English:
Mist hangs low over a deserted landscape. In the distance stand shapes that could be trees, gravestones or merely shadows, and somewhere between them something seems to move. Not threatening because it is coming closer, but because it always remains at exactly the same distance. Ornament in een Levenloze Schaduwwereld already carries such a landscape within its title, and Nachtdwaelen has written the accompanying soundtrack.
Seven years after Dodenmasker, the Dutch one-man project returns with its first full-length album. That long silence seems to have done little to alter the essence of Nachtdwaelen. Cold layers of guitar, repetition and a strong sense of isolation still form the foundation. Yet Ornament in een Levenloze Schaduwwereld feels larger and more complete. Where previously only the outlines were visible, an entire world is constructed here.
Realm of Shadows opens the gates without unnecessary ceremony. The guitars form dense layers in which melodies sometimes move almost invisibly beneath the surface. Nachtdwaelen uses speed not merely as a form of aggression, but primarily to create movement. Tremolo riffs circle endlessly and pile on top of one another until individual notes become less important than the mass they create. At times, the result becomes almost hypnotic.
Monuments for the Dead and Schaduwgeesten expand this feeling further. Particularly when the pace slows, the music is given enough room to reveal its melancholic side. Beneath the raw production are remarkably strong melodies, yet they never become sentimental. It is precisely this contrast that gives the album its character: beauty exists here, but only as something buried beneath thick layers of cold and decay.
Everlasting Winter already carries its atmosphere within its name. This is no romantic winter of picturesque snow-covered landscapes, but rather a state in which nothing appears capable of growing anymore. Nachtdwaelen remains faithful to a fairly traditional foundation, yet never treats it as an exercise in nostalgia. The old forms are simply the foundations upon which a far more personal atmosphere is built.
With VVitte VVieven, the closing chapter casts a distinctly folkloric shadow over the record. The Witte Wieven, hidden among mist, burial mounds and ancient tales, fit almost naturally into the world Nachtdwaelen has created throughout the album. As a result, the track feels like more than just an ending; it is the moment when the landscape previously only suggested suddenly takes on a recognizably Dutch identity.
What makes Ornament in een Levenloze Schaduwwereld work so well is that despite all its rawness, it never becomes completely colourless. Small melodic details continually emerge from between the shadows. Perhaps these are ultimately the ornaments referred to in the title: brief traces of beauty within a world that otherwise feels abandoned, cold and lifeless.
Nachtdwaelen needed seven years to travel from Dodenmasker to this point. That time does not appear to have been wasted. This debut does not sound like a project cautiously trying to find its footing again after years of silence. It sounds like something that has been wandering through the darkness all along and has finally emerged from the mist.
Nederlands:
Mist hangt laag boven een verlaten landschap. In de verte staan vormen waarvan niet duidelijk is of het bomen, grafstenen of slechts schaduwen zijn, en ergens tussen dat alles lijkt iets te bewegen. Niet dreigend omdat het dichterbij komt, maar juist omdat het altijd op dezelfde afstand blijft. Ornament in een Levenloze Schaduwwereld draagt zo’n landschap eigenlijk al in zijn titel, en Nachtdwaelen heeft er de bijbehorende soundtrack voor geschreven.
Zeven jaar na Dodenmasker keert het Nederlandse eenmansproject terug met zijn eerste volledige album. Die lange stilte lijkt weinig te hebben veranderd aan de essentie van Nachtdwaelen. Nog altijd staan koude gitaarlagen, herhaling en een sterk gevoel van afzondering centraal. Toch voelt Ornament in een Levenloze Schaduwwereld groter en vollediger aan. Waar eerder vooral contouren zichtbaar waren, wordt hier een complete wereld opgetrokken.
Realm of Shadows opent die wereld zonder veel omhaal. De gitaren vormen dikke lagen waarin melodieën soms nauwelijks zichtbaar onder het oppervlak bewegen. Nachtdwaelen gebruikt snelheid niet alleen als vorm van agressie, maar vooral om beweging te creëren. Tremoloriffs blijven rondcirkelen en stapelen zich op totdat individuele noten minder belangrijk worden dan het geheel. Het resultaat is bij vlagen bijna hypnotiserend.
Op Monuments for the Dead en Schaduwgeesten wordt dat gevoel verder uitgebouwd. Vooral wanneer het tempo iets terugloopt, krijgt de muziek ruimte om zijn melancholische kant te laten horen. Onder de rauwe productie zitten melodieën die opvallend sterk zijn zonder ooit sentimenteel te worden. Het is juist die tegenstelling die de plaat zijn karakter geeft: schoonheid bestaat hier wel, maar alleen als iets dat achter een dikke laag kou en verval verborgen ligt.
Everlasting Winter draagt zijn sfeer al in de titel. Er is geen romantische winter vol besneeuwde landschappen, maar eerder een toestand waarin niets meer lijkt te groeien. Nachtdwaelen blijft daarbij trouw aan een vrij traditionele basis, maar gebruikt die niet als nostalgische oefening. De oude vormen dienen vooral als fundament waarop een veel persoonlijkere atmosfeer wordt gebouwd.
Met VVitte VVieven krijgt het slot bovendien een duidelijk folkloristische schaduw. De Witte Wieven, verscholen tussen mist, grafheuvels en oude verhalen, passen bijna vanzelfsprekend binnen de wereld die Nachtdwaelen gedurende het album heeft opgebouwd. Het nummer voelt daardoor niet alleen als afsluiting, maar ook als het moment waarop het landschap dat eerder slechts werd gesuggereerd plotseling iets herkenbaar Nederlands krijgt.
Het knappe aan Ornament in een Levenloze Schaduwwereld is dat de plaat ondanks zijn rauwheid nooit volledig kleurloos wordt. Juist tussen de schaduwen verschijnen voortdurend kleine melodische details. Misschien zijn dat uiteindelijk de ornamenten uit de titel: korte tekenen van schoonheid in een wereld die verder verlaten, koud en levenloos is.
Nachtdwaelen heeft zeven jaar nodig gehad om vanuit Dodenmasker hier terecht te komen. Dat blijkt geen verloren tijd. Dit debuut klinkt niet als een project dat na jaren stilte voorzichtig opnieuw probeert te beginnen, maar als iets dat al die tijd ergens in het donker is blijven rondwaren en nu eindelijk uit de mist tevoorschijn komt.
85/100
Nachtdwaelen:
Bandcamp
Instagram
New-Era Productions:
Facebook
Instagram
New Era Productions Website