English:
Tornekrans needs very little time to make its intentions clear. After the short, folk-tinged intro Ultreia, the door is kicked wide open and an assault begins that barely comes to a halt for the next thirty-five minutes. Yet it is neither the speed nor the rawness that ultimately leaves the strongest impression on Silent Whispers Echo From Forbidden Realms. Beneath all that violence, there is a surprising amount of melody waiting to be uncovered.
Tornekrans is the work of Norwegian musician Torkus, who handles all instruments and vocals. Following the Ravnenes Kall demo from 2024, this is his first full-length album, and although its foundations remain deeply rooted in traditional Norwegian Black Metal, it never feels as if rawness alone is supposed to carry the record. The production is sharp and unpolished, yet clear enough to give the different guitar lines, and even the bass, enough room to breathe.
Døpt På Blodets Alter immediately sets the standard after the intro. The drums charge forward, the vocals are spat across them and the guitars stubbornly circle around recurring patterns. Tornekrans makes extensive use of repetition, but subtle changes within the riffs ensure that something is constantly shifting. The approach is fairly primitive, but certainly not thoughtless.
And then there are those melodies. This is where Silent Whispers Echo From Forbidden Realms separates itself from so many records whose main reason for existence seems to be the reproduction of an old Norwegian sound. Tracks such as The Earth Drinks The Blood We Spill, I Nattens Favn and The Sun Sinks Into Oblivion’s Abyss contain guitar lines with an almost folk-like quality. At times they even sound remarkably proud and triumphant, while everything around them continues to storm ahead without hesitation.
That contrast works extremely well. The melodies do not make the music friendlier or more accessible; instead, they give the fury an identity of its own. Especially when one of those simple guitar lines has repeated itself enough times to become firmly lodged in your head, it becomes clear that there is much more happening behind that initial wall of noise than first impressions might suggest.
Tåke & Mysterier shows that Tornekrans can also stand its ground without relying heavily on those folk-inspired melodies. The tremolo riffs are vicious and repetitive, while the vocals seem to push even more aggressively through the mix. It is the kind of track that has no interest in technical showmanship, instead taking a single idea and sharpening it until it hits exactly where it needs to.
At the same time, this also reveals the album’s main weakness. Torkus keeps his foot firmly on the accelerator for almost the entire record. Most of the songs follow comparable structures and are roughly similar in length. On a first listen, the middle section can therefore begin to merge into one continuous stream of drums, tremolo picking and rasping vocals. A few moments where the pace was drastically reduced might have given the album a little more dynamic range.
Strangely enough, however, that problem becomes less apparent with repeated listens. Individual riffs slowly begin to emerge, and songs that initially seemed to blend into one another gradually develop their own identities. Once again, it is mainly the melodic passages that provide the necessary anchor points.
With Silent Whispers Echo From Forbidden Realms, Tornekrans makes no attempt to modernise anything, let alone reinvent it. Torkus takes an old and familiar foundation and drives straight through it with considerable conviction. What makes the difference are the melodies that continually rise from beneath the violence.
For thirty-five minutes, Tornekrans charges forward with barely a glance backwards. Perhaps it remains in the same gear a little too often, but when the final notes of Vinden Visker Sin Gamle Sang disappear, it is neither the blast beats nor the raw production that stay with you. It is those crooked, cold and occasionally almost triumphant melodies that eventually pull you back into the record.
Nederlands:
Tornekrans heeft weinig tijd nodig om duidelijk te maken wat de bedoeling is. Na het korte folkachtige intro Ultreia wordt de deur opengetrapt en begint een aanval die de daaropvolgende vijfendertig minuten nauwelijks nog tot stilstand komt. Toch is het niet de snelheid of rauwheid die uiteindelijk het meest blijft hangen op Silent Whispers Echo From Forbidden Realms. Onder al dat geweld blijken namelijk verrassend veel melodieën verstopt te zitten.
