English:
Okay, I’ll admit it: these days, black metal is mostly a matter of nostalgia for me. The nineties, to be precise. Much of today’s black metal just doesn’t hit me the way it used to. Being a grumpy, ageing bastard, I now tend to gravitate towards prog and fusion. Nyrak’s Empires of Ash is an exception. With its melodic, progressive take on black metal and utterly astonishing drumming, the band manages to bring together the best of my two favourite musical worlds.
Back in 2025, Nyrak’s Phoenix Mortis hit me like a bolt from the blue and promptly secured a place in the top three of my annual best-of list. Since then, I’ve also had the pleasure of seeing Nyrak live, where I found myself watching drummer Bram Veldeman in sheer amazement. For drummers like myself, his playing isn’t merely impressive; it’s downright intimidating. The band’s remarkable work rate is evident from the fact that they’re already serving up another full-length barely a year later. Empires of Ash is their fourth album in just five years of existence. I tend to be a little wary of bands that churn out albums at such a rate. More often than not, quantity comes at the expense of depth and quality. Thankfully, those concerns prove entirely unfounded in Nyrak’s case. The single ‘Stare Into the Eyes of Death’ had already won me over completely, sending me sprinting to the Void Wanderer Productions webshop to order a vinyl copy and, while I was at it, request a press kit. Sometimes you have to make a little creative use of your position at a magazine, don’t you?
Empires of Ash picks up right where Phoenix Mortis left off. Opening track ‘The Saturnalia Prophecy’ starts with creepy, atmospheric sounds before quickly erupting into full-blown, blisteringly fast black metal. The tremolo-picked guitars form an impenetrable wall of sound, the bass is deep and ominous, and the drums hit like an artillery barrage. The production is impressively full-bodied, partly thanks to the layered keyboards and orchestral arrangements. By all means, call it atmospheric, but please don’t lump Nyrak in with the current crop of tedious, trendy, repetitive atmo-black bands. They call it hypnotic; I call it mind-numbingly dull. Thankfully, Nyrak has absolutely nothing to do with that particular trend. Quite the opposite! The Belgians deliver remarkably melodic and varied black metal that can, without the slightest hesitation, also be described as progressive.
For the average listener, it’s probably the sheer speed of Bram’s footwork that will stand out first. But there’s so much more going on beneath the surface, with plenty of delicious nuances borrowed from the world of jazz fusion. Bram is clearly influenced by Matt Garstka of Animals as Leaders, as well as the band led by Tigran Hamasyan, which I absolutely adore. I could easily write an entire review devoted solely to the drumming on this album. This is pure drum porn! Virtuosic breaks and tasteful flams are interspersed with impossibly fast footwork. The snare is alternately propelled by hyperspeed blast beats and subtly coloured with ghost notes. Nothing is ever straightforward. There’s always something exciting happening: shifting time signatures and off-kilter ride patterns constantly keep the listener guessing. Some might find all this a little restless or even nervous, but yours truly is absolutely loving it.
The combination of technical extremity, melodic guitar work and ever-present orchestral arrangements occasionally brings Lorna Shore to mind, albeit in a distinctly black metal guise. Nyrak themselves cite Der Weg Einer Freiheit and Septicflesh among their influences. I can certainly see where they’re coming from.
The influence of second-wave black metal is unmistakable, particularly in Lukas’s shrieking vocals and the melancholic melodies, chords and harmonies. The compositions possess a level of musical complexity rarely encountered in the black metal scene. The melodic lines are rich in harmonic twists and turns, while the interplay between guitars, keyboards and bass is remarkably sophisticated. Despite the outrageous speeds, the music is brimming with emotion and depth. The dissonant passages in ‘Towards a Haunted Future’ lend the track an ominous character, while ‘The Fall of Man’, with its daring, groove-laden intro, reveals a more melancholic side of the band. On ‘Kali Yuga’, the band eases off the accelerator a little, allowing the ominous atmosphere more room to breathe.
Another major strength is the orchestration. For the most part, it remains somewhat in the background, complementing the guitar work rather than competing with it. On the instrumental ‘Rêverie de la Mort’, however, the arrangement takes on a cinematic grandeur. The monumental, bombastic ‘Ozymandias’ makes for a fitting finale. The title presumably refers to Percy Bysshe Shelley’s famous poem, which explores the impermanence of power and the arrogance of mankind. An interesting association for an album bearing the name Empires of Ash.
While many bands seem content with copying the heroes of black metal’s glory days, Nyrak has managed to forge a sound that is entirely its own, while remaining firmly rooted in the present. Guy ‘Nevel’ Van Nieuwenhove, who already inspired me in my younger years with his band Gotmoor, has been part of the black metal scene for quite some time. With Nyrak, he has created a project that genuinely bridges generations. The experience and musical heritage of the old guard are combined with the technical ambitions of a new generation. Familiar nostalgic elements are given a contemporary twist and incorporated into an exceptionally ambitious compositional approach.
I’m about to make a rather bold statement, one that might get me spat on and burned at the stake: this may well be the best black metal I’ve heard in a quarter of a century. So, is there absolutely nothing negative to say about this album? Oh, there is! It leaves me with an overwhelming sense of suffocating jealousy… Goddammit, Bram!
Nederlands:
Oké, toegegeven, black metal heeft voor mij vooral nog een nostalgische waarde. Nineties dus. Veel hedendaagse black metal raakt me niet meer als voorheen. Als grijze, norse man luister ik tegenwoordig liever naar prog en fusion. Nyraks Empires of Ash is een uitzondering. Met zijn melodieuze, progressieve black metal en onnavolgbare drumwerk verbindt de band het beste van mijn twee favoriete muziekstromingen.
