English:
Tähtien ikuinen suru can roughly be translated as ‘the eternal sorrow of the stars’, and with that title Beyond Seventh Dimension immediately sets the tone for its debut album. The Finnish project of Anssi Pennanen does not look towards dark forests, graveyards or crumbling castles, but directs its gaze much further upwards. Stars, nebulae, vanished worlds and the vastness of the universe provide the setting for an album where melancholy and wonder are at least as important as darkness.
Beyond Seventh Dimension was formed only in 2025 and originally started as an instrumental one-man project by Pennanen. Several other musicians were eventually involved in the recording of this debut. Saku Moilanen, among others, handled electric guitars and bass as well as the mixing and mastering. The fact that the project is still relatively young is hardly noticeable. Tähtien ikuinen suru sounds more like an album where the atmosphere and direction were carefully considered beforehand.
The short title track mainly functions as a gateway into this world. It is with Blazing Tears of Nebulae that the album really begins to take shape. The foundation clearly lies in atmospheric Black Metal, but fortunately Beyond Seventh Dimension does not try to build one enormous wall of guitars and keyboards for forty-five minutes. The compositions are given plenty of room to develop, with fierce passages alternating with quieter sections and more melodic moments.
Melody plays an important role throughout the album. Behind the sharper guitars there is almost constantly a melancholic layer, and it is precisely this combination that largely defines the character of the record. As a result, the cosmic theme becomes more than just a concept reflected in the song titles and artwork. The music genuinely tries to convey something of that enormous emptiness and distance. Sometimes cold and ominous, at other times almost dreamlike.
This works particularly well in the longer compositions. Silurian Seas passes the eight-minute mark and Ancient Worlds of Cosmos Redshift 7 even exceeds nine minutes, but the band uses that running time to build different atmospheres. There is no need for a new riff every thirty seconds. Themes are allowed to linger and the music can gradually develop before moving into the next section. This gives the songs an almost cinematic quality without Beyond Seventh Dimension drifting completely into soundtrack territory.
The keyboards are also clearly present, although they are generally used to give the guitars additional depth rather than completely overpowering them. At times the music becomes quite grand and spacious, but fortunately the album mostly stays on the right side of excessive bombast. The Black Metal foundation remains clearly recognisable, and whenever the tempo increases, the music has enough sharpness to prevent it from disappearing completely beneath layers of atmosphere.
The production follows the same approach. Tähtien ikuinen suru sounds fairly clear and polished. Listeners who want their Black Metal exclusively raw, filthy and recorded in a damp basement will probably find little to satisfy them here. The individual instruments are easy to distinguish and considerable attention has clearly been paid to the details in the arrangements. At the same time, it fortunately never becomes completely clinical. The guitars retain enough space and the heavier passages still have plenty of power.
Not everything is equally convincing, however. The length of some of the tracks usually works in favour of the atmosphere, but it also means that not every passage feels entirely necessary. There are also moments where the melodies and keyboards become rather prominent and the music could have benefited from a little more venom. A few genuinely vicious outbursts might have made the contrast with the more dreamlike sections even stronger.
On the other hand, Beyond Seventh Dimension is clearly trying to do more than simply deliver a collection of atmospheric Black Metal songs. The seven tracks form a surprisingly coherent whole. From Blazing Tears of Nebulae and Eternal Love for the Unreachable to the closing Rogue Planet – Symbol of Depression, everything feels like part of the same cold and melancholic journey.
At almost forty-five minutes, Tähtien ikuinen suru has just enough time to construct its own world. Not every riff immediately stays with you after the album has finished, and occasionally a little more aggression would have been welcome, but the atmosphere keeps pulling you back into the record.
For a debut, this is a remarkably mature piece of work. With Tähtien ikuinen suru, Beyond Seventh Dimension has created a melodic and melancholic form of atmospheric Black Metal in which the cosmic concept genuinely becomes part of the music. This is not simply a case of putting a few stars on the cover to give yet another Black Metal album a theme, but a record that genuinely tries to pull the listener away from this planet for three quarters of an hour.
Nederlands:
Tähtien ikuinen suru laat zich vrij vertalen als ‘het eeuwige verdriet van de sterren’, en daarmee zet Beyond Seventh Dimension meteen de toon voor zijn debuutalbum. Het Finse project van Anssi Pennanen kijkt niet naar donkere bossen, kerkhoven of vervallen kastelen, maar richt de blik veel verder omhoog. Sterren, nevels, verdwenen werelden en de onmetelijkheid van het heelal vormen het decor voor een plaat waarop melancholie en verwondering minstens zo belangrijk zijn als duisternis.
