Engels:
Kurogoku (黒獄) roughly translates as ‘black prison’: kuro means black, while goku refers to a prison. A title that hardly promises peace for anyone hoping to get some rest after drawing their final breath. The French-Japanese Enterré Vivant takes us through the six realms of rebirth in Buddhism. Each realm gets its own track, with desire, illusion and suffering forming the chains that bind us to this perpetual cycle. For now, then, we remain behind bars.
Erroiak and Sakrifiss have put together a particularly beautiful musical accompaniment for this journey. Their atmospheric black metal is laced with the sounds of traditional Japanese instruments, and for me, that is a large part of this record’s appeal. Those sounds draw you in, give the music an atmosphere of its own and provide plenty of variety. It is an unusual combination, and one I thoroughly enjoy listening to. You can hear how much those Japanese influences shape the telling of this story.
And then there is opera singer Uguisu, whose voice joins those of the duo. Alongside the tortured screams, we get to hear a very different side of the vocals. Together with the Japanese instruments, her contribution ensures there is plenty to discover within these six realms. The production sounds great, too: on a record with so many different sounds, it is a pleasure to hear everything come together this well. Déhà handled the mastering.
A glance at the cover brings us back to that black prison. A woman in a kimono sits before a mirror. It is a peaceful scene captured in sepia tones, until your eye is drawn to the face in that mirror. Pale eyes and an open mouth stare back at you. You find yourself lingering over it, because that face gives what initially looks like an old photograph something distinctly unsettling. With the black strip and Japanese characters alongside it, Enterré Vivant gets the atmosphere right visually as well.
After six tracks and roughly 49 minutes, our journey comes to an end. Those spinning the double LP get one more round with ‘Ningendô’, this time in a version where Erroiak and Sakrifiss have swapped their vocal parts. It is a welcome addition to an album that wins me over with its variety and the beautiful way its different sounds come together. That black prison turns out to be a place I would happily visit again.
Nederlands:
Kurogoku (黒獄) betekent zoveel als ‘zwarte gevangenis’: kuro staat voor zwart en goku verwijst naar een gevangenis. Een titel die weinig goeds belooft voor wie dacht na de laatste adem eindelijk wat rust te krijgen. Het Frans-Japanse Enterré Vivant neemt ons namelijk mee langs de zes werelden van wedergeboorte binnen het boeddhisme. Iedere wereld krijgt een eigen nummer, met verlangen, illusie en lijden als de ketenen die ons aan die voortdurende kringloop binden. Voorlopig blijven we dus nog even opgesloten.
Erroiak en Sakrifiss hebben voor die tocht een bijzonder mooie muzikale begeleiding in elkaar gezet. Hun atmosferische black metal is doorspekt met traditionele Japanse instrumenten, en daar zit voor mij een groot deel van de aantrekkingskracht van deze plaat. Die klanken maken nieuwsgierig, geven de muziek een heel eigen sfeer en zorgen voor flink wat afwisseling. Het is een aparte combinatie waar ik met veel plezier naar luister. Je merkt hoe bepalend die Japanse invloeden zijn voor de manier waarop dit verhaal wordt verteld.
En dan is er nog operazangeres Uguisu, die zich tussen de stemmen van de twee heren mengt. Naast het gekwelde geschreeuw krijgen we zo ook een heel andere kant van de zang te horen. Samen met de Japanse instrumenten zorgt haar bijdrage ervoor dat er binnen die zes werelden voldoende te ontdekken valt. De productie vind ik daarbij erg gaaf: juist op een plaat met zoveel verschillende klanken is het mooi wanneer het geheel zo goed samenkomt. Voor de mastering werd Déhà ingeschakeld.
Een blik op de hoes brengt ons ondertussen weer terug bij die zwarte gevangenis. Daar zit een vrouw in kimono voor een spiegel. Een rustig tafereel op een foto in sepiatinten, totdat je blik naar het gezicht in die spiegel trekt. Bleke ogen en een geopende mond staren je tegemoet. Je blijft er toch even naar kijken, want wat eerst een oude foto lijkt, krijgt door dat gezicht iets behoorlijk onbehaaglijks. Met de zwarte strook en Japanse karakters ernaast heeft Enterré Vivant ook visueel de juiste sfeer te pakken.
Na zes nummers en ongeveer 49 minuten zit onze tocht erop. Wie de dubbel-lp oplegt, krijgt nog een extra ronde met ‘Ningendô’, ditmaal in een versie waarin Erroiak en Sakrifiss hun zangpartijen hebben omgewisseld. Een leuke toevoeging aan een plaat die me vooral door haar afwisseling en de mooie combinatie van klanken weet te pakken. Die zwarte gevangenis blijkt een plek waar ik best nog eens naar terug wil.
90/100