English:
Take one band from the far north of Europe and another from the deep south, but let them share the same untamable devotion to the obscure spirit of 1990s Hellenic Black Metal. Bring them together on an exclusive split LP where icy northern melancholy and southern occult mysticism merge into one ritualistic sonic experience.
Moonfall from Finland features members of cult bands Witchcraft and Beherit. Those names alone raise expectations, and fortunately Moonfall delivers on every front. Much like their other projects, the band offers primitive, obscure, and uncompromising Finnish Black Metal, though this time drenched in a distinctly Greek atmosphere. The influence of the legendary Necromantia is impossible to ignore.
The music constantly balances between crushing Doom and icy Black Metal. Deeply downtuned guitars crawl from the speakers like thick fog, while repetitive riffs and dragging rhythms create an almost ritualistic atmosphere. Whereas many modern bands opt for an overproduced sound, Moonfall deliberately keeps things raw and cold. That typically Finnish production gives the music a damp underground aura, as if it had been unearthed from a forgotten catacomb buried somewhere beneath Hamina.
Cult of Eibon approaches things in a completely different manner. This Greek band, featuring members of acts such as Kawir and Nergal, was formed in 2015 and released a highly convincing debut album in 2021. While many contemporary bands merely borrow fragments of the old Greek sound, Cult of Eibon goes all the way in its tribute to the glory days of the 1990s.
From the very first seconds, the listener is submerged in that recognizable warm atmosphere once made famous by bands like Rotting Christ and Varathron. The characteristic melodic guitar lines, ritualistic rhythms, and dark rolling riffs immediately come pouring out as the opening track begins. Especially the way the guitars continuously shift between melody and menace radiates pure nostalgia without ever sounding outdated.
Production-wise, Cult of Eibon sounds considerably clearer and more powerful than Moonfall, though that certainly does not diminish the enjoyment. While Moonfall deliberately embraces a raw and subterranean approach, Cult of Eibon allows the finer details to breathe more openly. The characteristic Greek riffs in particular benefit greatly from this, strengthening the nostalgic atmosphere even further.
One thing that does stand out, however, is that the final track sounds noticeably different from the first three songs. The drums especially draw attention — or rather the ear — due to their distinctly electronic character. Personally, I have no issue with electronic drum kits, as I use one myself, but here it feels slightly more pronounced than on the rest of the release. As a result, the closing track feels somewhat detached from the warmer and more organic atmosphere that makes the earlier material so compelling. Still, this does little to diminish the overall quality of the record, which will undoubtedly appeal to devotees of classic Greek Black Metal.
All in all, this is a highly enjoyable release that clearly proves the old Greek sound is still very much appreciated today, especially now that more and more bands are turning their gaze toward Southern Europe for inspiration.
Nederlands:
Neem een band uit het uiterste noorden van Europa en één uit het diepe zuiden, maar laat hen vooral dezelfde ontembare devotie delen voor de obscure geest van de jaren ’90 Hellenic Black Metal. Laat hen samenkomen op een exclusieve split-LP waarop ijzige noordelijke melancholie en zuiderse occulte mystiek versmelten tot één rituele sonische ervaring.
Moonfall uit Finland bestaat uit leden van cultbands Witchcraft en Beherit. Alleen al die namen scheppen verwachtingen, en gelukkig maakt Moonfall die volledig waar. Net als bij hun andere projecten krijgen we hier primitieve, obscure en compromisloze Finse Black Metal voorgeschoteld, maar ditmaal voorzien van een opvallend Grieks sausje. De invloed van de legendarische Necromantia is namelijk nauwelijks te missen.
De muziek balanceert voortdurend tussen logge Doom en ijzige Black Metal. Zwaar omlaag gestemde gitaren kruipen als dikke mist uit de speakers terwijl repetitieve riffs en slepende ritmes een haast ritualistische sfeer oproepen. Waar veel moderne bands kiezen voor een overgeproduceerd geluid, houdt Moonfall het bewust rauw en kil. Die typisch Finse productie geeft de muziek een muffe ondergrondse sfeer alsof deze opgraven werd uit een vergeten catacombe ergens diep onder Hamina.
Cult of Eibon pakt het dan weer op een geheel andere manier aan. Deze Griekse band, bestaande uit leden van onder andere Kawir en Nergal, werd opgericht in 2015 en kwam in 2021 met een bijzonder overtuigend debuutalbum op de proppen. Waar veel hedendaagse bands slechts flarden van de oude Griekse sound oppikken, gaat Cult of Eibon werkelijk all the way in hun eerbetoon aan de gloriedagen van de jaren negentig.
Vanaf de eerste seconden word je ondergedompeld in die herkenbare, warm klinkende sfeer die ooit groot werd gemaakt door bands als Rotting Christ en Varathron. De typische melodieuze gitaarlijnen, ritualistische ritmes en donker rollende riffs vliegen je direct om de oren zodra het openingsnummer begint. Vooral de manier waarop de gitaren voortdurend tussen melodie en dreiging balanceren ademt pure nostalgie zonder oubollig te klinken.
Qua productie klinkt Cult of Eibon bovendien een stuk helderder en krachtiger dan Moonfall, al mag dat de pret natuurlijk niet drukken. Waar Moonfall bewust kiest voor een rauwe, ondergrondse benadering, laat Cult of Eibon de details juist beter naar voren komen. Vooral de karakteristieke Griekse riffs krijgen hierdoor extra ruimte om te ademen, wat de nostalgische sfeer alleen maar versterkt.
Wat echter wel opvalt, is dat het laatste nummer anders klinkt dan de eerste drie tracks. Met name de drums springen daarbij in het oog, of beter gezegd in het gehoord, doordat ze een vrij elektronische indruk achterlaten. Persoonlijk heb ik daar weinig moeite mee, ik gebruik zelf immers ook een elektronisch drumstel, maar in dit geval ligt het er net iets dikker bovenop dan op de rest van de release. Daardoor voelt het slotstuk qua sound enigszins losgekoppeld van de meer organische en warme sfeer die de eerdere nummers juist zo sterk neerzetten. Toch doet het weinig af aan de algehele kwaliteit van de plaat, die vooral liefhebbers van de klassieke Griekse Black Metal ongetwijfeld zal weten te bekoren.
Een lekker plaatje wat duidelijk maakt dat de oude Griekse sound nog steeds gewaardeerd wordt, zeker omdat er steeds meer bands naar het zuiden van Europa kijken voor hun inspiratie.
85/100
Cult of Eibon:
Bandcamp
Facebook
Medieval Prophecy Records:
Medieval Prophecy Records Website