In 2025 werd ik als door de bliksem getroffen door Nyraks album Phoenix Mortis, dat prompt in de top drie van mijn jaarlijst belandde. Inmiddels heb ik Nyrak ook live mogen aanschouwen, waarbij ik met verbazing naar drummer Bram Veldeman heb zitten kijken. Voor drummers zoals ik is zijn stijl niet alleen imponerend, maar zelfs intimiderend te noemen. Dat de band bijzonder productief is, blijkt wel uit het feit dat amper een jaar later alweer een nieuwe full-length wordt voorgeschoteld. Empires of Ash is het vierde album in de vijf jaar dat de band bestaat. Bij bands met zo’n hoge productie ben ik doorgaans huiverig. Dat gaat immers nogal eens ten koste van diepgang en kwaliteit. Maar die angst blijkt bij Nyrak ongegrond. De single ‘Stare Into the Eyes of Death’ overtuigde mij volledig en ik holde met spoed naar de webshop van Void Wanderer Productions om een elpee te bestellen en gelijk maar een perskit op te vragen. Soms moet je je positie bij een magazine een beetje misbruiken, nietwaar?
Empires of Ash gaat verder waar Phoenix Mortis is gestopt. De openingstrack ‘The Saturnalia Prophecy’ begint met creepy, atmosferische geluiden, die al snel overgaan in stevige, ultrasnelle black metal. De tremolo-gitaarpartijen vormen een muur van geluid, de basgitaar klinkt diep en donker en de drums klinken als een vuursalvo. De productie is indrukwekkend vol, mede door de gelaagde keyboards en orkestrale arrangementen. Noem het atmosferisch, maar verwar Nyrak alstublieft niet met de huidige lichting saaie, trendy, repetitieve atmo-black. Hypnotiserend noemt men dat, ik noem het zaaddodend saai. Gelukkig bedient Nyrak zich totaal niet van deze repetitieve trend. Integendeel! De Belgen brengen bijzonder melodieuze en afwisselende black metal, die ook zonder enige terughoudendheid progressief genoemd mag worden.
Voor de gemiddelde luisteraar zal vooral de hypersnelheid van Brams voetenwerk opvallen. Maar ondertussen zit de muziek vol smaakvolle nuances uit de jazz-fusionwereld. Bram is duidelijk geïnspireerd door Matt Garstka, bekend van Animals as Leaders en de door mij geadoreerde band van Tigran Hamasyan. Ik zou alleen al over de drums op dit album een complete recensie willen schrijven. Dit is pure drumporno! Virtuoze breaks met smaakvolle flams worden afgewisseld met bizar snel voetenwerk. De snare wordt afwisselend opgejaagd door hypersnelle blastbeats en subtiel ingekleurd met ghost notes. Het gaat nooit rechttoe rechtaan. Er gebeurt voortdurend iets spannends: verschuivende maatsoorten en tegendraadse ride-patronen zetten de luisteraar telkens op het verkeerde been. Voor sommige luisteraars zal dit wellicht zenuwachtig overkomen, maar ondergetekende gaat er bijzonder goed op.
De combinatie van technische extremiteit, melodieuze gitaarpartijen en orkestrale arrangementen doet me bij vlagen denken aan Lorna Shore, zij het dan in een uitgesproken blackmetaljasje. Zelf noemt Nyrak onder andere Der Weg Einer Freiheit en Septicflesh als inspiratiebronnen. Ook daar kan ik me prima in vinden.
De invloeden uit de second wave black metal zijn duidelijk aanwezig, met name in de krijsende zang van Lukas en de melancholische melodieën, akkoorden en harmonieën. De melodielijnen zijn rijk aan harmonische wendingen en het samenspel tussen gitaren, keys en bas is bijzonder geraffineerd. Ondanks de bizarre snelheden zit de muziek vol emotie en muzikale diepgang. De dissonante passages in ‘Towards a Haunted Future’ geven het geheel een onheilspellend karakter, terwijl ‘The Fall of Man’ – met zijn gewaagde, groovende intro – een meer melancholische kant van de band laat horen. In ‘Kali Yuga’ wordt het gaspedaal wat minder diep ingetrapt en krijgt de dreigende sfeer meer ruimte.
Een ander sterk punt is de orkestratie. Die blijft grotendeels op de achtergrond en vormt een aanvulling op de gitaarpartijen. Op het instrumentale ‘Rêverie de la Mort’ krijgt de compositie echter een cinematografische grandeur. Het grootse en bombastische ‘Ozymandias’ is een waardige afsluiter. De titel verwijst waarschijnlijk naar het beroemde gedicht van Percy Bysshe Shelley, waarin de vergankelijkheid van macht en menselijke hoogmoed centraal staat. Een interessante associatie bij een album dat de naam Empires of Ash draagt.
Waar veel bands proberen de helden uit de hoogtijdagen van de black metal te kopiëren, heeft Nyrak een volstrekt eigen en eigentijds geluid gevonden. Guy ‘Nevel’ Van Nieuwenhove, die mij in mijn jonge jaren al wist te inspireren met zijn band Gotmoor, draait inmiddels heel wat jaren mee in de blackmetalscene. Met Nyrak heeft hij een project neergezet dat met recht generatie-overstijgend genoemd mag worden. De ervaring en muzikale bagage van de oude garde worden hier gecombineerd met de technische ambities van een nieuwe generatie. Herkenbare nostalgische elementen krijgen zo een eigentijdse, technisch bijzonder ambitieuze invulling.
Ik ga een gewaagde uitspraak doen, waarvoor ik mogelijk bespuugd en verketterd ga worden: dit is misschien wel de beste black metal die ik in een kwart eeuw heb gehoord. Is er dan helemaal niets negatiefs over dit album te zeggen? Jawel! Het laat me achter met een gevoel van verstikkende jaloezie… Godverdomme, Bram!
98/100