Tornekrans is het werk van de Noor Torkus, die alle instrumenten en vocalen voor zijn rekening neemt. Na de demo Ravnenes Kall uit 2024 is dit zijn eerste volledige album, en hoewel de basis diep geworteld blijft in traditionele Noorse Black Metal, klinkt het nergens alsof rauwheid op zichzelf voldoende moet zijn. De productie is scherp en ongepolijst, maar helder genoeg om de verschillende gitaarlijnen en zelfs de bas hun plaats te geven.
Døpt På Blodets Alter zet na het intro meteen de standaard. De drums razen vooruit, de vocalen worden er schor overheen gespuwd en de gitaren blijven hardnekkig rond dezelfde patronen cirkelen. Tornekrans gebruikt herhaling veelvuldig, maar kleine veranderingen in de riffs zorgen ervoor dat er voortdurend iets verschuift. Het resultaat is behoorlijk primitief van opzet, maar zeker niet gedachteloos.
En dan zijn er die melodieën. Vooral daar onderscheidt Silent Whispers Echo From Forbidden Realms zich van zoveel andere platen die hun bestaansrecht voornamelijk ontlenen aan het reproduceren van een oude Noorse sound. In nummers als The Earth Drinks The Blood We Spill, I Nattens Favn en The Sun Sinks Into Oblivion’s Abyss duiken gitaarlijnen op die bijna folkachtig aandoen. Soms klinken ze zelfs opvallend trots en triomfantelijk, terwijl de rest van de muziek onverstoorbaar blijft doordenderen.
Dat contrast werkt uitstekend. De melodieën maken de muziek niet vriendelijker of toegankelijker, maar geven de razernij juist een eigen gezicht. Vooral wanneer zo’n eenvoudige gitaarlijn zich na enkele herhalingen in je hoofd heeft vastgezet, merk je dat er achter de eerste muur van lawaai veel meer gebeurt dan aanvankelijk gedacht.
Tåke & Mysterier laat vervolgens horen dat Tornekrans ook zonder nadrukkelijk folkachtige melodieën overeind blijft. De tremoloriffs zijn venijnig en repetitief en de vocalen lijken hier nog iets feller uit de mix te komen. Het is zo’n nummer dat niet probeert indruk te maken met technische hoogstandjes, maar simpelweg één idee blijft aanscherpen totdat het raak is.
Toch zit daar ook meteen het zwakke punt van het album. Torkus houdt zijn voet vrijwel voortdurend op het gaspedaal. De meeste nummers bewegen binnen vergelijkbare structuren en duren ongeveer even lang. Wanneer je de plaat voor het eerst hoort, kan het middendeel daardoor gemakkelijk veranderen in één lange stroom van drums, tremolo’s en raspende vocalen. Een paar momenten waarop het tempo echt drastisch wordt teruggenomen hadden waarschijnlijk voor meer dynamiek gezorgd.
Maar vreemd genoeg wordt dat probleem kleiner naarmate je het album vaker draait. Langzaam beginnen afzonderlijke riffs boven te komen en worden nummers die tijdens de eerste luisterbeurt nog in elkaar overliepen steeds herkenbaarder. Vooral de melodische passages blijken daarbij de ankerpunten te zijn.
Met Silent Whispers Echo From Forbidden Realms probeert Tornekrans niets te moderniseren en al helemaal niets opnieuw uit te vinden. Torkus kiest een oude en vertrouwde basis en ramt daar met opvallend veel overtuiging doorheen. Het verschil wordt gemaakt door de melodieën die voortdurend tussen het geweld door naar boven komen.
Vijfendertig minuten lang dendert Tornekrans bijna zonder omkijken vooruit. Soms misschien iets te lang in dezelfde versnelling, maar wanneer de laatste tonen van Vinden Visker Sin Gamle Sang verdwijnen, zijn het niet de blastbeats of de rauwe productie die blijven hangen. Het zijn die scheve, koude en soms bijna triomfantelijke melodieën die je uiteindelijk terug de plaat in trekken.
82/10
Tornekrans:
Bandcamp
New-Era Productions:
Facebook
Instagram
New Era Productions Website