English:
Mists drift between the pines, a silent lake reflects a leaden sky, and somewhere in the distance a branch cracks beneath an unseen footstep. Those are the images Miekka ja varjo evokes. Not because Riena deliberately set out to compose a soundtrack for the Finnish wilderness, but because this music breathes the same cold, desolate atmosphere that has defined the finest black metal from the far north for decades.
Riena is hardly the work of newcomers. Woewrb Korpinsiipi and Draghn have already earned their place within the Finnish underground, joining forces here for a debut EP that has no interest in reinventing the genre. Instead, the duo looks back to a time when atmosphere mattered more than perfection and riffs carried the narrative. It therefore comes as little surprise that Signal Rex chose to release this record.
After a brief yet ominous introduction, Tuhkana Käsissämme erupts with razor-sharp tremolo riffs, relentless drumming, and venomous vocals that sound as though they are being hurled from the depths of a snow-covered ravine. The production is raw and unpolished, but never muddy. On the contrary, every instrument finds its natural place within the mix, allowing the melodies to remain clearly audible throughout. That is precisely where Riena’s greatest strength lies. Beneath the layers of ice and grime are melodic lines that infuse the music with a profound sense of melancholy without ever becoming sentimental.
Jotka Yössä Kulkevat allows that melancholy to take centre stage. The guitars weave icy melodies through the composition as the pace eases slightly, creating an increasingly oppressive atmosphere. Käärmeen Kuiskauksia, on the other hand, tightens the reins once more, revealing the duo at its most aggressive. Furious riffs are balanced by carefully placed breathing spaces, demonstrating that traditional Finnish black metal thrives not merely on speed, but on dynamics and tension.
The second half of the EP proves equally compelling. The songwriting feels organic and avoids the trap of endless repetition. Subtle variations in the guitar work continuously reshape the compositions, keeping the listener engaged from beginning to end. The closing title track brings every element together once more: icy melodies, restrained yet effective rhythms, and an atmosphere that feels as haunting as it is desolate. The brief outro leaves the impression of the mist slowly reclaiming the landscape.
Miekka ja varjo may not be entirely original. Fans of Horna, Sargeist, Satanic Warmaster, and other pillars of the Finnish underground will immediately recognise its roots. Yet the EP never comes across as a lifeless imitation. Everything about these songs feels sincere, with influences born out of genuine admiration rather than simple nostalgia.
With Miekka ja varjo, Riena has delivered a debut that accomplishes exactly what it sets out to do. It does not seek to redefine black metal, but instead offers a thoroughly convincing collection of songs in which aggression, melancholy, and atmosphere coexist in perfect balance. Once again, Finland proves itself to be an inexhaustible source of black metal that does not demand attention—it simply earns it through sheer quality.
Nederlands:
Mistflarden hangen tussen de sparren, een stil meer weerspiegelt een loodgrijze hemel en ergens in de verte kraakt een tak onder een onzichtbare voetstap. Dat zijn de beelden die Miekka ja varjo oproept. Niet omdat Riena bewust een soundtrack voor het Finse landschap probeert te schrijven, maar omdat deze muziek dezelfde koude, verlaten sfeer ademt die al decennialang het handelsmerk vormt van de beste black metal uit het hoge noorden.
Achter Riena gaan geen onbekenden schuil. Woewrb Korpinsiipi en Draghn hebben hun sporen binnen de Finse underground reeds verdiend en bundelen op deze debuut-EP hun krachten. Verwacht echter geen poging om de grenzen van het genre te verleggen. Riena kijkt nadrukkelijk achterom, naar een tijd waarin sfeer belangrijker was dan perfectie en riffs het verhaal vertelden. Dat Signal Rex deze release heeft opgepikt, voelt dan ook als een logische keuze.
Na een korte, dreigende intro barst Tuhkana Käsissämme los met vlijmscherpe tremoloriffs, energieke drums en venijnige vocalen die klinken alsof ze vanuit een besneeuwd ravijn worden uitgespuwd. De productie is ruw en ongepolijst, maar nooit modderig. Integendeel, juist doordat alles een natuurlijke plaats in de mix krijgt, blijven de melodieën voortdurend hoorbaar. En precies daarin schuilt de grootste kracht van Riena. Onder de laag ijs en vuil gaan melodielijnen schuil die de muziek een melancholische gloed geven zonder ook maar een moment sentimenteel te worden.
Op Jotka Yössä Kulkevat krijgt die melancholie nog meer ruimte. De gitaren weven ijzige melodieën door het geheel, terwijl het tempo iets wordt teruggeschroefd en de sfeer steeds beklemmender wordt. Even later trekt Käärmeen Kuiskauksia het tempo weer stevig op. Hier toont het duo zijn meest agressieve kant, met razende riffs die toch voldoende adempauzes krijgen om hun impact te behouden. Het is een schoolvoorbeeld van hoe traditionele Finse black metal niet uitsluitend op snelheid hoeft te leunen, maar vooral op dynamiek.
Ook de tweede helft van de EP blijft overtuigen. De composities voelen organisch aan en vermijden de valkuil van eindeloze herhaling. De gitaren blijven voortdurend subtiele variaties introduceren, waardoor de muziek blijft bewegen. De afsluitende titeltrack brengt alle elementen nog eenmaal samen: ijzige melodieën, sobere maar effectieve ritmes en een sfeer die even verlaten als dreigend aanvoelt. De korte outro laat de luisteraar achter alsof de mist langzaam weer tussen de bomen optrekt.
Volledig origineel is Miekka ja varjo misschien niet. Liefhebbers van Horna, Sargeist, Satanic Warmaster en andere grootheden uit de Finse underground zullen de wortels van Riena moeiteloos herkennen. Toch voelt deze EP nergens als een zielloze kopie. De muziek ademt oprechtheid en laat horen dat de invloeden voortkomen uit liefde voor het genre, niet uit nostalgie alleen.
Met Miekka ja varjo levert Riena een debuut af dat precies doet wat het moet doen. Geen revolutionaire koerswijziging, maar een overtuigende verzameling songs waarin agressie, melancholie en atmosfeer elkaar moeiteloos aanvullen. De EP bevestigt nog maar eens dat Finland een onuitputtelijke bron blijft van black metal die niet schreeuwt om aandacht, maar die haar plaats opeist door simpelweg kwaliteit te leveren.
87/100