English:
We remain in Flanders for a little while longer—closer still, barely straying beyond the backyard of Matavitatau. Not only has De Vermis Mysteriis emerged from the shadows after years of silence, but the band has also enlisted a familiar voice. Θ, whose near-liturgical command of the Latin language has become an integral part of Matavitatau’s identity, takes up vocal duties here. This time, however, the ancient Roman verses and ecclesiastical phrasing have been replaced by good old English. A surprising choice, perhaps, yet one that in no way diminishes the incantatory power of his performance. His distinctive, weathered voice once again forms the axis around which the album’s dark atmosphere revolves.
De Vermis Mysteriis came into existence in 2012 and is part of the Ordo Omega Absolutae collective, alongside bands such as Necrosophia, Morkenatten, and Sepulchrum. It is a circle united not only by music, but also by a shared fascination with occultism, mysticism, and dark philosophical concepts.
Fourteen years after its formation, the band finally unveils its first full-length album, scheduled for release this August through Portugal’s Altare Productions. In an era where bands and releases appear and disappear at a relentless pace, such a lengthy incubation almost feels like an act of defiance—as if De Vermis Mysteriis refused to reveal itself until the stars had finally aligned.
That long gestation has resulted in a concept album deeply rooted in the cosmic horror of H.P. Lovecraft, yet one that goes far beyond a simple collection of references to Cthulhu or the Necronomicon. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness follows the journey of a conjurer consumed by hubris and an insatiable hunger for forbidden knowledge, ultimately walking the same doomed path as the accursed Abdul Alhazred. His pursuit of transcendence gradually descends into inevitable madness, where personal ruin becomes inseparable from the downfall of mankind itself. Throughout the album, the warning that some powers are never meant to be disturbed echoes relentlessly, until the final seals are broken and the death bell tolls for the end of humanity’s sovereignty.
It is a concept that perfectly complements the atmosphere De Vermis Mysteriis strives to create: oppressive, mysterious, and saturated with cosmic dread, where humanity is stripped of its central role and reduced to little more than an insignificant speck before forces older than time itself.
Musically, however, we return to more earthly territory, albeit one firmly rooted in the frozen Scandinavian landscapes of the 1990s. De Vermis Mysteriis delivers melodic black metal deeply embedded in the traditions of the genre’s golden era without ever sounding like a mere imitation. Razor-sharp riffs, melancholic melodies, and an ever-present sense of menace form the backbone of the album, while the compositions flow naturally between aggression and contemplation.
Particular praise must be given to the lead guitar work. It drifts through the songs like a restless spirit, adding an almost ghostly melancholy to the compositions. Those layered melodies repeatedly reminded me of early Paradise Lost during the Lost Paradise and Gothic era. Not because De Vermis Mysteriis follows the same musical path, but because it evokes that very same feeling of melancholy and impending doom that lingers over every note.
The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness is an impressive debut that demonstrates remarkable patience, vision, and maturity. Rather than chasing trends, De Vermis Mysteriis has crafted an album that confidently walks its own path through Lovecraftian darkness. For devotees of melodic, atmospheric black metal with genuine depth and conviction, this is essential listening.
Nederlands:
We blijven nog even in Vlaanderen, sterker nog, we dwalen nauwelijks verder dan de achtertuin van Matavitatau. Niet alleen is De Vermis Mysteriis na jaren van stilte weer uit de schaduw tevoorschijn getreden, ook is er een vertrouwde stem aan boord gehaald. Θ, die bij Matavitatau de Latijnse taal met bijna liturgische overtuiging tot leven weet te wekken, neemt hier de microfoon ter hand. Ditmaal geen eeuwenoude Romeinse verzen of kerkelijke formuleringen, maar gewoon good old English. Een opvallende keuze misschien, al doet het niets af aan de bezwerende kracht van zijn voordracht. Zijn kenmerkende, doorleefde stem blijft moeiteloos de spil waarom de duistere atmosfeer draait en vormt opnieuw een essentieel onderdeel van het geheel.
De Vermis Mysteriis zag in 2012 het levenslicht en maakt deel uit van de Ordo Omega Absolutae, een collectief waar onder meer Necrosophia, Morkenatten en Sepulchrum eveneens toe behoren. Het is een gezelschap dat zich niet alleen muzikaal, maar ook inhoudelijk beweegt binnen een wereld van occultisme, mystiek en duistere filosofieën.
Veertien jaar na de oprichting verschijnt eindelijk het eerste volwaardige album, dat deze augustus via het Portugese Altare Productions het daglicht zal zien. In een tijd waarin bands elkaar in razend tempo opvolgen en de ene release de volgende verdringt, voelt zo’n lange aanloop bijna als een daad van koppigheid. Alsof De Vermis Mysteriis pas naar buiten treedt wanneer alle sterren eindelijk in de juiste constellatie staan.
Die lange incubatietijd mondt uit in een conceptalbum dat diep wortelt in de kosmische horror van H.P. Lovecraft, maar zich niet beperkt tot een verzameling verwijzingen naar Cthulhu of het Necronomicon. The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness vertelt het verhaal van een bezweerder die, verteerd door hoogmoed en een onverzadigbare honger naar verboden kennis, hetzelfde pad bewandelt als de vervloekte Abdul Alhazred. Zijn zoektocht naar transcendentie verandert gaandeweg in een onontkoombare afdaling richting waanzin, waarbij persoonlijke ondergang uiteindelijk samenvalt met de ondergang van de mensheid zelf. De waarschuwing dat sommige krachten beter onaangeroerd kunnen blijven, klinkt als een echo door het gehele album, totdat de laatste zegels worden verbroken en de doodsklok het einde van de menselijke heerschappij inluidt.
Het is een thematiek die naadloos aansluit bij de sfeer die De Vermis Mysteriis nastreeft: beklemmend, mysterieus en doordrenkt van kosmische dreiging, waarin de mens niet langer de hoofdrol speelt, maar slechts een nietig wezen blijkt te zijn tegenover krachten die ouder zijn dan tijd zelf.
Muzikaal begeven we ons vervolgens in een meer aardse omgeving, al voert die ons nog altijd naar de kille Scandinavische contreien van de jaren negentig. De Vermis Mysteriis kiest voor melodieuze black metal die stevig geworteld is in de klassieke Scandinavische traditie, zonder daarbij als een slaafse imitatie te klinken. Snijdende riffs, melancholische melodieën en een voortdurende dreiging vormen de rode draad, terwijl de nummers organisch tussen agressie en bezinning bewegen.
Vooral de sologitaar verdient een eervolle vermelding. Die zweeft als een rusteloze geest door de composities en geeft het geheel een haast spookachtige melancholie. Juist in die gelaagde, melancholische leads moest ik regelmatig denken aan het vroege Paradise Lost, ten tijde van Lost Paradise en Gothic. Niet omdat De Vermis Mysteriis dezelfde muzikale koers vaart, maar vanwege datzelfde gevoel van weemoed en onheil dat als een sluier over de muziek hangt.
The Faceless Labyrinth of Interstellar Madness is een indrukwekkend debuut dat getuigt van geduld, visie en artistieke volwassenheid. In plaats van achter vluchtige trends aan te hollen, bewandelt De Vermis Mysteriis met overtuiging zijn eigen pad door de duistere wereld van Lovecrafts kosmische horror. Liefhebbers van melodieuze, atmosferische black metal met inhoud, overtuiging en een sterk gevoel voor sfeer mogen deze plaat absoluut niet aan zich voorbij laten gaan.
90/100
De Vermis Mysteriis:
Bandcamp