English:
Finland. The country where Black Metal still seems to thrive as if the nineties never entirely disappeared. Hail Conjurer has been around for quite some time by now, and on Abyss & Ekstasis we are once again served that typical Finnish filth: raw, primitive, hypnotic and completely uninterested in smoothing out any of its rough edges.
There has been some talk about a Hellenic character on this album, and to be fair, we can understand where that comes from. Every now and then, something emerges within the riffs and melodies that brings the old Greek school to mind. Think of it mainly as Finnish filth seasoned with a light Greek spice mix. Clearly noticeable, but never overpowering. Occasionally you can taste some of that dragging, dark melodicism we know from bands such as Varathron, Necromantia and early Rotting Christ, without Hail Conjurer sacrificing any of its own character.
The album works particularly well when the riffs are given time to breathe. There is no overly polished violence or endless wall of speed here, but repetition and filth that are allowed to slowly do their work. The production helps enormously. Everything sounds rough and somewhat murky, yet remains open enough for the riffs to maintain their hypnotic quality.
Maan Kiima immediately stands out. Here, Hail Conjurer largely leaves Black Metal behind and takes us into a dark, ambient-like passage. On its own, it might seem like the odd one out, but within the structure of the album it serves a clear purpose. Maan Kiima essentially becomes the dark passage leading into the thirteen-plus-minute Golden Pages of Contempt.
And here Hail Conjurer takes its time. Golden Pages of Contempt is surprisingly epic without suddenly becoming bombastic. The riffs are stretched out, the atmosphere is given plenty of room to develop, and because of the long approach through Maan Kiima, the track almost feels like the grand destination the entire album has been moving towards.
But we are not done yet.
After those epic thirteen minutes, Abyss & Ekstasis closes with Staring at the Sun, an Industrial Noise collage in which Black Metal disappears completely and the album slowly dissolves into distortion, electronics and sheer noise.
Apparently, the sun isn’t particularly appreciated in Finland.
More than anything, Abyss & Ekstasis proves that filth does not have to mean stagnation. Hail Conjurer keeps the foundation primitive and hypnotic, but allows enough strange elements to creep inside to prevent things from becoming predictable. The ambient passage, the epic eruption of Golden Pages of Contempt and the industrial noise at the end could easily have felt like disconnected experiments. Instead, they give the album a distinct personality.
Nederlands:
Finland. Het land waar Black Metal nog altijd lijkt te gedijen alsof de jaren negentig nooit helemaal zijn verdwenen. Hail Conjurer draait inmiddels al behoorlijk wat jaren mee en op Abyss & Ekstasis krijgen we opnieuw die typische Finse smerigheid voorgeschoteld: rauw, primitief, hypnotiserend en vooral wars van iedere behoefte om de scherpe randjes eraf te halen.
Er wordt hier en daar gesproken over een Hellenic karakter op deze plaat en eerlijk gezegd snappen we die opmerking wel een beetje. Zo nu en dan duikt er in de riffs en melodieën iets op dat doet denken aan de oude Griekse school. Zie het vooral als Finse smerigheid met een lichte Griekse kruidenmix. Duidelijk aanwezig, maar nergens overheersend. Af en toe proef je iets van die slepende, donkere melodiek die we kennen van bands als Varathron, Necromantia en vroege Rotting Christ, zonder dat Hail Conjurer daarmee zijn eigen karakter uit handen geeft.
De plaat werkt vooral goed wanneer de riffs de tijd krijgen. Geen overdreven gepolijst geweld of een eindeloze muur van snelheid, maar repetitie en smerigheid die langzaam hun werk doen. De productie helpt daar enorm bij. Alles klinkt ruw en enigszins bedompt, maar precies voldoende open om de riffs hun hypnotiserende karakter te laten behouden.
Opvallend is Maan Kiima. Hier laat Hail Conjurer de Black Metal grotendeels achter zich en belanden we in een donkere ambientachtige passage. Op zichzelf al een vreemde eend tussen de andere nummers, maar binnen de opbouw van het album krijgt de track een duidelijke functie. Maan Kiima vormt als het ware de duistere doorgang naar het ruim dertien minuten durende Golden Pages of Contempt.
En daar neemt Hail Conjurer uitgebreid de tijd. Golden Pages of Contempt is verrassend episch, zonder dat de muziek plotseling bombastisch wordt. Riffs worden uitgesponnen, de sfeer krijgt alle ruimte om zich te ontwikkelen en door de lange aanloop vanuit Maan Kiima voelt het nummer bijna als het grote eindpunt waar de plaat naartoe heeft gewerkt.
Maar klaar zijn we dan nog niet.
Na die epische dertien minuten wordt Abyss & Ekstasis afgesloten met Staring at the Sun, een Industrial Noise-collage waarin de Black Metal volledig uit beeld verdwijnt en de plaat langzaam oplost in vervorming, elektronica en herrie.
Blijkbaar wordt de zon in Finland toch niet zo op prijs gesteld.
Abyss & Ekstasis is geen plaat die het wiel opnieuw uitvindt, maar daar heeft Hail Conjurer ook helemaal geen behoefte aan. Wat telt is dat de smerigheid hier niet als excuus wordt gebruikt voor gemakzucht. Onder het vuil zitten sterke riffs, de repetitie heeft een doel en de uitstapjes naar ambient, epiek en Industrial Noise geven de plaat genoeg smoel om boven de gemiddelde Finse kelderproductie uit te steken.
Vooral de tweede helft maakt het verschil. Vanaf Maan Kiima trekt Hail Conjurer je steeds verder zijn wereld in, om je na het monumentale Golden Pages of Contempt met Staring at the Sun uiteindelijk tussen de brokstukken achter te laten. Niet alles hoeft mooi te zijn om indruk te maken.
83/100
Crypt of the Wizard:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Website