English:
Ancient mountain passes, forgotten shrines, and legends whispered through the forests have long shaped the cultural identity of the Alps. Even today, there are places where the modern world seems to lose its grip, leaving room for older forces to linger beneath the surface. It is within this realm of forgotten mythology and primordial spirits that Totenwache finds its inspiration. With Der Thron der Uralten, the Austrian outfit descends even deeper into that world, delivering an album that feels both monumental and haunting.
Founded in Salzburg in 2017, Totenwache features musicians with experience in bands such as Abigor, Bifröst, Perchta, Karg, and Harakiri for the Sky. Despite such an impressive pedigree, this is far from a side project built on familiar formulas. Instead, the band has carved out its own identity, seamlessly blending melodic black metal with atmospheric passages and subtle traditional heavy metal influences. While their debut Kriegswesen already showed considerable promise, Der Thron der Uralten is a far more confident, mature, and fully realized work.
From the opening moments, the strength of the guitar work immediately becomes apparent. The riffs constantly balance soaring melodies with icy tremolo-picked passages without ever becoming excessive. At times, the harmonies evoke the classic Austrian black metal tradition, yet Totenwache embraces a more melodic and accessible approach, allowing memorable themes to remain with the listener long after each song has ended.
The album’s greatest strength, however, lies in its dynamics. Furious black metal eruptions are carefully balanced with atmospheric interludes, acoustic passages, and subtle folk-inspired melodies that reinforce the mountainous character of the music. As a result, Der Thron der Uralten unfolds like a journey through mist-covered alpine landscapes where every ridge reveals another forgotten tale. Even across its longer compositions, the band never falls into repetition or unnecessary indulgence.
The vocal performance deserves equal praise. The harsh screams carry both conviction and intensity, while occasional clean vocals introduce a surprisingly effective sense of grandeur. Rather than disrupting the flow, these moments broaden the emotional palette and enhance the album’s epic atmosphere.
The production strikes an excellent balance between clarity and rawness. Every instrument remains distinct without sacrificing the organic edge that black metal demands. The guitars retain their sharp bite, the drums provide a powerful backbone, and the bass enjoys more prominence than is often heard within the genre, adding welcome depth to the overall sound.
Lyrically, Der Thron der Uralten explores ancient European mythology, forgotten civilizations, and humanity’s spiritual connection with nature. These themes are never forced upon the listener but instead emerge naturally through both the music and the lyrics, giving the album an authenticity that avoids many of the clichés often associated with pagan or mythological black metal.
With Der Thron der Uralten, Totenwache firmly establishes itself among the most compelling names in the contemporary Austrian black metal scene. The band successfully combines melody, atmosphere, and aggression while maintaining a distinct identity of its own. Although a handful of passages could perhaps have been trimmed slightly, this is a minor criticism of an album that excels through its inspired songwriting, immersive atmosphere, and natural sense of progression. Fans of the Austrian black metal tradition, as well as anyone drawn to melodic and atmospheric black metal, will find Der Thron der Uralten to be a highly rewarding experience.
Nederlands:
De geschiedenis van de Alpen is er een van verlaten bergpassen, eeuwenoude rituelen en verhalen die zich hardnekkig blijven vastklampen aan het landschap. Terwijl de moderne wereld steeds verder oprukt, lijken sommige plekken zich daar nog altijd aan te onttrekken. Het is precies in die schaduwrijke wereld van vergeten mythes en oeroude krachten dat Totenwache zijn inspiratie vindt. Met Der Thron der Uralten zet het Oostenrijkse gezelschap opnieuw een stap dieper de duisternis in en levert het een album af dat even monumentaal als onheilspellend aanvoelt.
Totenwache werd in 2017 opgericht in Salzburg en bestaat uit leden die hun sporen verdienden in onder meer Abigor, Bifröst, Perchta, Karg en Harakiri for the Sky. Die indrukwekkende achtergrond betekent echter allerminst dat dit project een verzameling herkenbare invloeden is geworden. Integendeel, de band heeft een uitgesproken eigen identiteit opgebouwd waarin melodieuze black metal, atmosferische passages en traditionele heavy metal-elementen op natuurlijke wijze samensmelten. Waar het debuut Kriegswesen al veelbelovend was, klinkt Der Thron der Uralten zelfverzekerder, rijker uitgewerkt en compositorisch sterker.
Meteen vanaf de eerste minuten valt de kwaliteit van het gitaarwerk op. De riffs balanceren voortdurend tussen heroïsche melodieën en ijzige tremolopassages, zonder ooit te vervallen in overdaad. Regelmatig doen de harmonieën denken aan de klassieke Oostenrijkse school, maar Totenwache kiest nadrukkelijk voor een toegankelijkere benadering waarin melodie een centrale rol speelt. Dat levert nummers op die ondanks hun lengte verrassend gemakkelijk blijven hangen.
De grootste kracht van het album schuilt echter in de dynamiek. Totenwache wisselt furieuze blackmetaluitbarstingen af met sfeervolle intermezzo’s, akoestische passages en subtiele folkaccenten die het bergachtige karakter van de muziek verder versterken. Daardoor voelt de plaat als een reis door mistige berglandschappen waarin achter iedere rotswand een nieuw hoofdstuk wacht. Geen moment ontstaat de indruk dat de band ideeën herhaalt of kunstmatig probeert te rekken.
Ook vocaal weet de band indruk te maken. De rauwe screams klinken overtuigend en worden hier en daar ondersteund door cleane zang die verrassend goed aansluit bij de epische sfeer van de composities. Die afwisseling voorkomt dat de intensiteit eentonig wordt en geeft verschillende nummers een bijna plechtige uitstraling.
De productie verdient eveneens lof. Alles klinkt krachtig en helder zonder de natuurlijke rauwheid van de muziek op te offeren. De gitaren behouden voldoende scherpte, terwijl de ritmesectie een solide fundament legt waarop de melodieën zich volledig kunnen ontvouwen. Vooral de warme baspartij krijgt meer ruimte dan op veel hedendaagse blackmetalproducties, wat het totaalgeluid extra diepte geeft.
Thematisch draait Der Thron der Uralten om oude Europese mythologie, vergeten beschavingen en de spirituele verbondenheid tussen mens en natuur. Dat concept wordt nergens opzichtig opgedrongen, maar sijpelt subtiel door in zowel de teksten als de muzikale sfeer. Juist daardoor voelt het album oprecht en geloofwaardig, zonder te vervallen in clichés die dit soort onderwerpen soms met zich meebrengen.
Met Der Thron der Uralten bevestigt Totenwache zijn positie als een van de interessantste vertegenwoordigers van de moderne Oostenrijkse blackmetalscene. De band weet melodie, atmosfeer en agressie op overtuigende wijze te combineren zonder zijn eigen identiteit uit het oog te verliezen. Hoewel sommige passages iets compacter hadden gemogen, doet dat nauwelijks afbreuk aan een album dat vooral uitblinkt door zijn sterke composities, natuurlijke flow en indrukwekkende gevoel voor sfeer. Liefhebbers van de Oostenrijkse school, maar ook fans van atmosferische en melodieuze black metal in bredere zin, zullen hier zonder twijfel veel plezier aan beleven.
78/100