English:
Calling an EP 2.5 already says quite a lot. Death. Void. Terror. does not present this as a self-contained destination, but as something caught halfway through a transformation. Six years after To The Great Monolith II, the Swiss entity returns with three pieces and almost twenty-nine minutes of music in which the Black/Death Metal of the past is gradually broken open and replaced by something far more primitive, ritualistic and difficult to grasp.
( – – ) Ametähna makes that transformation immediately apparent. Rather than a conventional composition, a slowly moving mass of drones, guitars, voices and percussion unfolds. Everything seems to be constructed around a ritual rather than a riff. The music moves, but rarely in a direction that can easily be predicted. Death. Void. Terror. seems far more interested in inducing a state of mind than writing a recognisable song.
Then horns, war drums, mantra-like chants and even instruments made from bone suddenly appear. On paper, the latter almost sounds as if somebody decided to start a Black Metal band during an archaeological excavation, yet within this music it feels strangely logical. Death. Void. Terror. deliberately searches for sounds that feel older and more elemental than the usual combination of guitar, bass and drums. As if anything resembling a modern studio first had to be scraped away from the music.
(– – -) Srek Ysedon continues along that path but feels more mobile and aggressive. The vocals constantly change character: incantations, screams and distorted voices appear to emerge from different corners of the same space. The result occasionally still touches upon Black Metal, but just as easily enters Drone, Dark Ambient, psychedelic music or some obscure ritual recording whose origins you probably do not really want to know.
That is simultaneously the strength of To The Great Monolith 2.5. Death. Void. Terror. barely attempts to write songs in the traditional sense. Sound, space and repetition are more important than recognisable structures. Guitars become drones, percussion becomes part of a trance and voices regularly function more as instruments than as a means of delivering lyrics. Anyone searching for individual riffs or choruses is essentially missing what the band is trying to achieve.
The fifteen-and-a-half-minute Third Monolithic Manifest then takes that idea to its extreme. Almost every need for conventional song structure disappears. Dark layers of noise and drone slowly slide across one another while voices emerge from somewhere deep below before vanishing again. Anyone still waiting for a catchy chorus after five minutes has probably realised by now that they have come to the wrong place.
Fifteen minutes of such abstraction does demand quite a lot from the listener. Third Monolithic Manifest changes slowly and deliberately refuses to constantly provide new stimuli. This makes it hypnotic when you surrender to it, but confrontational when you do not. It is music where the boundary between captivating and exhausting can become remarkably thin. The record does not so much demand attention as surrender.
That is precisely why the designation 2.5 feels so appropriate. This EP resembles a transitional ritual. Death. Void. Terror. has not completely shed its old skin yet, but clearly demonstrates that the band has no intention of simply returning to where To The Great Monolith II ended six years ago. The Black/Death Metal roots remain present, but they are stretched, distorted and ultimately almost dissolved into drones, tribal percussion and ritual atmosphere.
The fact that the release appears exclusively digitally and on cassette almost feels like part of the concept. To The Great Monolith 2.5 deliberately avoids presenting itself as the grand return of Death. Void. Terror., instead functioning as an intermediate stage: a document of a band caught in the middle of a metamorphosis. Not a finished destination, but a glimpse of whatever has surfaced during that transformation.
And that ultimately makes this EP more interesting than if Death. Void. Terror. had simply returned after six years with three new Black/Death Metal tracks. Not everything happening here is easy to comprehend, and at times the band deliberately seems to remove every possible foothold beneath the listener. Yet it is precisely this unpredictability that keeps To The Great Monolith 2.5 intriguing.
We also already know where this transitional ritual is leading. On September 25, To The Great Monolith III: Rifts will appear, with Death. Void. Terror. taking this metamorphosis further. The first information surrounding that album even speaks of a break with the band’s own doctrine, as deliberately composed elements enter their improvisational approach for the first time.
To The Great Monolith 2.5 is therefore probably not the easiest place to enter the world of Death. Void. Terror. The material is too idiosyncratic and too uninterested in providing conventional footholds for that. As an intermediate manifestation, however, the EP does exactly what it needs to do: demonstrate that something fundamental is changing and leave us wondering what waits on the other side of that transformation.
If 2.5 really is only the ritual before the gate, I am mainly curious what the hell they have locked up behind it.
Nederlands:
Een EP nummeren als 2.5 zegt eigenlijk al genoeg. Death. Void. Terror. beschouwt dit niet als een op zichzelf staande halte, maar als iets dat zich halverwege een verandering bevindt. Zes jaar na To The Great Monolith II keert het Zwitserse gezelschap terug met drie stukken en bijna negenentwintig minuten muziek waarin de Black/Death Metal van het verleden langzaam wordt opengebroken en vervangen door iets veel primitievers, rituelers en moeilijker vast te pakken.
( – – ) Ametähna maakt die verandering onmiddellijk duidelijk. In plaats van een conventionele compositie ontvouwt zich een traag bewegende massa van drones, gitaren, stemmen en percussie. Alles lijkt eerder vanuit een ritueel dan vanuit een riff te zijn opgebouwd. De muziek beweegt, maar zelden in een richting die vooraf gemakkelijk te voorspellen is. Death. Void. Terror. lijkt hier veel meer geïnteresseerd in het oproepen van een toestand dan in het schrijven van een herkenbaar nummer.
