English:
Fiende av lyset sounds as if Infernal Wind couldn’t care less about the years that have passed since black metal was still primarily about coldness, simplicity and an almost instinctive form of aggression. There is no attempt to stretch the genre any further, no modern embellishments, and certainly no desire to smooth out its sharper edges. From Alt går i svart onwards, it becomes clear what we are dealing with: riffs, darkness and a production that sounds just dirty enough. Not original, not innovative, but that is hardly the problem. After all, a mediocre riff does not suddenly become better simply because it is pushed through an old amplifier. Fortunately, Infernal Wind understands that.
Behind Infernal Wind stands Ggatzshriiegk, who handles all instruments and vocals. As a result, Fiende av lyset has something almost hermetic about it. It does not sound like music that has been endlessly discussed, polished and eventually democratically approved by five band members. Instead, the songs seem to have emerged from one clear idea before being thrown onto tape without unnecessary decoration. It gives the album a spontaneity that suits this kind of black metal perfectly.
At over seven minutes, Alt går i svart is immediately the longest track and, as far as I am concerned, one of the strongest moments on the album. Infernal Wind simply allows a riff to do its work. There is no nervous succession of ideas because something new supposedly needs to happen after four bars, but repetition until the atmosphere slowly takes hold. It sounds simple, and it probably is, but especially within primitive black metal there is a world of difference between hypnotic repetition and simply playing the same thing three minutes too long.
After that, Fiende av lyset becomes more direct. Veil of Night, Winters Might and Gates of Blood have more momentum and regularly display an almost punk-like stubbornness. Head down and straight ahead. This is where the album becomes particularly enjoyable in its unpolished nature. The drums do not need to perform acrobatics, the bass does not constantly have to prove that it is there, and the guitars are given all the room they need to do the dirty work.
Naturally, the spirit of the old Norwegian scene hangs heavily over this album. Early Gorgoroth in particular is an obvious comparison at certain moments. But frankly, it is far more interesting to ask whether Infernal Wind can still say something with a vocabulary that has been around for decades. After all, we have heard enough bands by now that confuse grainy production, a black-and-white photograph and a handful of tremolo riffs with genuine conviction. Fortunately, Infernal Wind does not fall into that trap.
The riffs actually carry the songs. That may sound like a ridiculously obvious observation to make about a black metal album, but listen to how many releases nowadays rely primarily on production, image or a carefully constructed ‘raw’ aesthetic. On Fiende av lyset, a riff is still allowed to simply sound nasty without twenty layers of atmosphere being piled on top of it. When the tempo drops, it works even better. That is when a certain grimness emerges that lingers far longer than it would if Ggatzshriiegk simply kept his foot on the accelerator throughout.
That does not mean everything hits the mark. Some passages stick so closely to the familiar nineties formula that you almost automatically start wondering where you have heard that particular movement before. Nor are themes of winter, night and eternal darkness going to win any prizes for originality. But with an album like this, I can forgive that far more easily than a lack of conviction. You can reinvent the wheel for the thousandth time, as long as the damn thing still rolls.
In fact, as the album progresses, that stubbornness proves to be its greatest strength. The title track and Mot evig natt make no attempt whatsoever to open the door towards something new. Instead, they pull it even further shut. Outside, black metal can evolve, cross-pollinate and endlessly reinvent itself; inside Infernal Wind, it remains cold, dark and unpleasant.
Fiende av lyset will therefore convince nobody who believes traditional black metal has already said everything it possibly can. Perhaps they are even right. But some music does not need to tell us anything new. Sometimes you simply want a riff to grab you by the throat, a production that scratches in all the right places, and nobody deciding halfway through that what the song really needs is an eight-minute post-rock passage.
Infernal Wind understands that. Fiende av lyset is old-fashioned, stubborn and hardly surprising, but above all sincere in what it wants to be. And among all those bands nowadays trying incredibly hard to sound primitive, it is damn refreshing to encounter one that simply is.
Nederlands:
Fiende av lyset klinkt alsof Infernal Wind weinig boodschap heeft aan de jaren die verstreken zijn sinds black metal nog vooral draaide om kilte, eenvoud en een bijna instinctieve vorm van agressie. Geen poging om het genre verder op te rekken, geen moderne opsmuk en al helemaal geen behoefte om de scherpe kanten glad te strijken. Vanaf Alt går i svart wordt duidelijk waar we aan toe zijn: riffs, duisternis en een productie die precies smerig genoeg klinkt. Niet origineel, niet vernieuwend, maar daar ligt ook helemaal niet het probleem. Een middelmatige riff wordt namelijk niet beter omdat hij door een oude versterker wordt gejaagd. Gelukkig begrijpt Infernal Wind dat.
