
English:
Somehow Amor Fati Productions always manages to drop something unexpected into that vast sea of records that come out every month. We’ve already had a small flood from the German label over the past few weeks, and we’re not done yet. Behold Vermianaevus, another racket pressed into a slab of vinyl.
This new German band seems to have come out of nowhere, though there are a few familiar faces behind the name. We know guitarist Hekla from Hadopelagyal, and vocalist, guitarist and bassist Karapan Darvish from Arkhaaik, among others. P. Van of Pestifera is behind the kit these days, though it’s Exesor you hear on the record. I suspect somebody got a staff discount on this debut. Hekla works as a graphic designer for Amor Fati and took care of the layout for the band’s own record while he was at it. Fair enough. You could hardly accuse this trio of turning out more of the same.
The production is gritty and brutal, with precious little room for romance. You hear it straight away on the opener, ‘Nexus of Inexorable Darkness’. The same guitar figure goes round and round for nearly seven minutes. You’d think somebody might have another idea sooner or later, yet by the time ‘The Aching of Caldera’ kicks in, the bloody thing is still lodged in your head. The funny thing is that after a while you start listening past the guitar. You know those few notes by now, so your ear picks up just how much is rattling away behind them. A minute in, you’d have sworn you’d heard all this track had to offer. Now it’s got you by the throat.
Karapan Darvish’s low growl comes through particularly well on ‘The Aching of Caldera’. There’s something of a storyteller in that voice. God knows what he’s on about, but if there really are things crawling around beneath the surface of the moon, as Vermianaevus would have us believe, I’d be quite happy to leave the little buggers there. I like where that voice sits in the mix, too. Stick a growl like that right on top of the guitars and it soon sounds as though there’s a bloke standing in front of the band yelling. Here you have to follow him a little way into the racket to hear what he’s doing.
At close to ten minutes, ‘Tempest of Rampant Phrenesis’ takes up a fair chunk of side one. Vermianaevus keep opening the throttle, then slowing right down until you can hear the gaps between the hits. And that’s where they let the rumbling carry on. Those layers of noise hardly make the place any cosier. Sometimes a stray sound catches your ear and it takes you a couple of beats to realise your head is still nodding along to the riff. That’s the odd thing about this record. For all the rattling and scraping, Vermianaevus are damn good at putting you in a trance.
Over on side two, ‘Carnassial Torment’ sits between ‘Consumed by Gyration’, which runs a little over seven minutes, and the title track. At just shy of four minutes, it’s practically a single by Vermianaevus standards. The change in length does the record a favour. By that point you’ve got quite enough grit between your teeth. I’d still play the thing all the way through. Pick out any one track and you’ll get a good earful. What I enjoy is the way the whole record slowly drags you along until you reach ‘Beneath a Vengeful Lunar Gaze’ and suddenly the ride’s over.
A brutal record for a brutal winter

Nederlands:
Amor Fati Productions weet op de een of andere manier telkens weer iets onverwachts te droppen in die immense zee van maandelijkse releases. Nu hebben we de afgelopen weken al een overdaad aan platen van dit Duitse label gehad, maar we zijn nog niet klaar. Aanschouw Vermianaevus, wederom een brok herrie in een klompje vinyl geperst.
Deze nieuwe Duitse band lijkt uit het niets op te duiken, al gaan er achter die naam een paar oude bekenden schuil. Gitarist Hekla kennen we van Hadopelagyal en zanger, gitarist en bassist Karapan Darvish van onder andere Arkhaaik. Inmiddels zit P. Van van Pestifera achter de ketels, maar op deze plaat is het nog Exesor die het drumwerk voor zijn rekening neemt. Ik vermoed overigens dat dit debuut met personeelskorting is gemaakt. Hekla werkt namelijk als grafisch vormgever voor Amor Fati en heeft meteen ook maar de lay-out van de eigen plaat verzorgd. Dat mag de pret niet drukken, want wat het trio hier neerzet is verre van eenheidsworst.
De productie is gruizig en bikkelhard en laat weinig ruimte voor romantiek. Dat hoor je meteen in opener ‘Nexus of Inexorable Darkness’. Bijna zeven minuten lang blijft die ene gitaarfiguur rondgaan. Je zou zweren dat er toch eens iemand op een ander idee moet komen, maar tegen de tijd dat ‘The Aching of Caldera’ inzet, zit dat verrekte ding nog in je kop. Het gekke is dat je op een gegeven moment haast over die gitaar heen gaat luisteren. Je kent dat rondje inmiddels wel, dus nu valt je op hoeveel er achter die paar noten staat te ratelen. Zo krijgt een nummer waarvan je na een minuut denkt dat je het wel gehoord hebt je alsnog bij de strot.
In ‘The Aching of Caldera’ komt de diepe grom van Karapan Darvish goed naar voren. Die man heeft iets vertellends in zijn stem. Waar hij het precies over heeft mag Joost weten, maar als er inderdaad iets onder het maanoppervlak rondkruipt, zoals Vermianaevus ons wil doen geloven, dan zou ik die beesten daar lekker laten zitten. Mooi is ook hoe die stem in het gruizige geluid past. Zet zo’n grom pontificaal boven op de gitaren en je hebt al gauw het idee dat er iemand vóór de band staat te brullen. Hier moet je een eindje mee de herrie in om te horen wat hij doet.
Met het bijna tien minuten durende ‘Tempest of Rampant Phrenesis’ nemen de heren vervolgens een flink stuk van de eerste plaatkant in beslag. Vermianaevus trekt de boel geregeld open en laat het tempo daarna zo ver terugzakken dat je de ruimte tussen de aanslagen gaat horen. En laten ze nu juist daar de boel lekker laten doorrommelen. Die noiseconstructies maken het er ook niet gezelliger op. Soms blijf je met je oren bij zo’n bijgeluid hangen en heb je pas een paar tellen later door dat je hoofd nog steeds op die riff meebeweegt. Dat is het eigenaardige aan deze plaat. Voor iets wat aan alle kanten rammelt en schuurt, weet Vermianaevus je verdomd goed in trance te krijgen.
Op de tweede plaatkant zit ‘Carnassial Torment’ tussen het ruim zeven minuten durende ‘Consumed by Gyration’ en het titelnummer in. Met z’n krappe vier minuten is dat zowat een single naar Vermianaevus-begrippen. Die afwisseling in lengte komt de plaat wel ten goede, want tegen die tijd heb je aardig wat gruis tussen de kiezen. Toch zou ik dit ding gewoon in zijn geheel draaien. Wie er even een nummer uit vist, krijgt een flinke portie herrie mee. De lol zit hem voor mij juist in dat langzame meesleuren, tot je bij ‘Beneath a Vengeful Lunar Gaze’ ineens aan het eind van de rit bent.
Een bikkelharde plaat voor een bikkelharde winter.
89/100
Vermianaevus:
Bandcamp
