Engels:
Stoflong is one of those band names that immediately tells you not to expect much fresh air. On Zwarte Aarde, that name turns out to be more than just a fittingly filthy banner. Mine shafts, coal dust and black soil provide the backdrop for three tracks in which the world beneath the surface gradually becomes connected to something far more personal. It is not the history of the miner that takes centre stage, but what happens when the descent underground simultaneously becomes a descent into yourself.
Stoflong hails from the south of the Netherlands and consists of Tijn Bosters on vocals and Christian Muller, who is responsible for all instruments, music and lyrics. The connection to the region’s mining past is obvious, but Zwarte Aarde does not remain stuck there. Instead, the mine is primarily used as a metaphor: a dark place into which you can descend ever deeper, until the distinction between what lies underground and what lies beneath the skin slowly begins to disappear.
It starts with Afgrond na Afgrond. The title, “Abyss after Abyss,” pretty much says it all. Each time the bottom appears to have been reached, another depth seems to be waiting underneath. Musically, Stoflong does not constantly go for the attack. There is plenty of rawness and aggression, but repetition and the suffocating nature of the riffs are equally important. As a result, the music develops a dragging quality, as though every step downward becomes increasingly difficult.
Onderhuids then pulls that feeling quite literally into the body. Dust, damaged lungs and the descent into the mine become intertwined with a much more personal form of alienation. It is perhaps the track where Stoflong’s concept comes together most clearly. The mine is no longer a physical location but an inner world. The Dutch-language vocals reinforce that feeling, sounding as though they are trying to force their way out of this claustrophobic space.
The nearly eight-minute title track provides the logical conclusion. Zwarte Aarde is darker and more fatalistic, bringing guilt, suffering and mortality together with the image that has hung over the EP from the beginning: eventually, everything disappears beneath the ground again. Where the first two tracks still carry the sensation of descending, here it feels as though the final destination has finally been reached.
With only three tracks and a running time of around twenty minutes, Zwarte Aarde is compact, but that works very much in Stoflong’s favour. There is no room for unnecessary detours, and the three compositions consequently feel almost like different stages of the same process. From the edge of the abyss to something settling beneath the skin, before ultimately disappearing beneath the black earth.
Zwarte Aarde is therefore an EP that draws its strength not only from its rawness, but above all from the way the music, lyrics and name come together as a single entity. Stoflong takes a recognisable piece of imagery from the southern Netherlands and transforms it into something dark and deeply personal. After twenty minutes you emerge above ground again, but somehow the air still does not feel entirely clean.
Nederlands:
Stoflong is zo’n bandnaam waarbij je eigenlijk meteen weet dat er weinig frisse lucht te verwachten valt. Op Zwarte Aarde blijkt die naam bovendien meer te zijn dan alleen een passend smerig uithangbord. Mijnschachten, kolenstof en zwarte grond vormen het decor voor drie nummers waarin de wereld onder de oppervlakte langzaam wordt verbonden met iets veel persoonlijkers. Niet de geschiedenis van de mijnwerker staat centraal, maar wat er gebeurt wanneer die afdaling naar beneden tegelijkertijd een afdaling in jezelf wordt.
Stoflong komt uit Zuid-Nederland en bestaat uit Tijn Bosters op zang en Christian Muller, die verantwoordelijk is voor alle instrumenten, muziek en teksten. De verwijzing naar het mijnverleden ligt voor de hand, maar Zwarte Aarde blijft daar niet in hangen. De mijn wordt vooral gebruikt als metafoor: een donkere plek waarin je steeds verder kunt afdalen totdat het verschil tussen wat onder de grond en wat onderhuids zit langzaam verdwijnt.
Dat begint met Afgrond na Afgrond. De titel zegt eigenlijk al genoeg. Er lijkt telkens opnieuw een bodem bereikt te worden, om vervolgens te ontdekken dat daaronder nog een volgende diepte wacht. Muzikaal zoekt Stoflong daarbij niet voortdurend de aanval. Er zit genoeg rauwheid en agressie in, maar minstens zo belangrijk zijn de herhaling en het beklemmende karakter van de riffs. De muziek krijgt daardoor iets slepends, alsof iedere stap naar beneden zwaarder wordt.
Onderhuids trekt dat gevoel vervolgens letterlijk het lichaam in. Stof, aangetaste longen en de afdaling door de mijn lopen hier door elkaar met een veel persoonlijkere vorm van vervreemding. Het is misschien wel het nummer waarin het concept van Stoflong het duidelijkst samenkomt. De mijn is geen locatie meer, maar een binnenwereld. De Nederlandstalige vocalen versterken dat gevoel en klinken alsof ze zich vanuit die benauwde ruimte naar buiten proberen te werken.
De bijna acht minuten durende titeltrack vormt het logische eindpunt. Zwarte Aarde is donkerder en fatalistischer en brengt schuld, lijden en sterfelijkheid samen met het beeld dat vanaf het begin boven deze EP hangt: uiteindelijk verdwijnt alles weer onder de grond. Waar de eerste twee nummers nog het gevoel van een afdaling hebben, klinkt het hier alsof de bestemming inmiddels bereikt is.
Met slechts drie nummers en een speelduur van ongeveer twintig minuten is Zwarte Aarde compact, maar dat werkt juist in het voordeel van Stoflong. Er is geen ruimte voor overbodige uitstapjes en de drie composities voelen daardoor bijna als verschillende stadia van hetzelfde proces. Van de rand van de afgrond naar iets dat zich onderhuids nestelt, om uiteindelijk onder de zwarte aarde te verdwijnen.
Zwarte Aarde is daarmee een EP die zijn kracht niet alleen uit rauwheid haalt, maar vooral uit de manier waarop muziek, teksten en naamgeving één geheel vormen. Stoflong neemt een herkenbaar stuk Zuid-Nederlandse beeldtaal en verandert dat in iets duisters en persoonlijks. Na twintig minuten kom je weer bovengronds, maar helemaal schoon voelt de lucht dan nog steeds niet.
80/100
Stoflong:
Bandcamp
Instagram
Zwaertgevegt:
Instagram
Facebook
Website