English:
At Diabolical Echoes 2026 in Arnhem, I got my first taste of Belgian black metal outfit Bloedmaan. Their melodic, atmospheric black metal and, above all, their particularly immersive stage presence made a positive impression. So when the new album Circle of the Moon landed in Merg & Been’s digital mailbox, I was quick to give it a spin.
Although Bloedmaan take to the stage as a full band, the project is in fact the one-man endeavour of Ronarg, known from Ars Veneficium and Antzaat, and more recently as the vocalist of Cirith Gorgor. The man is something of a jack-of-all-trades, taking care of not only the instrumentation and vocals but also the artwork, which he paints himself. He is so accomplished at this that he has turned painting into his profession. Painting and black metal are perhaps closer to one another than you might initially think. Both are ultimately about creating a particular mood and atmosphere. It should therefore come as no surprise that Ronarg also knows how to find the right colours on his sonic palette.
Bloedmaan came into existence during a cold winter’s night in 2022. Not simply because Ronarg felt like making music, but following an inspiring vision: a castle appearing beneath a blood-red moon that obscured the sun, shrouding the entire land in strange mists and darkness. He picked up his guitar and, driven by this vision, his fingers began flying across the fretboard. The debut album, Castle Inside the Eclipse, featuring a breathtaking oil painting as its cover artwork, followed in 2023. We have now arrived at the third full-length, Circle of the Moon. Ronarg handled the guitars and bass himself and, naturally, took care of the vocals as well. Percussion was provided by session musician Sathrath.
So far, I have only experienced Bloedmaan in a live setting, and I am curious to hear how the project translates to the studio. Opening track ‘On Dragons Wings’, clocking in at just over six minutes, makes an immediate impression. A cutting production and a wall of sound form the foundation, with minor-key chords complemented by melodic lead guitar work. The vocals are shrill and rasping, with a generous dose of saturation further dehumanising the delivery. It fits perfectly with Bloedmaan’s distinctive lyrical themes. On Circle of the Moon, Ronarg creates a dark universe of his own, revolving around vampirism, the night and dark fantasy. Nothing remotely human about it. As mentioned in an interview with Addergebroed, he draws inspiration from certain video games and books.
The compositions are given plenty of time and room to tell their stories. It is refreshing that the drums do not constantly fall back on the obligatory blast beats, with ample room instead for stomping grooves and slower, lumbering passages. Grooving drums go hand in hand with repetitive, hypnotic guitar lines and that distinctive rasping voice. To my ears, the result is an interesting combination of melancholy and pride. Comparisons with Satyricon’s Rebel Extravaganza have occasionally been made, although Bloedmaan stays well clear of that album’s unconventional time signatures and experimental tendencies. The sound here is considerably more epic and atmospheric. Personally, I also find myself thinking of Helleruin.
Despite the relatively lengthy compositions, the album holds up remarkably well. The melodies and rhythmic variation ensure that there is always enough going on to keep things interesting. ‘Oh Come Night Eternal’ even introduces clean vocals, adding another splash of colour to the overall sound. That said, there are a few points worth mentioning. Although the production sounds clear, the performance itself is not always particularly tight. Here and there, guitar parts seem to land a fraction ahead of or behind the drums, and a few minor playing mistakes have been left intact. Ronarg appears to favour a more old-school approach, without smoothing out every imperfection. It is all just a little short of being polished to perfection, giving the music a certain raw charm.
The shrieking vocals fit the dark atmosphere perfectly, but Ronarg regularly falls back on similar cadences and phrasing in his vocal lines. Initially, this has an almost hypnotic effect, but as the album progresses, it begins to lose some of its impact. A little more variation in the vocal phrasing would have added some extra depth to the songs.
Before I know it, I have arrived at the closing track, ‘Transylvanian Tears’. A somewhat dissonant-sounding guitar intro leads into a slow, almost doom-like riff. Bloedmaan is not afraid to take its foot off the accelerator here, venturing away from the well-trodden black metal paths.
Musically speaking, Bloedmaan is not necessarily breaking new ground, clearly drawing on the familiar ingredients of second-wave black metal. But innovation is not the objective here. This music is about expression, and Ronarg succeeds admirably in that regard. It is precisely the overall package that makes this project interesting. The music, lyrical themes, artwork and dark aesthetics combine to create a recognisable and convincing universe of its own. As both a musician and a painter, Ronarg manages to conjure up an atmosphere that reaches beyond your average black metal offering.
Released almost simultaneously with Circle of the Moon, which sees the light of day through Immortal Frost Productions, Bloedmaan have also put out a split release with Crypts of Dusk via Void Wanderer Productions. That release has found its way into my mailbox as well. No doubt there will be more to follow!
Nederlands:
Op Diabolical Echoes 2026 in Arnhem heb ik voor het eerst kennisgemaakt met het Belgische Bloedmaan. De melodieuze, atmosferische black metal en vooral de bijzonder sfeervolle stage presence vielen in positieve zin op. Toen het nieuwe album Circle of the Moon door het digitale postvak van Merg & Been schoof, was ik er dan ook als de kippen bij om dit schijfje aan een luisterbeurt te onderwerpen.
