Engels:
A poor wretch is dragged by his arms and legs along a muddy country lane towards the gallows waiting in the distance. A dog accompanies the party, barking loudly. That is a brief description of what greets you on the cover of Amsterdam duo Polderhaat’s debut album. Hardly a cheerful scene, although with a title like Klaagliederen (“Lamentations”), you probably weren’t expecting much merriment. The duo first surfaced in 2020 with the single Ellende. Six years later, Dion Linssen and Vincent Schmeits have completed their debut album, allowing I, Voidhanger Records to offer this collection of misery on a silver disc.
As far as I’m concerned, that long wait has largely paid off. What we get is a fairly raw Black Metal album with Dutch lyrics and a symphonic streak, for which even a trombone was brought out of the cupboard. Niek Bollemeijer was tasked with putting the instrument to his lips to add another layer to the misery. Don’t let that symphonic element lead you to expect a polished production, though. There is plenty of scraping, crackling and grinding here, and the additional instrumentation has to fight its way through the grit.
Thematically, the album deals with poverty, religious coercion and the hardships of life in the Low Countries of old. Hunger, backbreaking labour and a God who seems to disappear whenever you need him: there is little to enjoy in Polderhaat’s world. Fall into the hands of the wrong authorities, and your already miserable existence might well end at the gallows. The Dutch lyrics fit this setting well and make the suffering tangible.
Musically, things are mostly harsh and gritty. The drummer is tucked away inside a plug-in, something I personally have no problem with whatsoever. The vocals frequently resemble the screeching of a fishwife, although clean singing also appears in several places. This provides variety and, together with the symphonic additions, gives the songs more to work with than simply hammering away.
A clearer mix would probably have allowed some of the details to come through more effectively. The rawness suits the material, but sometimes packs the different layers a little too tightly together. Still, a neatly polished sound would also remove some of the filth. On Klaagliederen, Polderhaat drags you through the mud and lets hunger and vermin gnaw away at you. A little dirt under the fingernails comes with the territory.
Nederlands:
Aan zijn armen en benen wordt een arme stumperd over een modderige veldweg meegesleurd richting de galgen die in de verte al klaarstaan. Een hond begeleidt het gezelschap met luid geblaf. Het is een korte beschrijving van wat je aantreft op de hoes van het debuutalbum van het Amsterdamse Polderhaat. Een weinig opbeurend tafereel, maar met een titel als Klaagliederen had je waarschijnlijk ook geen vrolijke boel verwacht. Het duo kwam in 2020 al op de proppen met de single Ellende. Zes jaar later hebben Dion Linssen en Vincent Schmeits hun debuutalbum gereed en kan I, Voidhanger Records de verzamelde misère op een zilveren schijfje aanbieden.
Dat lange wachten heeft zich wat mij betreft grotendeels uitbetaald. We krijgen een redelijk rauw, Nederlandstalig Black Metal-album met een symfonische inslag, waarvoor zelfs een trombone uit de kast werd gehaald. Niek Bollemeijer mocht het instrument tegen de lippen drukken om de ellende van wat extra klank te voorzien. Verwacht bij dat symfonische karakter overigens geen gladgestreken productie. Het schuurt, kraakt en wringt hier behoorlijk, en de toegevoegde instrumentatie moet zich een weg banen door het gruizige geheel.
Thematisch worden de armoede, geloofsdwang en het zware bestaan in de Lage Landen van weleer onder de aandacht gebracht. Honger, noeste arbeid en een God die het op de momenten dat je hem nodig hebt behoorlijk laat afweten: er valt weinig te genieten in de wereld van Polderhaat. En wie in handen van de verkeerde machthebbers belandt, kan zijn toch al weinig aangename bestaan zomaar op het galgenveld zien eindigen. De Nederlandstalige teksten sluiten daar goed bij aan en maken die misère tastbaar.
Muzikaal gaat het er vooral hard en gruizig aan toe. De drummer zit verstopt in een plug-in, iets waar ik persoonlijk totaal geen moeite mee heb. De zang klinkt geregeld als het gekrijs van een viswijf, maar maakt op verschillende plaatsen ook ruimte voor cleane vocalen. Dat zorgt voor afwisseling en geeft de nummers samen met de symfonische toevoegingen meer mogelijkheden dan alleen maar doorbeuken.
Een duidelijkere mix had sommige details waarschijnlijk beter tot hun recht laten komen. De rauwheid past bij het materiaal, maar drukt de verschillende lagen soms wel erg dicht op elkaar. Toch zou een keurig opgepoetst geluid ook een deel van de smerigheid wegnemen. Polderhaat trekt je op Klaagliederen door de modder en laat de honger en het ongedierte gewoon aan je vreten. Een beetje vuil onder de nagels hoort daar dan ook bij.
83/100
I, Voidhanger Records:
I, Voidhanger Records Website
Instagram
Facebook
Bandcamp