Beyond Seventh Dimension ontstond pas in 2025 en begon oorspronkelijk als een instrumentaal eenmansproject van Pennanen. Voor dit debuut werden echter verschillende andere muzikanten bij de opnames betrokken. Onder meer Saku Moilanen nam elektrische gitaren en bas voor zijn rekening en verzorgde tevens de mix en mastering. Dat het project nog relatief jong is, hoor je nauwelijks terug. Tähtien ikuinen suru klinkt eerder als een plaat waarop vooraf behoorlijk duidelijk is nagedacht over de sfeer en richting.
De korte titeltrack functioneert vooral als toegangspoort tot die wereld. Pas met Blazing Tears of Nebulae begint het album echt vorm te krijgen. De basis ligt duidelijk in atmosferische Black Metal, maar Beyond Seventh Dimension probeert gelukkig niet vijfenveertig minuten lang een enorme muur van gitaren en keyboards op te trekken. De composities krijgen de ruimte om zich te ontwikkelen, waarbij felle passages worden afgewisseld met rustigere gedeelten en melodieuze stukken.
Die melodie speelt sowieso een belangrijke rol. Achter de scherpere gitaren hangt vrijwel voortdurend een melancholische onderlaag en juist die combinatie bepaalt voor een groot deel het karakter van het album. Het kosmische thema wordt daardoor meer dan alleen een concept dat uit de titels en het artwork moet blijken. De muziek probeert daadwerkelijk iets van die enorme leegte en afstand over te brengen. Soms koud en onheilspellend, maar op andere momenten bijna dromerig.
Dat werkt vooral goed in de langere composities. Silurian Seas passeert de acht minuten en Ancient Worlds of Cosmos Redshift 7 zelfs de negen, maar de band gebruikt die speelduur om verschillende sferen op te bouwen. Er hoeft niet iedere dertig seconden een nieuwe riff voorbij te komen. Thema’s mogen langer blijven hangen en de muziek kan rustig groeien voordat het volgende gedeelte zich aandient. Daardoor krijgen de nummers iets filmisch zonder dat Beyond Seventh Dimension volledig richting soundtrackmuziek verdwijnt.
Ook de keyboards zijn nadrukkelijk aanwezig, al worden ze meestal gebruikt om de gitaren meer diepte te geven in plaats van ze volledig te overstemmen. Op sommige momenten wordt het behoorlijk groots en ruimtelijk, maar het album blijft gelukkig grotendeels aan de goede kant van overdreven bombast. De Black Metal-basis blijft herkenbaar aanwezig en wanneer het tempo omhooggaat, krijgt de muziek voldoende scherpte om niet volledig weg te zakken in atmosferische lagen.
De productie sluit daarbij aan. Tähtien ikuinen suru klinkt behoorlijk helder en verzorgd. Liefhebbers die hun Black Metal uitsluitend rauw, smerig en vanuit een vochtige kelder opgenomen willen horen, zullen hier weinig van hun gading vinden. De verschillende instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden en er is duidelijk aandacht besteed aan de details in de arrangementen. Tegelijkertijd klinkt het gelukkig ook niet volledig klinisch. Er blijft voldoende ruimte voor de gitaren en de hardere passages behouden hun kracht.
Toch is niet alles even overtuigend. De lange speelduur van sommige nummers werkt meestal in het voordeel van de sfeer, maar zorgt er ook voor dat niet iedere passage even noodzakelijk aanvoelt. Daarnaast zijn er momenten waarop de melodieën en keyboards wat nadrukkelijk aanwezig zijn en de muziek iets meer venijn had kunnen gebruiken. Een paar echt scherpe uitschieters hadden het contrast met de meer dromerige gedeelten nog sterker kunnen maken.
Daar staat tegenover dat Beyond Seventh Dimension duidelijk meer probeert te doen dan alleen een verzameling atmosferische Black Metal-nummers afleveren. De zeven tracks vormen samen behoorlijk overtuigend één geheel. Van Blazing Tears of Nebulae en Eternal Love for the Unreachable tot het afsluitende Rogue Planet – Symbol of Depression: alles lijkt onderdeel van dezelfde koude en melancholische reis.
Met bijna vijfenveertig minuten krijgt Tähtien ikuinen suru precies genoeg tijd om die eigen wereld op te bouwen. Niet iedere riff blijft na afloop direct hangen en af en toe zou wat meer agressie welkom zijn geweest, maar de sfeer trekt je telkens weer terug de plaat in.
Voor een debuut is dit dan ook een opvallend volwassen werkstuk. Beyond Seventh Dimension heeft met Tähtien ikuinen suru een melodieuze en melancholische vorm van atmosferische Black Metal neergezet waarin het kosmische concept daadwerkelijk onderdeel van de muziek wordt. Geen paar sterren op de hoes om de zoveelste Black Metal-plaat een thema te geven, maar een album dat echt probeert de luisteraar voor drie kwartier van deze planeet weg te trekken.
80/100
Beyond Seventh Dimension
Bandcamp | Facebook | Instagram | TikTok