English:
There are bands that wear their influences on their sleeve, and there are bands that stitch those influences directly into their skin. Japanese goregrind/death metal duo Pharmacist belongs firmly in the second category. Since their formation in 2020, the band has built a reputation for delivering the kind of pathological extremity that made early Carcass legendary. With their third full-length, Vertebrae After Vertebrae, they once again open the autopsy table and invite us to have a closer look. Released through Hells Headbangers on May 29th, 2026, the album contains seven tracks and just over 37 minutes of diseased death metal and gore-soaked grindcore.
The duo remains unchanged. Pharmacist handles guitars, bass and vocals, while Therapeutist takes care of the drums. The album was once again recorded, mixed and mastered at VoidLab in Tokyo, with artwork provided by Adam Medford.
The opening track, Propelling Inwards, wastes little time before launching into a barrage of riffs and noise terror. The first thing that stands out is how much this reminds me of the glory days of Carcass. The riffs come one after another, but unlike many goregrind releases they are memorable, it has a certain ‘swing’ to it. There is enough variation to keep the listener engaged while never sacrificing the aggression.
What surprised me most is the pacing of the album. Goregrind and deathgrind often thrive on short bursts of violence, yet Pharmacist regularly stretches tracks beyond five minutes. On paper that sounds risky, but the band understands the art of movement. Tracks like Endogenica continue evolving, introducing new riffs and transitions before any section overstays its welcome. The result feels less like a collection of songs and more like an album that brings you to the depths of death.
The production will probably divide listeners. It is muddy, filthy and very organic sounding. Personally, I think it fits the material. Could a cleaner production have highlighted some of the details more? Perhaps. But this album is supposed to smell of formaldehyde, rotten flesh and old pathology rooms. A crystal-clear modern production would remove part of its charm.
Therapeutist deserves special praise. The drumming is relentless without becoming mechanical. Blastbeats are abundant, but they are used with purpose. Whenever the music slows down into a groovier section, the drums continue pushing the songs forward. The same can be said for the guitar work. Yes, the Carcass influence is obvious, but Pharmacist does more than simple worship. There are hints of old-school death metal, thrash and even some surprisingly melodic passages hidden beneath the layers of gore.
My favourite track is Lazure Sphacelation. It contains everything that makes this album enjoyable: frantic blasting, memorable riffs, slower crushing moments and enough twists to justify its running time. It feels like the band operating at full strength.
Vertebrae After Vertebrae will not convert people who dislike goregrind. The pathology terminology, the grotesque atmosphere and the obvious worship of the old masters remain central to Pharmacist‘s identity. For those who enjoy early Carcass, General Surgery or modern deathgrind with actual songwriting behind the brutality, this is a release worth checking out. Pharmacist may not reinvent the operating procedure, but they perform it with skill and enthusiasm.
Nederlands:
Er zijn bands die hun invloeden duidelijk laten horen, en er zijn bands die die invloeden rechtstreeks in hun huid lijken te hebben genaaid. Het Japanse goregrind/death metal-duo Pharmacist behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Sinds hun oprichting in 2020 heeft de band een reputatie opgebouwd voor het leveren van precies die pathologische extremiteit die het vroege Carcass legendarisch maakte. Met hun derde full-length, Vertebrae After Vertebrae, openen ze opnieuw de autopsietafel en nodigen ze ons uit om van dichtbij mee te kijken.
Het album verscheen op 29 mei 2026 via Hells Headbangers en bevat zeven nummers met een totale speelduur van iets meer dan 37 minuten. Wat volgt is een dosis ziekelijke death metal en met gore doordrenkte grindcore.
Aan de bezetting is niets veranderd. Pharmacist verzorgt gitaren, bas en vocalen, terwijl Therapeutist verantwoordelijk is voor het drumwerk. Net als zijn voorganger werd het album opgenomen, gemixt en gemasterd in VoidLab in Tokio. De artwork werd verzorgd door Adam Medford.
Openingsnummer Propelling Inwards verspilt geen seconde voordat het losbarst in een spervuur van riffs en sonische terreur. Het eerste wat opvalt, is hoe sterk de geest van het klassieke Carcass aanwezig is. De riffs volgen elkaar in hoog tempo op, maar waar veel goregrind-releases verzanden in een ononderscheidbare muur van geluid, blijven de composities hier opvallend memorabel. Er zit een zekere swing en dynamiek in de muziek, waardoor de agressie nooit eentonig wordt.
Wat mij het meest verraste, is het tempo waarmee het album zich ontvouwt. Goregrind en deathgrind floreren doorgaans op korte, explosieve uitbarstingen van geweld, maar Pharmacist kiest er regelmatig voor om nummers ruim boven de vijf minuten uit te rekken. Op papier klinkt dat als een risico, maar de band begrijpt hoe je beweging en spanning in een compositie houdt. Nummers als Endogenica blijven zich ontwikkelen, waarbij nieuwe riffs en overgangen worden geïntroduceerd voordat een passage te lang blijft hangen. Daardoor voelt Vertebrae After Vertebrae minder als een verzameling losse songs en meer als een samenhangende afdaling in de diepste regionen van de dood.
De productie zal waarschijnlijk de meningen verdelen. Het geluid is modderig, vuil en opvallend organisch. Persoonlijk vind ik dat uitstekend passen bij het materiaal. Zou een helderdere productie sommige details beter naar voren hebben gebracht? Misschien. Maar dit album hoort te ruiken naar formaldehyde, rottend vlees en verlaten pathologielaboratoria. Een kraakheldere moderne productie zou juist een deel van de sfeer wegnemen.
Therapeutist verdient daarbij extra lof. Zijn drumwerk is meedogenloos zonder ooit mechanisch aan te voelen. Blastbeats zijn overvloedig aanwezig, maar worden doelgericht ingezet. Wanneer de muziek vertraagt naar groovier terrein, blijven de drums de nummers vooruitstuwen. Hetzelfde geldt voor het gitaarwerk. De invloed van Carcass is overduidelijk, maar Pharmacist beperkt zich niet tot louter verering. Onder de lagen gore zijn ook invloeden van old-school death metal, thrash en zelfs verrassend melodieuze passages terug te vinden.
Mijn favoriete nummer is Lazure Sphacelation. Het bevat alles wat dit album zo aantrekkelijk maakt: furieuze blastbeats, memorabele riffs, logge verpletterende passages en voldoende wendingen om de speelduur volledig te rechtvaardigen. Hier klinkt de band op haar absolute sterkst.
Vertebrae After Vertebrae zal niemand bekeren die een hekel heeft aan goregrind. De medische terminologie, de groteske sfeer en de duidelijke liefde voor de oude meesters vormen nog steeds de kern van de identiteit van Pharmacist. Voor liefhebbers van het vroege Carcass, General Surgery of moderne deathgrind met daadwerkelijk doordachte songstructuren achter de brutaliteit, is dit echter een release die absoluut de moeite waard is. Pharmacist vindt het operatieprotocol misschien niet opnieuw uit, maar voert de ingreep uit met vakmanschap, overtuiging en zichtbaar plezier.
83/100
Pharmacist:
Facebook
Instagram
Bandcamp
Hell’s Headbangers Records:
Bandcamp
Instagram
Facebook
Website