English:
Decay is not a sudden event. It is a slow process in which structures lose their cohesion, boundaries begin to blur, and eventually only the remains are left of what once had a solid form. It is precisely within this uncomfortable state of transition that Ihloosuhree seems to thrive. Slaven der Ontbinding does not sound like music attempting to resist decay, but like an album surrendering itself completely to it.
The Antwerp-based band has never shown much interest in following a straight line. Here too, riffs are stretched, twisted and at times almost deliberately pulled out of shape. Guitar parts scrape against one another while the rhythms constantly create the sensation that the ground beneath them could shift at any moment. Yet this is far from random. Beneath the dissonance and strange turns lies a clear sense of cohesion; Ihloosuhree simply refuses to reveal it easily.
Those familiar with their earlier work will recognize this approach. From Analysis Paralysis through In de Fleur van de Sleet to Een étude in de val, herval en verval, there has always been a fascination with deterioration. On Slaven der Ontbinding, however, that decay seems to have become an even more integral part of the music itself. It is no longer merely present in the lyrics and titles; the compositions themselves appear to slowly disintegrate, only to re-emerge in another, often even more unsettling form.
Ihloosuhree also understands that speed is not always necessary. Some of the album’s strongest moments occur when the music slows down and the riffs are given enough space to burrow themselves into the listener. Bass and drums keep the structure from collapsing entirely, while the guitars above them generate an almost psychedelic fever. When the band eventually does accelerate, it feels more like a sudden eruption than the obligatory execution of a familiar black metal pattern.
The Dutch title fits the atmosphere perfectly. Slaven der Ontbinding — Slaves of Decomposition — suggests that decay is not a choice but a condition from which nothing and no one can escape. Body, mind, convictions and ultimately every form of order will eventually be broken down. Ihloosuhree does not romanticize or glorify this process. Their decomposition is filthy, confusing and inevitable.
The result is not an album that allows itself to be consumed easily. There are too many sharp edges, strange movements and moments of disorientation for that. But once you stop searching for something familiar to hold onto, Slaven der Ontbinding begins to reveal its own internal logic. Ihloosuhree is not building a monument meant to stand forever. They make you listen as it slowly collapses.
Nederlands:
Ontbinding is geen plotselinge gebeurtenis. Het is een langzaam proces waarbij structuren hun samenhang verliezen, grenzen vervagen en uiteindelijk alleen de resten overblijven van wat ooit een vaste vorm had. Precies in dat ongemakkelijke tussenstadium lijkt Ihloosuhree zich thuis te voelen. Slaven der Ontbinding klinkt niet als muziek die het verval probeert tegen te houden, maar als een plaat die zich er volledig aan overgeeft.
De Antwerpse band heeft nooit veel belangstelling getoond voor een rechte lijn. Ook hier worden riffs uitgerekt, verwrongen en soms bijna moedwillig uit hun verband getrokken. Gitaarpartijen schuren langs elkaar heen terwijl de ritmes voortdurend het gevoel geven dat de bodem kan verschuiven. Toch is het geen willekeur. Onder de dissonantie en vreemde wendingen zit een duidelijke samenhang, alleen weigert Ihloosuhree die op een gemakkelijke manier prijs te geven.
Wie de eerdere releases kent, zal die houding herkennen. Van Analysis Paralysis via In de Fleur van de Sleet tot Een étude in de val, herval en verval loopt een duidelijke fascinatie voor aftakeling. Alleen lijkt die op Slaven der Ontbinding nog nadrukkelijker onderdeel van de muziek zelf te zijn geworden. Niet alleen de teksten en titels spreken over verval; ook de composities lijken langzaam uiteen te vallen om vervolgens in een andere, vaak nog ongemakkelijkere vorm opnieuw te verschijnen.
Daarbij weet Ihloosuhree goed wanneer snelheid juist níét nodig is. Sommige van de sterkste momenten ontstaan wanneer de muziek vertraagt en riffs alle ruimte krijgen om zich vast te zetten. De bas en drums houden het geheel bij elkaar terwijl de gitaren daarboven een bijna psychedelische koorts veroorzaken. Wanneer vervolgens wel wordt versneld, voelt dat eerder als een uitbarsting dan als het afwerken van een verplicht blackmetalpatroon.
Ook de Nederlandstalige titel past uitstekend bij de sfeer. Slaven der Ontbinding suggereert dat verval geen keuze is maar een toestand waaraan niets en niemand ontsnapt. Lichaam, geest, overtuigingen en uiteindelijk iedere vorm van orde worden vroeg of laat afgebroken. Ihloosuhree maakt daar geen romantisch of verheven gegeven van. De ontbinding is smerig, verwarrend en onvermijdelijk.
Het resultaat is dan ook geen plaat die zich gemakkelijk laat consumeren. Daarvoor zitten er te veel scherpe hoeken, vreemde bewegingen en momenten van desoriëntatie in. Maar juist wanneer je ophoudt te zoeken naar houvast begint Slaven der Ontbinding zijn eigen logica bloot te geven. Ihloosuhree bouwt geen monument dat eeuwig moet blijven staan. Ze laten je luisteren terwijl het langzaam instort.
85/100
Ihloosuhree:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Al-‘ayn records:
Instagram