English:
Anyone who thought Hesperus would have exhausted the subject of his native soil after Fra li Monti Sibillini clearly underestimated just how much history, superstition and ancient misery lies buried throughout the Marche. Barely a year and a half later, he is already expanding the boundaries. Where its predecessor largely remained among the Sibillini Mountains, Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance) covers almost the entire region, with Hesperus spending nearly eighty minutes digging into everything that has survived somewhere between history and folklore.
And he digs deep. Picenum is divided into three parts, dealing first with history and legends from the late Middle Ages and early Renaissance, then turning towards local folklore before eventually returning to the Monti Sibillini. As a result, the album feels less like a collection of individual songs and more like a lengthy journey through the same landscape that stood at the heart of Fra li Monti Sibillini, only this time the map has become considerably larger.
Hesperus even begins before the Middle Ages. The brief Ver Sacrum: Picus Martius Picenos In Picenum Ducit reaches back towards the origins of Picenum and serves as the gateway into a world where historical events quickly begin to blur into legend. With 1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa, we arrive at the rebellion against the Church, after which castles, burial grounds, necropolises and eventually even a warlike necromancer enter the story.
Musically, Hesperus once again chooses an approach in which Black Metal primarily serves as a vehicle for the narrative. Raw riffing and aggression can suddenly make way for keyboards, samples and much calmer passages, allowing the lengthy compositions to constantly change character. The material does not need to charge forward continuously; instead, space is regularly created to establish a setting before the guitars come crashing back in.
Halfway through Picenum, the focus shifts from history towards folklore. Lu Lupu Mannà and La Sdrega are particularly important moments here. The latter is based on Marchigian folklore surrounding a malevolent nocturnal witch said to be capable of transforming herself into animals such as cats and snakes. Hesperus does not use such stories merely as decoration. They form the foundation of the music and explain why samples, voices and strange atmospheric passages can be every bit as important here as a riff.
The final part brings us back to familiar territory: the Monti Sibillini. Apparently, however, Hesperus is nowhere near finished telling their stories. Across the two acts of Il Sentiero Delle Fate, followed by another two-part piece centred around Il Paradiso Della Regina Sibilla, he once again dives into the mythology of the mountains. The Sibyl, her fairies and the tales of travellers who supposedly reached her mysterious realm give this final section almost the character of a separate story within the larger work.
At nearly eighty minutes, Hesperus demands quite a lot from the listener. Picenum is not an album to casually squeeze in between two other records, and frankly, doing so would go entirely against the nature of the concept. The lengthy compositions, spoken fragments, atmospheric passages and sudden eruptions need time. Not every moment is equally immediate or memorable, but within the larger narrative those detours certainly serve a purpose.
It is precisely here that Hesperia seems to be moving increasingly further away from the idea of a traditional Black Metal album. Picenum feels more like regional history and folklore that happens to be told through guitars, keyboards and shrieking vocals. That makes it decidedly idiosyncratic at times, but also increasingly difficult to mistake for anything else.
Fra li Monti Sibillini therefore turned out not to be the final destination. It was merely one area on the map. With Picenum, Hesperus has unfolded that map even further, revealing another story hidden behind every mountain, ruin and ancient legend. If he continues at this pace, Hammerheart will probably need a complete historical atlas rather than an album cover for the next record.
Nederlands:
Wie dacht dat Hesperus na Fra li Monti Sibillini inmiddels wel uitgepraat zou zijn over zijn geboortegrond, heeft duidelijk onderschat hoeveel geschiedenis, bijgeloof en oude ellende er in de Marche begraven ligt. Nauwelijks anderhalf jaar later trekt hij de grenzen alweer verder open. Waar zijn voorganger zich voornamelijk tussen de Sibillijnse bergen ophield, bestrijkt Picenum (True Marchigian Black Metal Renaissance) vrijwel de gehele regio en graaft Hesperus bijna tachtig minuten lang in alles wat daar tussen geschiedenis en volksverhaal is blijven hangen.