Hoewel Bloedmaan live als een complete formatie voor de dag komt, is het in werkelijkheid een eenmansproject van Ronarg – bekend van Ars Veneficium en Antzaat en recent als zanger van Cirith Gorgor. De man is een alleskunner die niet alleen de instrumenten en zang voor zijn rekening neemt, maar ook het artwork zelf schildert. Daarin is hij zo bedreven dat hij er zijn beroep van heeft gemaakt. Schilderkunst en black metal liggen dichter bij elkaar dan je op het eerste gezicht zou denken. Beide draaien immers om het neerzetten van een bepaalde stemming en sfeer. Dat Ronarg ook in sonisch opzicht de kleuren op zijn schilderpalet weet te vinden, mag dan ook geen verrassing heten.
Bloedmaan zag het levenslicht tijdens een koude winternacht in 2022. Niet zomaar omdat Ronarg zin had om muziek te maken, maar naar aanleiding van een inspirerend visioen: een kasteel dat verscheen voor een bloedrode maan die de zon bedekte en het gehele land in vreemde nevels en duisternis hulde. Hij greep zijn gitaar en vanuit deze ingeving vlogen zijn vingers over het fretboard. Het debuutalbum Castle Inside the Eclipse met de adembenemende olieverf cover verscheen in 2023. Inmiddels zijn we aangekomen bij de derde full-length: Circle of the Moon. Ronarg nam zelf de gitaren en bas voor zijn rekening en schraapte uiteraard ook de stembanden. De percussie werd verzorgd door de sessiemuzikant Sathrath.
Ik ken Bloedmaan vooralsnog alleen van het liveoptreden en ben dan ook benieuwd hoe het project zich op plaat manifesteert. Opener ‘On Dragons Wings’, met een speelduur van ruim zes minuten, geeft direct een goede eerste indruk. Een snijdende productie en een muur van geluid, waarin mineurakkoorden worden aangevuld met melodieuze leadpartijen, vormen de basis. De vocalen zijn schel en krijsend, waarbij een flinke dosis saturatie de zang verder ontmenselijkt. Dat past uitstekend bij de uitgesproken thematiek van Bloedmaan. Op Circle of the Moon creëert Ronarg een eigen duister universum waarin vampirisme, de nacht en duistere fantasy centraal staan. Niks menselijks aan. Zoals ook in een interview met Addergebroed te lezen valt, haalt hij daarbij inspiratie uit bepaalde videogames en boeken.
De nummers krijgen voldoende tijd en ruimte om hun verhaal te vertellen. Aangenaam is dat er qua drums niet voortdurend wordt teruggegrepen op de geijkte blastbeats, maar dat er bijzonder veel ruimte is voor stampende – of juist trage – passages. Groovende drums gaan steeds hand in hand met repetitieve, hypnotiserende gitaarpartijen en die opvallende krassende stem. Het resultaat komt op me over als een interessante combinatie van melancholie en trots. De vergelijking met Satyricon’s Rebel Extravaganza wordt soms aangehaald, al blijft Bloedmaan ver verwijderd van de afwijkende maatsoorten en experimenteerdrift van die plaat. De sound is hier vooral epischer en atmosferischer. Zelf moet ik ook aan Helleruin denken.
Ondanks de vrij lange composities blijft het album goed overeind. Door het gebruik van melodie en de afwisseling in ritmes blijft er voldoende gebeuren om de aandacht vast te houden. Op ‘Oh Come Night Eternal’ duikt zelfs cleane zang op, waardoor er ook vocaal wat extra kleur aan het geheel wordt toegevoegd. Hoewel de productie behoorlijk verzorgd en helder klinkt, is de uitvoering niet altijd even strak. Hier en daar lijken gitaarpartijen een fractie voor of achter de drums aan te lopen en kleine speelfoutjes zijn blijven staan. Ronarg lijkt bewust te kiezen voor een meer oldschoolbenadering, waarbij niet iedere oneffenheid wordt gladgestreken. Het is allemaal net niet tot achter de komma gladgestreken, wat de muziek een zekere rauwe charme geeft.
De krijszang past uitstekend bij de duistere sfeer, maar Ronarg grijpt geregeld terug op een vergelijkbare cadans en opbouw van zijn zanglijnen. Dat werkt aanvankelijk bezwerend, maar begint naarmate het album vordert iets aan impact te verliezen. Een beetje meer variatie in de vocale frasering had de nummers ongetwijfeld nog wat extra diepgang gegeven.
Voor ik er erg in heb, ben ik aanbeland bij afsluiter ‘Transylvanian Tears’. Een wat ontstemd klinkend gitaarintro leidt een trage, haast doomachtige riff in. Bloedmaan durft hier flink gas terug te nemen en wijkt daarmee af van de gebaande zwarte paden. Muzikaal gezien is Bloedmaan niet per se vernieuwend en wordt er duidelijk teruggegrepen op de vertrouwde ingrediënten van de tweede generatie black metal. Maar vernieuwend zijn is hier niet het doel. Het draait om expressie en daarin slaagt Ronarg met verve. Juist het totaalplaatje maakt dit project interessant. De muziek, de thematiek, het artwork en de duistere esthetiek vormen samen een herkenbaar en overtuigend universum. Ronarg weet als muzikant én schilder een sfeer neer te zetten die verder reikt dan de doorsnee black metal.
Nagenoeg gelijktijdig met Circle of the Moon, dat verschijnt via Immortal Frost Productions, heeft Bloedmaan samen met Crypts of Dusk ook nog een split uitgebracht via Void Wanderer Productions. Ook deze release heeft ondergetekende inmiddels weten te bereiken. Wordt ongetwijfeld vervolgd!
80/100