En dan duiken ineens hoorns, oorlogstrommels, mantra-achtige gezangen en zelfs instrumenten van bot op. Dat laatste klinkt op papier bijna alsof iemand tijdens een archeologische opgraving besloot een Black Metal-band te beginnen, maar binnen deze muziek voelt het merkwaardig logisch. Death. Void. Terror. zoekt bewust naar klanken die ouder en elementairder aanvoelen dan de gebruikelijke bezetting van gitaar, bas en drums. Alsof alles wat naar een moderne studio ruikt eerst van de muziek afgeschraapt moest worden.
(– – -) Srek Ysedon gaat verder op dat pad, maar voelt beweeglijker en agressiever. De vocalen veranderen voortdurend van karakter: bezweringen, kreten en vervormde stemmen lijken uit verschillende hoeken van dezelfde ruimte te komen. Het resultaat heeft soms nog raakvlakken met Black Metal, maar even gemakkelijk met Drone, Dark Ambient, psychedelische muziek of een obscure rituele opname waarvan je eigenlijk niet helemaal wilt weten waar die vandaan komt.
Dat is tegelijkertijd de kracht van To The Great Monolith 2.5. Death. Void. Terror. probeert hier nauwelijks nog liedjes in traditionele zin te schrijven. Klank, ruimte en herhaling zijn belangrijker dan herkenbare structuren. Gitaren worden drones, percussie wordt onderdeel van een trance en stemmen functioneren regelmatig meer als instrument dan als middel om een tekst over te brengen. Wie hier naar afzonderlijke riffs of refreinen zoekt, mist eigenlijk waar de band mee bezig is.
Het vijftien en een halve minuut durende Third Monolithic Manifest trekt die gedachte vervolgens tot het uiterste. Hier verdwijnt vrijwel iedere behoefte aan een conventionele songstructuur. Donkere lagen van noise en drone schuiven langzaam over elkaar heen terwijl stemmen ergens vanuit de diepte verschijnen en weer verdwijnen. Wie na vijf minuten nog op een pakkend refrein zit te wachten, heeft inmiddels waarschijnlijk begrepen dat hij op de verkeerde plek is beland.
Vijftien minuten van dergelijke abstractie vragen echter ook behoorlijk wat van de luisteraar. Third Monolithic Manifest verandert langzaam en weigert bewust om voortdurend nieuwe prikkels aan te bieden. Dat maakt het hypnotiserend wanneer je erin meegaat, maar ook confronterend wanneer dat niet gebeurt. Dit is muziek waarbij de grens tussen meeslepend en uitputtend soms bijzonder dun wordt. De plaat vraagt niet zozeer om aandacht als wel om overgave.
Juist daarom is die 2.5 zo’n passende aanduiding. Deze EP voelt als een overgangsritueel. Death. Void. Terror. werpt zijn oude huid nog niet volledig af, maar laat wel duidelijk horen dat de band niet simpelweg wil terugkeren naar waar To The Great Monolith II zes jaar geleden eindigde. De Black/Death Metal-wortels zijn nog aanwezig, maar worden uitgerekt, vervormd en uiteindelijk bijna opgelost in drones, tribalistische percussie en rituele atmosfeer.
Dat de release uitsluitend digitaal en op cassette verschijnt, voelt daarbij bijna als onderdeel van het concept. To The Great Monolith 2.5 presenteert zichzelf nadrukkelijk niet als de grote terugkeer van Death. Void. Terror., maar als een tussenstadium: een document van een band die midden in een metamorfose zit. Geen eindproduct, maar een glimp van wat er tijdens die verandering naar boven is gekomen.
En daarmee wordt deze EP eigenlijk interessanter dan wanneer Death. Void. Terror. na zes jaar gewoon drie nieuwe Black/Death Metal-nummers had uitgebracht. Niet alles wat hier gebeurt is even gemakkelijk te doorgronden en soms lijkt de band bewust alle houvast onder je voeten vandaan te trekken. Maar juist die onvoorspelbaarheid zorgt ervoor dat To The Great Monolith 2.5 blijft intrigeren.
Bovendien weten we inmiddels waar dit overgangsritueel naartoe leidt. Op 25 september verschijnt To The Great Monolith III: Rifts, waarop Death. Void. Terror. deze metamorfose verder moet voltrekken. De eerste informatie rond dat album spreekt zelfs over een breuk met de eigen doctrine, waarbij voor het eerst bewust gecomponeerde elementen hun improvisatorische werkwijze binnendringen.
To The Great Monolith 2.5 is daardoor waarschijnlijk niet de gemakkelijkste plek om Death. Void. Terror. binnen te stappen. Daarvoor is het materiaal te eigenzinnig en te weinig geïnteresseerd in conventionele houvast. Als tussentijdse manifestatie doet de EP echter precies wat hij moet doen: laten horen dat er iets fundamenteels aan het veranderen is en nieuwsgierig maken naar wat er aan de andere kant van die transformatie staat te wachten.
Als 2.5 daadwerkelijk slechts het ritueel voor de poort is, ben ik vooral benieuwd wat ze in godsnaam achter die poort hebben opgesloten.
88/100
Death. Void. Terror.:
Bandcamp
Sentient Ruin Laboratories:
Sentient Ruin Laboratories Website
Bandcamp
Instagram
Facebook