En graven doet hij diep. Picenum is opgebouwd uit drie delen waarin eerst de geschiedenis en legendes uit de late Middeleeuwen en vroege Renaissance worden behandeld, vervolgens de lokale folklore aan bod komt en uiteindelijk wordt teruggekeerd naar de Monti Sibillini. Daardoor voelt het album minder als een verzameling afzonderlijke nummers dan als een lange tocht door hetzelfde landschap dat op Fra li Monti Sibillini al centraal stond, alleen is de kaart ditmaal aanzienlijk groter geworden.
Hesperus begint zelfs vóór de Middeleeuwen. Het korte Ver Sacrum: Picus Martius Picenos In Picenum Ducit grijpt terug naar de oorsprong van Picenum en vormt de toegangspoort tot een wereld waarin historische gebeurtenissen al snel beginnen te vervagen in legendes. In 1375, La Lega Maledetta: I Signori Da Varano Si Ribellano Alla Chiesa belanden we bij de opstand tegen de Kerk, waarna kastelen, begraafplaatsen, necropolen en uiteindelijk zelfs een oorlogvoerende necromancer het verhaal binnendringen.
Muzikaal kiest Hesperus opnieuw voor een vorm waarin Black Metal vooral dienstdoet als voertuig voor het verhaal. Rauw riffwerk en agressie kunnen plotseling plaatsmaken voor keyboards, samples en veel rustigere passages. Dat zorgt ervoor dat de lange nummers voortdurend van karakter kunnen veranderen. Het materiaal hoeft niet voortdurend vooruit te stormen; regelmatig wordt juist ruimte gemaakt om een omgeving neer te zetten voordat de gitaren opnieuw binnenvallen.
Halverwege Picenum verschuift de aandacht van geschiedenis naar folklore. Vooral Lu Lupu Mannà en La Sdrega zijn daarin belangrijke momenten. Die laatste is gebaseerd op de Marchegiaanse overlevering rond een kwaadaardige nachtelijke heks die zich onder meer in katten en slangen zou kunnen veranderen. Zulke verhalen worden door Hesperus niet als decoratie gebruikt. Ze vormen het fundament van de muziek en verklaren waarom samples, stemmen en vreemde atmosferische passages hier net zo belangrijk kunnen zijn als een riff.
Het laatste deel brengt ons vervolgens terug naar bekend terrein: de Monti Sibillini. Maar ook daar heeft Hesperus blijkbaar nog lang niet alles verteld. In twee aktes van Il Sentiero Delle Fate en vervolgens nog eens twee delen rond Il Paradiso Della Regina Sibilla duikt hij opnieuw de mythologie van de bergen in. De Sibille, haar feeën en de verhalen van reizigers die haar mysterieuze rijk zouden hebben bereikt, geven dit laatste gedeelte bijna het karakter van een afzonderlijk verhaal binnen het grotere geheel.
Met een speelduur van bijna tachtig minuten vraagt Hesperus behoorlijk wat van de luisteraar. Picenum is geen plaat die even snel tussendoor kan worden afgewerkt en eerlijk gezegd zou dat ook volledig tegen het concept ingaan. De lange composities, gesproken fragmenten, atmosferische passages en plotselinge uitbarstingen hebben tijd nodig. Niet ieder moment is even direct of onmiddellijk memorabel, maar binnen het grotere verhaal hebben die omwegen wel degelijk een functie.
Juist daarin lijkt Hesperia steeds verder verwijderd te raken van het idee van een traditionele Black Metal-plaat. Picenum voelt eerder als regionale geschiedschrijving en folklore die toevallig via gitaren, keyboards en krijsende vocalen wordt verteld. Dat maakt het soms behoorlijk eigenzinnig, maar ook moeilijk met iets anders te verwarren.
Fra li Monti Sibillini bleek uiteindelijk dus geen eindbestemming. Het was slechts één gebied op de kaart. Met Picenum heeft Hesperus die kaart verder opengevouwen en blijkt achter iedere berg, ruïne en oude legende alweer een volgend verhaal verborgen te liggen. Als hij in dit tempo doorgaat, heeft Hammerheart voor het volgende album waarschijnlijk geen platenhoes maar een complete historische atlas nodig.
90/100