A split does not necessarily work best when two bands try to resemble each other as closely as possible. Sometimes something far more interesting emerges when both sides depart from a similar feeling, only to take different turns along the way. On Schemerfluisteringen (I) / La Mythe de Sisyphe, Dutch project Herfstdood and Sweden’s Kärv meet somewhere between melancholy, isolation and a world that seems to be slowly disappearing into the distance.
Herfstdood occupies the first half and opens with Apogeum. The one-man project has its roots in Atmospheric Black Metal, but regularly allows those boundaries to dissolve. Shoegaze and post-Black Metal are not additions cautiously hidden behind the music, but an unmistakable part of its overall character. As a result, the guitars are not merely searching for aggression, but above all for space and melody.
This develops further on Zwarte Hemel. The music can sound remarkably open and almost dreamlike, while the vocals provide a stark contrast. The result exists somewhere between beauty and decay: melodies are given room to repeat and gradually dissolve into the whole, without Herfstdood completely surrendering to the familiar blackgaze formula.
Sine Nomine / Deus Absconditus closes the Dutch half. The title alone — the nameless or hidden God — adds another dimension to the melancholy running through these three tracks. Herfstdood does not use atmosphere merely as decoration surrounding the riffs; atmosphere is a substantial part of the composition itself. Anyone demanding their Black Metal to be exclusively cold, primitive and violent will probably find little to appreciate here. Those with no objection to a considerable amount of melancholy and introspection will find considerably more to disappear into.
Then it is Kärv’s turn, and although the transition does not feel as if an entirely different record has suddenly begun, the atmosphere definitely changes. With Weave of Nyx, the Swedish half moves deeper into darkness. References to Nyx, Erevos and Hypnos place these three tracks firmly within the realm of Greek mythology: night, darkness and sleep together form something resembling a gradual descent.
Into Erevos continues that movement. Where Herfstdood appears primarily to look inward, Kärv feels more concerned with constructing a landscape through which the listener can move. Melody remains important, but the darkness feels less personal and takes on a more mythical character.
At more than seven minutes, Ipnos is the longest track on the split and provides a logical conclusion. Hypnos, the personification of sleep and brother of Thanatos, fits perfectly with music that seems to drift progressively further away from tangible reality. Kärv take their time and allow the record to end not with some enormous climax, but by gradually disappearing from view.
Ultimately, the two halves prove to fit together better than might initially be expected. Herfstdood searches for darkness through melancholy, perception and personal isolation; Kärv directs that same sombre feeling towards mythology and a more abstract landscape. The methods differ, but the sense of distance remains.
The title La Mythe de Sisyphe also inevitably evokes Albert Camus and his absurd hero: endlessly pushing the same stone uphill while knowing it will inevitably roll back down again. It is an appropriate image for music in which repetition does not represent stagnation, but instead becomes part of the experience. Whether Kärv consciously intended the philosophical interpretation to reach quite this far is less important than how naturally it fits the atmosphere of their side of the split.
Schemerfluisteringen (I) / La Mythe de Sisyphe therefore does not feel like a split on which two bands simply contributed three songs each. An actual movement develops between both halves: from a black sky towards Nyx, from concealment towards Erevos and finally into sleep.
Perhaps tomorrow the stone will simply roll back down again.
For today, Herfstdood and Kärv can leave it at the top for a little while longer.
Nederlands:
Een split werkt niet noodzakelijk het beste wanneer twee bands zoveel mogelijk op elkaar lijken. Soms ontstaat juist iets interessants wanneer beide kanten vanuit een vergelijkbaar gevoel vertrekken, maar onderweg ieder een andere afslag nemen. Op Schemerfluisteringen (I) / La Mythe de Sisyphe ontmoeten het Nederlandse Herfstdood en het Zweedse Kärv elkaar ergens tussen melancholie, afzondering en een wereld die steeds verder naar de achtergrond lijkt te verdwijnen.
