English:
There is something old and restless hanging over Verbolgen. Not the kind of antiquity that hides behind exaggerated medieval decoration, but something that remains much closer to the soil: damp earth, dark forests, and stories that have existed far longer than those who tell them. Hulder has always played with such imagery, but on her third full-length these elements seem to have become a more integral part of the music itself than ever before.
Since Godslastering: Hymns of a Forlorn Peasantry in 2021, Hulder has developed in a relatively short period of time from a rather primitive and icy one-woman project into a much broader-sounding entity. Verses in Oath already showed two years ago that Marliese Beeuwsaert had no intention of endlessly repeating herself. Verbolgen pushes that development even further. Necreon has now become a full creative partner, while the presence of several other musicians has also left its mark. Yet nowhere does it sound as though Hulder has lost its original identity along the way.
After the brief and ominous Drie Raven, The Crowning erupts with exactly that combination of aggression and melody in which Hulder excels. The guitars still carry that sharp, cold edge, but underneath there is considerably more movement nowadays. The production gives the different layers enough room to breathe without polishing away the music’s raw character entirely. The result sounds bigger than before, but fortunately not necessarily cleaner.
It is especially when Hulder slows things down that it becomes clear just how much has changed. Thy Binding Oathcarries something solemn, almost processional, while In Blood and in Earth allows acoustic instruments and flute to creep between the electric guitars. Hurdy-gurdy, keyboards, and other traditional elements appear regularly throughout the album, yet Verbolgen thankfully never turns into a folk metal record. Instead, these instruments function more like shadows behind the music. They reinforce its archaic atmosphere without constantly demanding attention.
This also gives Beeuwsaert’s Belgian origins greater significance. Flemish lyrics and references to old Western European traditions bring Hulder closer to her own roots. Even the choice of Verbolgen as the album title feels important because of this. While plenty of black metal searches for mysticism within a safe collection of Scandinavian clichés, this time Hulder hardly needs to look beyond her own history.
That does not mean the sharper edges have disappeared. The title track and …And We Shall Sing can still strike with considerable venom, while the vocals continue to hover above the music like a raw and malevolent presence. But aggression is no longer the only weapon on Verbolgen. Melancholy, silence, and repetition are given at least as much importance. Den Nacht Zijn Lied and View From Nemeton demonstrate how naturally Hulder can now move between these different faces without causing the album to fall apart.
Closing track The Glow of Dawn perhaps demonstrates this most clearly. Instead of sealing everything shut with one final burst of violence, Verbolgen ends in a relatively melancholic and atmospheric manner. It feels less like a definitive ending than something slowly disappearing between the trees.
Verbolgen is therefore no radical break from what Hulder has done before. The foundations remain far too recognizable for that. But it is an album on which the boundaries of that original sound are stretched considerably further. The primitive coldness of the early years has given way to a richer and more organic whole in which black metal, folklore, and an almost ritualistic atmosphere can comfortably exist alongside one another.
Perhaps that is precisely the greatest strength of Verbolgen. Hulder does not try to sound ancient by simply reenacting the past, but instead uses that past to construct a world of her own. A world in which Flemish words, old instruments, icy guitars, and dark melodies exist naturally alongside each other. Less a nostalgic return to what once was than the feeling that something old has awakened once again.
Nederlands:
Er hangt iets ouds en onrustigs over Verbolgen. Niet het soort ouderdom dat zich verschuilt achter overdreven middeleeuwse opsmuk, maar iets dat dichter bij de grond blijft: vochtige aarde, donkere bossen en verhalen die langer bestaan dan degene die ze vertelt. Hulder heeft altijd al met dat soort beelden gespeeld, maar op haar derde langspeler lijken ze nadrukkelijker dan ooit onderdeel van de muziek zelf te zijn geworden.
