Engels:
With a lengthy hiatus along the way, Archgoat have now been around for some 37 years. During that time, these Finns have worked their way up to become an institution within the Black/Death/War Metal scene. The brothers have stayed firmly on course, rarely straying far from the blood-red path they set out on all those years ago. On ‘Nightbringer, Lightbringer’, they continue down that path with plenty of conviction. The production keeps improving, but the raw, primal power is still very much present.
That remains a major part of Archgoat’s appeal. The music may be recorded with greater care these days, but it is still a filthy affair. The riffs hit hard, the vocals sound as though they are being forced up from the deepest bowels, and the whole thing still has something primitive about it. At the same time, there is plenty to discover between all that violence. The Finns know exactly how to dress up their familiar sound by now, occasionally leaving room for a little experimentation.
On ‘The Dawn to Armageddon’, for instance, they take their foot well off the gas. The pace drops, allowing the menace to spread a little further. It is a welcome change that shows Archgoat can keep things firmly under control at lower speeds too. You do not get much time to recover, though. Before you have taken it all in, they come charging back on ‘Iconoclasm the Nazarene’, and it is time to duck for cover again. That transition makes the two tracks work particularly well together.
There is also plenty of fine guitar work on this record. Among the brutal riffs, moments crop up that make you sit up and take notice. The sound effects and synths contribute to the atmosphere too, adding a few extra touches to the songs. Those details come through nicely in the strong production, while the whole thing retains its filthy character. You can hear the care being put into what happens around those familiar foundations. As a result, there is still plenty to listen out for on subsequent spins.
Chris Moyen once again handles the artwork in his instantly recognisable old-school style. His work suits Archgoat down to the ground, giving the filthy racket inside an equally fitting sleeve.
Archgoat have delivered a varied album that keeps moving along nicely. Their approach is instantly recognisable, but even in 2026 they still manage to get plenty out of it and hold the listener’s attention. The changes in pace, guitar work and atmospheric additions keep things lively, with those foul vocals providing a familiar point of reference. ‘Nightbringer, Lightbringer’ once again shows that these Finns remain among their country’s finest. A record that leaves you wanting more. Fortunately, there is still the back catalogue.
Nederlands
Met een lange onderbreking onderweg draait Archgoat inmiddels zo’n 37 jaar mee. In die tijd wisten deze Finnen zich op te werken tot een instituut binnen de Black/Death/War-Metalscene. De broers zijn daarbij behoorlijk op koers gebleven en wijken doorgaans slechts mondjesmaat af van de bloedrode lijn die ze al die jaren geleden hebben uitgezet. Ook op ‘Nightbringer, Lightbringer’ wordt die lijn weer met de nodige overtuiging doorgetrokken. De producties worden steeds beter, maar de brute oerkracht is nog altijd aanwezig.
Dat laatste blijft toch een belangrijk onderdeel van de aantrekkingskracht van Archgoat. De muziek mag dan verzorgder worden vastgelegd, het blijft een smerige bedoening. De riffs hakken erin, de vocalen lijken uit de diepste darmkanalen omhoog te worden geperst en het geheel heeft nog steeds iets primitiefs. Tegelijkertijd valt er tussen al dat geweld genoeg te ontdekken. De Finnen weten inmiddels prima hoe ze hun vertrouwde geluid kunnen aankleden en laten af en toe ook ruimte voor een experimentje.
Zo wordt bij ‘The Dawn to Armageddon’ behoorlijk wat gas teruggenomen. Het tempo zakt en de dreiging krijgt de ruimte om zich wat verder uit te spreiden. Een welkome afwisseling, die laat horen dat Archgoat ook op lagere snelheid de boel goed onder controle heeft. Veel tijd om daar rustig van bij te komen krijg je overigens niet. Voor je het allemaal hebt verwerkt, knallen ze bij ‘Iconoclasm the Nazarene’ gewoon weer los en kun je opnieuw de dekking in. Juist die overgang maakt dat beide nummers elkaar mooi versterken.
Er zit bovendien een hoop mooi gitaarwerk op deze plaat. Tussen het brute riffwerk duiken momenten op die je toch even de oren doen spitsen. Ook de geluidseffecten en synths leveren hun bijdrage aan de sfeer en geven de nummers wat extra aankleding. Die details komen in de goede productie mooi naar voren, terwijl het geheel zijn vuile karakter behoudt. Er wordt hoorbaar aandacht besteed aan wat er rondom die vertrouwde basis gebeurt. Daardoor blijft er ook bij een volgende luisterbeurt nog genoeg om op te letten.
Chris Moyen verzorgt wederom het artwork in zijn direct herkenbare oldschoolstijl. Zijn werk past Archgoat als gegoten en geeft de smerige herrie op deze plaat een passende verpakking.
En daarmee heeft Archgoat een afwisselend album afgeleverd dat lekker blijft doorlopen. De band heeft een behoorlijk herkenbare manier van spelen, maar weet daar ook in 2026 weer genoeg uit te halen om de aandacht vast te houden. De afwisseling in tempo, het gitaarwerk en de sfeervolle toevoegingen houden de boel levendig, met die onsmakelijke vocalen als vertrouwd herkenningspunt. ‘Nightbringer, Lightbringer’ laat opnieuw horen dat deze Finnen nog altijd tot de top van hun land behoren. Een plaat die naar meer smaakt. Gelukkig hebben we de backcatalogus nog.
87/100