English:
Some prophecies are meant as warnings, while others seem to eagerly await the moment when everything finally goes wrong. With a name like Onheilsprofeet and a title such as Slotakkoord van de Dood, there is little need to search for good intentions. Four nocturnal rituals, less than twenty minutes of music, and an atmosphere that makes it clear from Winterrijk onwards that there is very little room for light here.
Although Onheilsprofeet is a new name within the Dutch underground, the musicians behind it have long since earned their stripes. You can hear that. Not because Slotakkoord van de Dood tries to impress through technical display, but precisely because these songs sound remarkably natural. The band knows when a riff should linger and when it is time to move forward without unnecessary detours.
The influence of Finnish black metal from around the turn of the millennium is difficult to miss. It can mainly be found in the combination of rawness and melody. The guitars are sharp and filthy, yet beneath all that grime are riffs that remain surprisingly easy to remember. Onheilsprofeet understands that primitive does not have to mean unimaginative. Behind the direct assault are enough subtle shifts and melodic details to give each of the four tracks its own character.
Winterrijk opens the gate and immediately sets the tone, after which Alleen de Antikrist drags everything further into darkness. Enigmatische Energie once again demonstrates how effectively the band uses melody within this raw framework. The longest track, Schele Pijp, closes the EP and is difficult to ignore for its peculiar title alone. Somehow, it suits Onheilsprofeet perfectly: the band clearly takes its music seriously without feeling the need to make everything unbearably solemn.
What stands out is how naturally the four tracks flow into one another. As a result, Slotakkoord van de Dood feels less like a collection of individual songs and more like one short ceremony. Little time is wasted on unnecessary transitions or decoration. The production keeps enough dirt beneath its fingernails and gives the guitars the required sharpness, while bass and drums prevent everything from dissolving into an impenetrable wall.
Perhaps that is ultimately the greatest strength of this debut. Onheilsprofeet does not attempt to reinvent black metal within twenty minutes. Its roots are far too clearly visible for that. But what they do, they do with conviction. Slotakkoord van de Dood possesses the immediacy of a demo, the confidence of musicians who know exactly what they are doing and, most importantly, riffs that remain long after the final chord has died away.
Nederlands:
Sommige profetieën zijn bedoeld als waarschuwing, andere lijken vooral uit te kijken naar het moment waarop alles daadwerkelijk misgaat. Met een naam als Onheilsprofeet en een titel als Slotakkoord van de Dood hoef je in ieder geval niet lang te zoeken naar goede bedoelingen. Vier nachtelijke rituelen, nog geen twintig minuten muziek en een sfeer die vanaf Winterrijk duidelijk maakt dat hier weinig ruimte bestaat voor licht.
Hoewel Onheilsprofeet een nieuwe naam binnen de Nederlandse underground is, zitten er achter de band muzikanten die hun sporen allang hebben verdiend. Dat hoor je. Niet omdat Slotakkoord van de Dood technisch wil imponeren, maar juist doordat de nummers opvallend vanzelfsprekend klinken. De band weet wanneer een riff lang genoeg moet blijven hangen en wanneer het tijd is om zonder omwegen door te stoten naar de volgende.
De invloed van de Finse black metal van rond de eeuwwisseling is moeilijk te missen. Die zit vooral in de combinatie van rauwheid en melodie. De gitaren zijn scherp en smerig, maar onder dat gruis liggen riffs die verrassend gemakkelijk in het hoofd blijven zitten. Onheilsprofeet begrijpt dat primitief niet hetzelfde betekent als fantasieloos. Achter de directe aanval zitten genoeg kleine verschuivingen en melodische details om de vier nummers een eigen karakter te geven.
Winterrijk opent de poort en zet onmiddellijk de toon, waarna Alleen de Antikrist het geheel verder de duisternis in trekt. Enigmatische Energie laat opnieuw horen hoe effectief de band melodie binnen die rauwe omlijsting gebruikt. Het langste nummer, Schele Pijp, sluit vervolgens de EP af en is alleen vanwege die merkwaardige titel al moeilijk te negeren. Het past ergens ook wel bij Onheilsprofeet: de band neemt de muziek duidelijk serieus, zonder dat alles daardoor noodzakelijk plechtig hoeft te worden.
Opvallend is hoe natuurlijk de vier nummers in elkaar grijpen. Daardoor voelt Slotakkoord van de Dood minder als vier losse stukken en meer als één korte ceremonie. Er wordt nauwelijks tijd verspild aan overgangen of overbodige versieringen. De productie houdt voldoende vuil onder de nagels en geeft de gitaren de noodzakelijke scherpte, terwijl bas en drums ervoor zorgen dat het geheel niet verandert in een ondoordringbare muur.
Misschien is dat uiteindelijk de grootste kracht van dit debuut. Onheilsprofeet probeert binnen twintig minuten niet opnieuw uit te vinden wat black metal kan zijn. Daarvoor zijn de wortels veel te duidelijk zichtbaar. Maar wat ze doen, doen ze met overtuiging. Slotakkoord van de Dood heeft de directheid van een demo, de ervaring van muzikanten die precies weten waar ze mee bezig zijn en, belangrijker nog, riffs die blijven hangen nadat het laatste akkoord daadwerkelijk is gestorven.
80/100
Onheilsprofeet:
Bandcamp
Wolfkult Religion:
Bandcamp
Instagram
Facebook
Website