Sinds Godslastering: Hymns of a Forlorn Peasantry uit 2021 heeft Hulder zich in relatief korte tijd ontwikkeld van een behoorlijk primitief en ijzig eenmansproject tot een veel breder klinkende entiteit. Verses in Oath liet twee jaar geleden al horen dat Marliese Beeuwsaert niet van plan was zichzelf eindeloos te herhalen. Verbolgen trekt die ontwikkeling verder door. Necreon is inmiddels een volwaardige creatieve partner geworden en ook de aanwezigheid van meerdere muzikanten heeft zijn sporen nagelaten. Toch klinkt het nergens alsof Hulder zijn oorspronkelijke identiteit onderweg heeft verloren.
Na het korte en onheilspellende Drie Raven barst The Crowning open met precies die combinatie van agressie en melodie waarin Hulder sterk is. De gitaren hebben nog steeds die scherpe, koude rand, maar daaronder zit tegenwoordig aanzienlijk meer beweging. De productie geeft de verschillende lagen voldoende ruimte zonder het ruwe karakter volledig glad te strijken. Het resultaat klinkt groter dan vroeger, maar gelukkig niet noodzakelijkerwijs netter.
Vooral wanneer Hulder het tempo laat zakken, wordt duidelijk hoeveel er veranderd is. Thy Binding Oath heeft iets plechtstatigs en bijna processieachtigs, terwijl In Blood and in Earth akoestische instrumenten en fluit tussen de elektrische gitaren laat kruipen. Draailier, keyboards en andere traditionele elementen duiken gedurende de plaat regelmatig op, maar Verbolgen wordt gelukkig nergens een folkmetalalbum. Die instrumenten functioneren eerder als schaduwen achter de muziek. Ze versterken de archaïsche sfeer zonder voortdurend om aandacht te vragen.
Daarmee krijgt de Belgische afkomst van Beeuwsaert eveneens meer betekenis. Vlaamse teksten en verwijzingen naar oude West-Europese tradities brengen Hulder dichter bij haar eigen wortels. Zelfs de keuze voor de titel Verbolgen voelt daardoor belangrijk. Waar veel black metal zijn mystiek zoekt in een veilige verzameling Scandinavische clichés, hoeft Hulder ditmaal nauwelijks buiten haar eigen geschiedenis te zoeken.
Dat betekent overigens niet dat de scherpe kanten verdwenen zijn. Het titelnummer en …And We Shall Sing kunnen nog steeds behoorlijk venijnig uithalen en de vocalen blijven boven de muziek hangen als een rauwe, kwaadaardige aanwezigheid. Maar agressie is op Verbolgen niet langer het enige wapen. Melancholie, stilte en herhaling krijgen minstens zoveel betekenis. Den Nacht Zijn Lied en View From Nemeton laten horen hoe gemakkelijk Hulder inmiddels tussen die verschillende gezichten kan bewegen zonder dat de plaat uit elkaar valt.
Met afsluiter The Glow of Dawn wordt dat misschien het duidelijkst. In plaats van alles nog één keer met geweld dicht te timmeren, eindigt Verbolgen relatief melancholisch en atmosferisch. Het voelt minder als een definitief einde dan als het langzaam verdwijnen van iets tussen de bomen.
Verbolgen is daarmee geen radicale breuk met wat Hulder hiervoor deed. Daarvoor zijn de fundamenten nog te herkenbaar. Maar het is wel een plaat waarop de grenzen van dat oorspronkelijke geluid aanzienlijk verder worden opgerekt. De primitieve kilte van de beginjaren heeft plaatsgemaakt voor een rijker en organischer geheel waarin black metal, folklore en een bijna rituele sfeer naast elkaar kunnen bestaan.
Misschien is juist dat de grootste kracht van Verbolgen. Hulder probeert niet ouder te klinken door het verleden na te spelen, maar gebruikt dat verleden om een eigen wereld te bouwen. Een wereld waarin Vlaamse woorden, oude instrumenten, ijzige gitaren en donkere melodieën vanzelfsprekend naast elkaar bestaan. Minder een nostalgische terugkeer naar vroeger dan het gevoel dat iets ouds opnieuw wakker is geworden.
90/100
Hulder:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Homepage
20 Buck Spin:
Bandcamp
Facebook
Instagram
20 Buck Spin Website
Seasons of Mist:
Bandcamp (new)
Facebook
Homepage
Instagram
Ampwall