English:
It is not until this very moment I ever heard from Montreal based Burning the forgotten. They had a debut, called Those with the rotten souls in 2024 that also went completely by me. Sometimes taking a break from music altogether and just living life brings the most wonderful surprises, which …Of winter and past most definitely is!
While just checking my Youtube feed my attention was drawn towards the artwork for Burning the forgotten – …Of winter and past. The album started nicely with some acoustic guitars and followed by the same melody only with distortion. And unraveled into a 2000’s melodic black metal epos. It reminds me partly of Dissection, but the parts I find enjoyable (I am specific on the kind of black I like).
Before we delve deeper into the music, let’s talk about the people who made this album possible:
In terms of production, …Of winter and past is very much the vision of Antonis Daskalakis. He wrote all music and lyrics and handled guitars, bass, vocals, bouzouki, baglama and tambourine, while Carlos Salgado performed the drums and gongs. The recording process was split between several studios: guitars were tracked at Musicopratik, drums, gongs and bass at Studio Sophronik under the guidance of Mike Poisson and Felix Tellier Pouliot, while vocals, bouzouki and acoustic guitars were recorded at Under The Ice Studio. Daskalakis also took care of the engineering for the guitar and vocal sessions, as well as the mixing duties, with the final mastering handled by Harris Newman at Grey Market Mastering. The visual side of the release was equally personal, with album graphics created by Daskalakis himself, the band logo designed by Bornsomthing, and the band photograph supplied by Crow.Jpeg.
All the name dropping done, time to delve deeper into this record:
As mentioned in the second paragraph, the opening (and title) track reminded me of Dissection. Those are some big footsteps to fill in. The second track steps right up and brings more of an harmonic feeling to the melodic black metal.
The mix is well balanced, and elements come and go when they are needed. The drums sound organic, but well placed. The guitar tone really brings the music to the heights it needs to go for this kind of music. Well defined, but harsh enough to be classed as black metal (in my opinion). The bass guitar finds its place with the sound and notes, that is essential in melodic black metal.
That can be said of each track on this album, the mix and master is incredible. The songwriting is top notch, and I am truly glad I came across this on my daily feed. The downside to these guys is that they do not have the reach they deserve (yet!).
The riffs are engaging, melodically driven and well thought. The clean parts between tracks are not my cup of tea (and something I would add on a playlist), but they deserve their place in the greater total and give some room to breath before the melodic fury unleashes again.
Nederlands:
Het was pas op dit moment dat ik voor het eerst hoorde van het uit Montreal afkomstige Burning the Forgotten. Hun debuutalbum, Those with the Rotten Souls uit 2024, is volledig aan mij voorbijgegaan. Soms brengt een periode waarin je muziek even links laat liggen en gewoon het leven leeft de mooiste verrassingen met zich mee, en …Of Winter and Past is daar zonder twijfel één van.
Tijdens het scrollen door mijn YouTube-feed werd mijn aandacht getrokken door de albumhoes van …Of Winter and Past. Het album opent sterk met akoestische gitaren, waarna dezelfde melodie terugkeert in een vervormde uitvoering. Vervolgens ontvouwt zich een episch stuk melodische black metal dat doet denken aan de gloriedagen van de jaren 2000. Hier en daar hoor ik invloeden van Dissection, al zijn het precies die elementen die ik persoonlijk het meest waardeer binnen het genre.
Voordat we dieper ingaan op de muziek, is het de moeite waard om stil te staan bij de mensen achter deze plaat.
Wat productie betreft is …Of Winter and Past in grote mate de visie van Antonis Daskalakis. Hij schreef alle muziek en teksten en verzorgde de gitaren, bas, zang, bouzouki, baglama en tamboerijn. Carlos Salgado nam de drums en gongs voor zijn rekening. De opnames vonden plaats in verschillende studio’s: de gitaren werden opgenomen bij Musicopratik, terwijl drums, gongs en bas werden vastgelegd in Studio Sophronik onder begeleiding van Mike Poisson en Felix Tellier Pouliot. De zang, bouzouki en akoestische gitaren werden opgenomen in Under The Ice Studio. Daskalakis verzorgde daarnaast zelf de engineering van de gitaar- en zangsessies, evenals de mix. De mastering werd uitgevoerd door Harris Newman van Grey Market Mastering. Ook visueel bleef het project een persoonlijke aangelegenheid: Daskalakis ontwierp het albumartwork, Bornsomthing creëerde het bandlogo en de bandfoto werd aangeleverd door Crow.Jpeg.
Maar goed, genoeg namen genoemd; tijd om de plaat zelf onder de loep te nemen.
Zoals eerder vermeld deed het openings- en titelnummer me meteen denken aan Dissection. Dat zijn grote schoenen om te vullen, maar Burning the Forgotten slaagt daar verrassend goed in. Het tweede nummer bouwt hierop voort en brengt een meer harmonische invalshoek binnen de melodische black metal.
De mix is uitstekend in balans. Instrumenten en details verschijnen precies wanneer ze nodig zijn en verdwijnen weer zonder het geheel te overbelasten. De drums klinken organisch en natuurlijk, maar behouden voldoende kracht en aanwezigheid. De gitaarklank tilt de muziek naar het niveau dat dit soort melodische black metal vereist: helder en gedefinieerd, maar tegelijkertijd ruw genoeg om binnen de grenzen van het genre te blijven. Ook de basgitaar heeft een duidelijke plaats binnen het geluid, zowel qua klank als qua notenkeuze, iets wat essentieel is binnen melodische black metal.
Dat geldt eigenlijk voor elk nummer op deze plaat. De mix en mastering zijn indrukwekkend, terwijl de composities van een hoog niveau getuigen. Ik ben oprecht blij dat dit album toevallig op mijn dagelijkse feed verscheen. Het enige nadeel is dat Burning the Forgotten voorlopig nog niet het bereik heeft dat ze verdienen — al lijkt dat slechts een kwestie van tijd.
De riffs zijn meeslepend, melodieus en zorgvuldig opgebouwd. De rustige, cleane passages tussen de nummers door zijn persoonlijk niet helemaal mijn ding en niet iets wat ik los aan een afspeellijst zou toevoegen. Toch vervullen ze een belangrijke functie binnen het geheel: ze geven de luisteraar even ademruimte voordat de melodische storm opnieuw losbarst.
89/100