English:
Witchcraft does not always require candles, incense and carefully drawn circles. Sometimes a few broken teeth and a pair of brass knuckles will do. Even its title makes :BKW: (Brass Knuckles Witchcraft) sound as if someone dragged the occult out of a dusty ritual chamber only to beat the living hell out of it behind some filthy pub. POX is back, and subtlety clearly wasn’t what these Flemings had in mind.
After years of relative silence, the band returns with five tracks spanning just under twenty-five minutes. POX wastes very little of that time. Luycifers kagie ende helscaps clove immediately raises a filthy wall in which black metal, punk and crust are forced together. The production is raw without burying the riffs, and it is precisely those riffs that form the backbone of :BKW:.
To Greifswald! demonstrates just how important groove is to the POX sound. The track stomps rather than races forward and carries an almost black ‘n’ roll-like directness. This is music that should not merely come out of the speakers; it should physically shove you around. The punk element is not some decoration wrapped around the black metal either. It is genuinely part of the foundation.
With The Flagellants’ Howling, things become more sinister. The guitars take on a more vicious character, the structures become less predictable and the EP moves more firmly towards black metal. Yet that sense of street-level filth never disappears. POX never sounds as if the band is trying to create some elevated mystical experience. Even when the music becomes darker, something earthy and aggressive continues to cling to it.
The title track POX (BKW) perhaps captures that attitude best. Brass Knuckles Witchcraft turns out to be more than simply a great title; it describes rather accurately what POX is doing. They strip occultism of its solemnity and arm it with punk, crust and a considerable dose of Flemish stubbornness. Where other bands might raise a ritual blade above the altar, POX seems far more likely to pull a pair of brass knuckles from a jacket pocket.
Amid all that aggression, the band’s historical and folkloric character remains present. Archaic language and references to disease, religious madness and old traditions give the music an identity of its own. As a result, :BKW: becomes more than a collection of filthy riffs. The ancient and the streetwise constantly collide: medieval superstition against punk mentality.
For the finale, POX chooses Megiddo’s Blackened (The Circle Complete). It is an interesting choice because the pace drops and a more epic, old-school character emerges. The spirit of early Bathory hangs heavily over the track, providing an effective contrast to the direct blows delivered by what came before.
:BKW: has no interest in sounding clean, nor does it have any reason to. This EP reeks of damp cellars, old leather, sweat and dried blood. POX has not polished its black metal for its return; instead, the band has dragged it even further through the dirt. Across five tracks, punk, crust, old black metal and a dose of historical darkness are compressed into something that proves surprisingly catchy.
Witchcraft with brass knuckles, then. Sometimes a title really doesn’t need to make things any more complicated than they are.
Nederlands:
Nederlands:
Hekserij hoeft niet altijd gepaard te gaan met kaarsen, wierook en zorgvuldig getekende cirkels. Soms volstaan een paar kapotte tanden en een boksbeugel. :BKW: (Brass Knuckles Witchcraft) klinkt al in zijn titel alsof iemand het occulte uit een stoffige rituele kamer heeft gesleurd om het vervolgens ergens achter een kroeg in elkaar te laten slaan. POX is terug, en subtiel is duidelijk niet het woord waar de Vlamingen naar op zoek waren.
Na jaren van relatieve stilte staan er vijf nummers op deze EP, goed voor nog geen vijfentwintig minuten. POX verspilt daarvan weinig tijd. Luycifers kagie ende helscaps clove trekt meteen een smerige muur op waarin black metal, punk en crust tegen elkaar worden gedrukt. De productie is rauw zonder dat de riffs verdwijnen en juist die riffs vormen de belangrijkste kracht van :BKW:.
To Greifswald! laat vervolgens horen hoe belangrijk groove binnen het geluid van POX is. Het nummer stampt eerder dan dat het raast en heeft een bijna black ‘n’ roll-achtige directheid. Dit is muziek die niet alleen vanuit de speakers moet komen, maar fysiek moet duwen. De punkachtergrond zit daarbij niet als versiering rond de black metal; hij maakt werkelijk deel uit van het fundament.
Met The Flagellants’ Howling wordt de sfeer grimmiger. De gitaren krijgen een venijniger karakter, structuren worden minder voorspelbaar en de EP schuift nadrukkelijker richting black metal. Toch blijft dat gevoel van straatvuil aanwezig. POX klinkt nergens alsof de band probeert een verheven of mystieke ervaring te creëren. Zelfs wanneer de muziek donkerder wordt, blijft er iets aards en agressiefs aan kleven.
De titeltrack POX (BKW) vat die houding misschien wel het beste samen. Brass Knuckles Witchcraft blijkt uiteindelijk meer te zijn dan alleen een geslaagde titel. Het beschrijft vrij nauwkeurig wat POX doet: occultisme ontdoen van zijn plechtigheid en het vervolgens bewapenen met punk, crust en een flinke hoeveelheid Vlaamse koppigheid. Waar andere bands een ritueel mes boven het altaar heffen, lijkt POX liever de boksbeugel uit de jaszak te trekken.
Tussen die agressie blijft ook de historische en folkloristische kant van de band aanwezig. De archaïsche taal, verwijzingen naar ziekte, religieuze waanzin en oude gebruiken geven de muziek een eigen identiteit. Daardoor wordt :BKW: meer dan alleen een verzameling smerige riffs. Het oude en het straatse botsen voortdurend tegen elkaar: middeleeuws bijgeloof tegenover punkmentaliteit.
Als afsluiter kiest POX voor Blackened (The Circle Complete) van Megiddo. Een interessante keuze, omdat het tempo wordt teruggeschroefd en een meer epische, ouderwetse kant naar voren komt. De geest van vroege Bathory hangt hier nadrukkelijk boven het geheel en vormt een passend contrast met de directe klappen van de voorgaande nummers.
:BKW: probeert niet netjes te klinken en heeft daar ook geen enkele reden toe. Deze EP ruikt naar vochtige kelders, oud leer, zweet en opgedroogd bloed. POX heeft black metal niet gepolijst voor zijn terugkeer, maar juist verder door het vuil gehaald. Vijf nummers lang worden punk, crust, oude black metal en een dosis historische duisternis samengeperst tot iets dat verrassend pakkend blijkt.
Hekserij met boksbeugels dus. Soms hoeft een titel het niet ingewikkelder te maken dan het is.
85/100
Pox:
Bandcamp
Facebook
Void Wanderer Productions:
Facebook
Instagram
Website