Achter Infernal Wind gaat Ggatzshriiegk schuil, die alle instrumenten en vocalen voor zijn rekening neemt. Fiende av lyset heeft daardoor iets hermetisch. Het klinkt niet als muziek die eindeloos is besproken, bijgeschaafd en vervolgens door vijf bandleden democratisch is goedgekeurd. De nummers lijken eerder vanuit één duidelijke gedachte te zijn ontstaan en vervolgens zonder onnodige versiering op tape te zijn geslingerd. Dat geeft de plaat een spontaniteit die uitstekend bij dit soort black metal past.
Met ruim zeven minuten is Alt går i svart meteen het langste nummer en wat mij betreft ook een van de sterkste momenten van de plaat. Infernal Wind durft hier een riff gewoon zijn werk te laten doen. Geen nerveuze opeenvolging van ideeën omdat er na vier maten alweer iets nieuws zou moeten gebeuren, maar herhaling totdat de sfeer zich langzaam vastzet. Dat klinkt eenvoudig, en dat is het waarschijnlijk ook, maar juist binnen primitieve black metal zit er een wereld van verschil tussen hypnotiserende herhaling en simpelweg drie minuten te lang hetzelfde spelen.
Daarna wordt Fiende av lyset directer. Veil of Night, Winters Might en Gates of Blood hebben meer vaart en laten regelmatig een punkachtige koppigheid horen. Gewoon kop naar beneden en door. Vooral daar krijgt de plaat iets heerlijk ongepolijsts. De drums hoeven geen acrobatische capriolen uit te halen, de bas hoeft niet voortdurend te bewijzen dat hij aanwezig is en de gitaren krijgen alle ruimte om het vuile werk te doen.
Natuurlijk hangt de geest van de oude Noorse scene boven deze plaat. Vooral vroege Gorgoroth ligt op sommige momenten voor de hand als vergelijking. Maar eerlijk gezegd is het veel interessanter om te kijken of Infernal Wind met dat inmiddels stokoude vocabulaire nog iets weet te zeggen. We hebben tenslotte allemaal genoeg bands gehoord die een korrelige productie, een zwart-witfoto en een paar tremoloriffs verwarren met bezieling. Daar trapt Infernal Wind gelukkig niet in.
De riffs dragen de nummers daadwerkelijk. Dat klinkt als een belachelijk vanzelfsprekende constatering voor een blackmetalplaat, maar luister eens hoeveel releases tegenwoordig vooral op productie, imago of een zorgvuldig geconstrueerde ‘raw’ esthetiek drijven. Op Fiende av lyset mag een riff nog gewoon gemeen klinken zonder dat er twintig lagen atmosfeer overheen worden gegooid. Wanneer het tempo wordt teruggeschroefd, werkt dat zelfs beter. Dan ontstaat een grimmigheid die veel langer blijft hangen dan wanneer Ggatzshriiegk uitsluitend het gaspedaal zou intrappen.
Dat betekent overigens niet dat alles raak is. Sommige passages liggen zo dicht tegen het bekende jaren-negentigrecept aan dat je bijna automatisch gaat zoeken waar je die specifieke beweging eerder hebt gehoord. Ook de thematiek rond winter, nacht en eeuwige duisternis gaat natuurlijk geen prijs voor originaliteit winnen. Maar dat vergeef ik een plaat als deze gemakkelijker dan een gebrek aan overtuiging. Je kunt het wiel voor de duizendste keer uitvinden, zolang het verdomde ding maar rolt.
Sterker nog, naarmate de plaat vordert, blijkt juist die koppigheid zijn grootste kracht. De titeltrack en Mot evig natt proberen de deur nergens naar iets nieuws open te zetten. Ze trekken hem juist verder dicht. Buiten mag black metal zich ontwikkelen, vermengen en voortdurend opnieuw uitvinden; binnen bij Infernal Wind blijft het koud, donker en onaangenaam.
Daarmee gaat Fiende av lyset niemand overtuigen die vindt dat traditionele black metal inmiddels alles wel gezegd heeft. Misschien heeft diegene zelfs gelijk. Maar sommige muziek hoeft niets nieuws te vertellen. Soms wil je gewoon dat een riff je bij de strot grijpt, de productie een beetje schuurt en niemand halverwege besluit dat er nog een post-rockpassage van acht minuten nodig is.
Infernal Wind begrijpt dat. Fiende av lyset is ouderwets, koppig en weinig verrassend, maar bovenal oprecht in wat het wil zijn. En tussen alle bands die tegenwoordig heel hard hun best doen om primitief te klinken, is het verdomd prettig wanneer eentje het gewoon is.
79/100
Infernal Wind:
Bandcamp Official
New-Era Productions:
Facebook
Instagram
New Era Productions Website