English:
Some records put you neatly on the right track from the very first riff. Cathedral Speech does the exact opposite. Spirit Possession pulls the floor from under your feet, slams the door shut and then leaves you to figure out for yourself which way is up or down. It is nervous, restless and at times completely derailed, but that is precisely what keeps demanding your attention.
Spirit Possession hails from Portland, Oregon and consists of Steve Peacock and Ashley Spungin. Peacock is known from acts including Ulthar, Black Curse and Mastery, while Spungin, besides handling the drums, is also responsible for part of the analogue synthesizers and noise elements that seep through the record. Cathedral Speech is the duo’s third full-length album and follows three years after Of the Sign….
Spirit Possession was never a band willing to stay within familiar boundaries, and on Cathedral Speech that tendency is pushed even further. The foundations are clearly old. Bathory, Hellhammer and Celtic Frost are never far away, while the angular aggression of old black/thrash also surfaces regularly. But Spirit Possession refuses to remain comfortably within those confines.
The guitars often seem to follow their own logic. Riffs suddenly change direction, the drums chase after them with an almost nervous energy and melodies sometimes appear for only a few seconds before being crushed by the next passage. In between, strange synthesizers, noise and psychedelic moments give the music a feverish quality.
The title track immediately sets the tone. Cathedral Speech feels like a ritual that starts to spiral completely out of control halfway through. The guitars are sharp and anxious, while the drums barely seem to allow any breathing space. Yet this is not simply a matter of cramming as many notes or tempo changes as possible into one track. Beneath all the agitation there is a clearly sinister atmosphere.
That may be even more apparent on The Sharpening. Here Spirit Possession shows how effectively they can build tension without automatically falling back on traditional black metal devices. The track constantly grates and shifts, and just when you think you have found something to hold on to, the composition changes direction again.
The second half of Cathedral Speech may well be the most interesting part of the album. First Levitation (Accursed Entrances…), Second Liturgy (…Impossible Exits…) and Trinity Possessor (…In Ten Thousand Hells) are strongly interconnected and together feel like one long descent. This is also where the more psychedelic and progressive side of Spirit Possession is given considerably more room.
That makes Cathedral Speech both fascinating and quite demanding. This is not a record that gives up its secrets neatly after a single listen. At times there is almost too much happening at once, and anyone mainly looking for simple, hypnotic riffs will probably find this frustrating from time to time. Spirit Possession demands attention.
But that is also where much of the album’s strength lies. In a genre where countless bands are now perfectly capable of sounding as if it were still 1993, Spirit Possession actually tries to do something with those old foundations. The filth and aggression remain intact, but they are connected to structures that regularly feel almost progressive or psychedelic.
Cathedral Speech therefore sounds like ancient black magic performed by musicians who, somewhere along the way, accidentally stumbled across a pile of obscure seventies records and a collection of broken synthesizers. Chaotic, uncomfortable and at times completely insane, but above all an album with a distinct identity of its own.
Spirit Possession does not make things easy for the listener. And perhaps that is exactly what makes Cathedral Speech so interesting.
Nederlands:
Sommige platen zetten je vanaf de eerste riff netjes op het spoor. Cathedral Speech doet precies het tegenovergestelde. Spirit Possession trekt de vloer onder je vandaan, gooit de deur dicht en laat je vervolgens zelf maar uitzoeken waar boven en beneden gebleven zijn. Het is nerveus, onrustig en bij vlagen compleet ontspoord, maar juist daardoor blijft deze plaat voortdurend om aandacht vragen.
Spirit Possession komt uit Portland, Oregon en bestaat uit Steve Peacock en Ashley Spungin. Peacock kennen we onder andere van Ulthar, Black Curse en Mastery, terwijl Spungin naast de drums ook verantwoordelijk is voor een deel van de analoge synthesizers en noise-elementen die regelmatig door de plaat heen sijpelen. Cathedral Speech is inmiddels het derde volledige album van het duo en volgt drie jaar na Of the Sign….
Waar Spirit Possession zich op eerder werk al niet bepaald liet opsluiten binnen de gebruikelijke kaders, wordt dat op Cathedral Speech nog verder doorgetrokken. De fundamenten zijn duidelijk oud. Bathory, Hellhammer en Celtic Frost zijn nooit ver weg en ook de hoekige agressie van oude black/thrash duikt regelmatig op. Maar Spirit Possession weigert daar comfortabel in te blijven hangen.
Gitaren lijken regelmatig hun eigen logica te volgen. Riffs veranderen plotseling van richting, drums jagen daar met een bijna nerveuze energie achteraan en melodieën verschijnen soms maar een paar seconden voordat ze alweer worden vermorzeld door de volgende passage. Daar tussendoor zitten vreemde synthesizers, noise en psychedelische momenten die de muziek iets koortsachtigs meegeven.
De titeltrack zet meteen de toon. Cathedral Speech voelt als een ritueel dat ergens halverwege volledig uit de hand begint te lopen. De gitaren zijn scherp en nerveus, terwijl de drums nauwelijks rust lijken te kennen. Toch is het niet simpelweg een kwestie van zo veel mogelijk noten of tempowisselingen in één nummer proppen. Onder alle hectiek zit een duidelijke sinistere sfeer.
Dat geldt misschien nog sterker voor The Sharpening. Hier laat Spirit Possession horen hoe goed de band spanning kan opbouwen zonder daarvoor automatisch terug te grijpen op traditionele black metalmiddelen. Het nummer wringt en schuurt voortdurend en juist wanneer je denkt enig houvast te hebben gevonden, verandert de compositie opnieuw van richting.
De tweede helft van Cathedral Speech vormt misschien wel het interessantste deel van het album. First Levitation (Accursed Entrances…), Second Liturgy (…Impossible Exits…) en Trinity Possessor (…In Ten Thousand Hells) zijn sterk met elkaar verbonden en voelen gezamenlijk als één lange afdaling. Hier krijgen ook de meer psychedelische en progressieve kanten van Spirit Possession nadrukkelijk ruimte.
Dat maakt Cathedral Speech tegelijkertijd fascinerend en behoorlijk veeleisend. Dit is geen plaat die na één luisterbeurt netjes zijn geheimen prijsgeeft. Soms gebeurt er bijna te veel tegelijk en wie vooral op zoek is naar eenvoudige, hypnotiserende riffs zal hier vermoedelijk af en toe gek van worden. Spirit Possession vraagt aandacht.
Maar juist daarin zit ook de kracht van het album. In een genre waarin tegenwoordig ontzettend veel bands overtuigend kunnen klinken alsof het nog steeds 1993 is, probeert Spirit Possession daadwerkelijk iets met die oude fundamenten te doen. De smerigheid en agressie blijven behouden, maar worden gekoppeld aan structuren die regelmatig bijna progressief of psychedelisch aanvoelen.
Cathedral Speech klinkt daardoor als oude zwarte magie uitgevoerd door muzikanten die onderweg per ongeluk een stapel obscure seventies-platen en kapotte synthesizers hebben gevonden. Chaotisch, ongemakkelijk en bij momenten ronduit krankzinnig, maar bovenal een album met een duidelijke eigen identiteit.
Spirit Possession maakt het de luisteraar niet gemakkelijk. En misschien is dat precies waarom Cathedral Speech zo interessant is.
89/100