A Retrospective in Terror. Geen nostalgische terugblik op de Italiaanse horrorcinema van de jaren zeventig, maar een afdaling in dezelfde bedompte, hallucinante wereld.
BlackStream ontstond in 2005 in Lombardije en bracht met Necromantical Fullmoon Spells en Presenze al vroeg twee langspelers uit. Daarna werd het lange tijd stil. Sinds de terugkeer in 2020 is de band opnieuw actief en bijna twintig jaar na Presenze verschijnt nu een derde album. Dat tijdsverschil lijkt nauwelijks relevant, want BlackStream klinkt nog altijd alsof moderne ontwikkelingen ergens onderweg bewust zijn genegeerd.
Wat Psychedelic Grimoire vooral bijzonder maakt, is de manier waarop gitaren, synthesizers, primitieve ritmes en elektronica in elkaar grijpen. BlackStream noemt het zelf synthetic black metal, en hoewel die omschrijving technisch gezien klopt, vertelt ze maar de helft van het verhaal. Dit voelt eerder als een occult experiment waarin Beherit, Havohej en Mysticum worden opgesloten in een vervallen Italiaanse bioscoop terwijl op het doek een vergeten satanische horrorfilm draait.
De synthesizers zijn daarbij geen sfeervolle versiering rond de muziek. Ze vormen een essentieel onderdeel ervan en nemen regelmatig een rol over die normaal voor gitaren is weggelegd. Daardoor ontstaat een merkwaardig kunstmatig geluid dat tegelijkertijd primitief en buitenaards aandoet. Riffs worden eindeloos herhaald, elektronische klanken kruipen ertussen en stemmen lijken soms eerder vanuit de achtergrond te fluisteren dan daadwerkelijk vooraan in de mix te staan.
Ook de samples uit obscure occulte horrorfilms zijn meer dan eenvoudige introducties. Ze versterken het idee dat je naar fragmenten van iets verbodens zit te luisteren. Korte stukken als Forbidden Tape No.6(66), Transdimensional Manifestation, Whispers of the Lamb en Curtain Fall of the Blasphemous Rite functioneren als beschadigde filmrollen tussen de langere composities. Hierdoor krijgt het album een bijna cinematografische structuur zonder daadwerkelijk een soundtrack te worden.
Nummers als Messiah of Diablerie, Satan’s Blut en Let the Evil Reign laten vooral horen hoe effectief BlackStream met herhaling omgaat. Verwacht geen ingewikkelde constructies of technische hoogstandjes. Motieven worden vastgegrepen en net zolang rondgedraaid totdat ze een hypnotiserende werking krijgen. Juist daarin zit de kracht van deze plaat. Waar een andere band na vier herhalingen alweer naar de volgende riff zou springen, blijft BlackStream koppig doorgaan totdat het ongemak onderdeel wordt van de sfeer.
Dat betekent ook dat Psychedelic Grimoire niet voortdurend gemakkelijk te verteren is. Soms balanceert het materiaal gevaarlijk dicht tegen monotonie aan en sommige elektronische passages hebben iets bijna knulligs. Maar vreemd genoeg werkt juist dat in het voordeel van het album. Zoals bij goedkope occulte horror uit de jaren zeventig hoeft niet alles perfect te zijn. Een zichtbaar touwtje, overdreven bloed of een slecht belichte graftombe kan soms meer sfeer hebben dan een miljoenenproductie. BlackStream begrijpt dat principe uitstekend.
Met The Astral Magus, The Malicious Whore en het toepasselijk getitelde LSDemons wordt de psychedelische kant steeds nadrukkelijker. De grens tussen black metal, noise, elektronica en rituele ambient vervaagt totdat het nauwelijks nog zin heeft om te bepalen waar het ene ophoudt en het andere begint. De plaat wordt daarmee steeds meer de grimoire uit de titel: een verzameling vreemde bezweringen waarvan iedere pagina iets verder verwijderd raakt van de werkelijkheid.
Psychedelic Grimoire: A Retrospective in Terror klinkt daardoor niet als een band die na bijna twintig jaar simpelweg nog eens een album wilde maken. BlackStream heeft een eigen, zonderlinge wereld gebouwd waarin primitieve black metal, analoge horror en psychedelische elektronica probleemloos naast elkaar bestaan. Het is smerig, repetitief, soms ongemakkelijk en regelmatig volkomen absurd.
En wanneer na Curtain Fall of the Blasphemous Rite uiteindelijk het doek valt, blijft vooral het gevoel hangen dat die naamloze videoband misschien beter gewoon op die stoffige plank had kunnen blijven liggen.
82/100