Herfstdood krijgt de eerste helft toegewezen en opent met Apogeum. Het eenmansproject heeft zijn wortels in Atmospheric Black Metal, maar laat de grenzen daarvan regelmatig vervagen. Shoegaze en post-Black Metal zijn geen toevoegingen die voorzichtig achter de muziek worden verstopt, maar maken nadrukkelijk deel uit van het klankbeeld. De gitaren zoeken daardoor niet alleen naar agressie, maar vooral naar ruimte en melodie.
Dat wordt verder uitgewerkt op Zwarte Hemel. De muziek kan behoorlijk open en bijna dromerig klinken, terwijl de vocalen juist voor het contrast zorgen. Het resultaat bevindt zich ergens tussen schoonheid en verval: melodieën krijgen de ruimte om zich te herhalen en langzaam in het geheel op te lossen, zonder dat Herfstdood volledig in de bekende blackgaze-formule verdwijnt.
Met Sine Nomine / Deus Absconditus wordt de Nederlandse helft afgesloten. Alleen de titel — de naamloze of verborgen God — geeft al een andere lading aan de melancholie die door deze drie nummers loopt. Herfstdood gebruikt sfeer niet als decoratie rondom de riffs; sfeer is hier voor een belangrijk deel de compositie. Wie zijn Black Metal uitsluitend koud, primitief en gewelddadig wil hebben, zal hier waarschijnlijk weinig mee kunnen. Wie geen probleem heeft met een flinke hoeveelheid melancholie en introspectie krijgt aanzienlijk meer om in te verdwijnen.
Daarna is het aan Kärv, en hoewel de overgang niet voelt alsof plotseling een compleet andere plaat begint, verandert de atmosfeer wel degelijk. Met Weave of Nyx duikt de Zweedse helft verder de duisternis in. De verwijzingen naar Nyx, Erevos en Hypnos plaatsen de drie nummers nadrukkelijk in de Griekse mythologische onderwereld: nacht, duisternis en slaap vormen samen bijna een kleine afdaling.
Into Erevos zet die beweging voort. Waar Herfstdood vooral naar binnen lijkt te kijken, voelt Kärv meer alsof het een landschap probeert te bouwen waar je als luisteraar doorheen beweegt. De melodieën blijven belangrijk, maar de duisternis voelt minder persoonlijk en krijgt iets mythischers.
Het ruim zeven minuten durende Ipnos vormt uiteindelijk het langste nummer van de split en een logisch eindpunt. Hypnos, de personificatie van de slaap en broer van Thanatos, past uitstekend bij muziek die langzaam steeds verder van de tastbare werkelijkheid lijkt weg te drijven. Kärv neemt daarvoor de tijd en laat de plaat niet eindigen met een grote climax, maar eerder verdwijnen.
Daarmee blijken beide helften uiteindelijk beter bij elkaar te passen dan aanvankelijk misschien verwacht. Herfstdood zoekt zijn duisternis in melancholie, waarneming en persoonlijke afzondering; Kärv trekt dezelfde somberte richting mythologie en een abstracter landschap. De middelen verschillen, maar het gevoel van afstand blijft aanwezig.
Ook de titel La Mythe de Sisyphe roept onvermijdelijk Albert Camus en zijn absurde held op: eindeloos dezelfde steen omhoogduwen terwijl je weet dat hij opnieuw naar beneden zal rollen. Het is een passend beeld voor muziek waarin herhaling juist geen stilstand betekent, maar onderdeel wordt van de ervaring. Of die filosofische interpretatie bewust door Kärv zo ver is doorgetrokken, is minder belangrijk dan het feit dat ze uitstekend aansluit bij de sfeer van deze kant van de split.
Schemerfluisteringen (I) / La Mythe de Sisyphe is daardoor geen split waarop twee bands simpelweg ieder drie nummers hebben aangeleverd. Er ontstaat daadwerkelijk een beweging tussen beide helften: van een zwarte hemel naar Nyx, van verborgenheid naar Erevos en uiteindelijk naar de slaap.
Misschien rolt die steen morgen gewoon weer naar beneden.
Voor vandaag laten Herfstdood en Kärv hem nog even boven liggen.
85/100