ENGLISH:
Did I feel like heading to Dendermonde to see Wolvennest perform? Sure, why not. They were playing alongside post-rock outfit Aufhebung and stoner doom heavyweights Opium Heathen, and on top of that at a location that already sounded promising on paper: an old fort, or more precisely, a bunker inside an old fort. That alone deserves a deep bow, because Bastion Vijf is a genuinely harsh and uncompromising setting for this kind of gathering. Cold stone, history seeping from the walls, and just enough claustrophobia to give the music extra weight.
Easier said than done. Into the car and off to Sint-Truiden, where three like-minded souls were picked up before continuing the journey towards Dendermonde. Only afterwards did it really sink in that it was still a good hour and a half of driving, but that kind of detail fades quickly when the destination is worth it.
Upon arrival, Aufhebung were already set to kick off the evening. Their blend of sludge, doom and post-metal was subtly yet effectively reinforced by a number of old-school synths, adding an extra layer of tension and melancholy. It has been quite some time since their debut album Chasms was released, and I assume most of the set drew from that record. Whether new material was played remains uncertain, I simply don’t know the band well enough to say, but the atmosphere was immediately right, and the tone for the night firmly established.
After a short changeover and a few Vicaris Triples from the tap, it was time for Opium Heathen to bury the bunker under a solid wall of sound. The band, fronted by the charismatic Mel Pirquin, have been grinding away for over a decade now, and last year finally saw the release of their long-awaited debut album. What followed was heavy stoner infused with doom elements, played with conviction, energy and a palpable sense of urgency. In your face, hard and raw, exactly how stoner is meant to sound. Judging by the reaction of the crowd, that sentiment was widely shared. It comes as no surprise, then, that Opium Heathen will be supporting Amenra later this year during their annual show at the AB in Brussels.
With Procession, Wolvennest managed to secure a spot on my year-end list last December, so the question was whether they could live up to that standard on stage. The answer came quickly. They opened with Damnation from the latest album, and it soon became clear that we were in for an exceptionally tight and intense performance by seasoned musicians. The tension remained constant throughout, even when the video projector seemed to give up halfway through the set, though it did flicker back to life towards the end.
With a setlist featuring Incarnation, Décharné, Ritual Lovers and the absolutely stunning closer Accabadora, it was musically almost impossible for things to go wrong. Everything aligned: the location, the darkness, the repetitive ritual of sound and image.
After picking up some records and leaving with a figurative shroud under the arm, the long drive back could begin. Unfortunately, those Vicaris Triples hit particularly hard at that point — but in hindsight, that too was simply part of the night.
NEDERLANDS:
Of ik zin had om mee af te zakken naar Dendermonde om Wolvennest aan het werk te zien? Tuurlijk, waarom niet. De band speelde er samen met de post-rockers van Aufhebung en de stonerdoommachine Opium Heathen, en dat bovendien op een locatie die op papier al intrigeerde: een oud fort, of beter gezegd, een bunker van een oud fort. Alleen daarvoor al een dikke chapeau, want Bastion 5 is een ronduit ruige setting voor dit soort gatherings — kille baksteen, geschiedenis in de muren en net genoeg claustrofobie om de muziek extra gewicht te geven.
Zo gezegd, zo gedaan. De auto in en richting Sint-Truiden, om daar nog drie gelijkgezinden op te pikken en van daaruit koers te zetten naar Dendermonde. Achteraf bleek dat toch nog een rit van anderhalf uur te zijn, maar dat soort details verdwijnen snel wanneer de bestemming het waard is.
Bij aankomst stonden Aufhebung al klaar om de avond op gang te trekken. Hun mix van sludge, doom en post-metal werd subtiel maar doeltreffend ondersteund door een reeks old school synths, wat zorgde voor een extra laag spanning en melancholie. Het is intussen alweer een tijd geleden dat hun debuutalbum Chasms verscheen, en ik ga ervan uit dat het merendeel van de set daaruit afkomstig was. Of er ook nieuw materiaal werd gespeeld laat ik liever in het midden ,daarvoor ken ik de band net niet goed genoeg, maar de sfeer zat meteen goed en de toon was gezet.
Na een korte ombouw en enkele Vicaris Triples van de tap was het tijd voor Opium Heathen om de bunker volledig te vullen met een massieve muur van geluid. De band rond de charismatische frontman Mel Pirquin timmert al ruim tien jaar aan de weg, en vorig jaar verscheen dan eindelijk het langverwachte debuutalbum. Wat we te horen kregen was zware stoner met duidelijke doom-invloeden, gespeeld met overtuiging, energie en een voelbare honger. In your face, hard en rauw, eigenlijk precies zoals stoner hoort te klinken. Het publiek leek die mening volmondig te delen. Niet verwonderlijk dus dat Opium Heathen later dit jaar als support te zien zal zijn bij Amenra tijdens hun jaarlijkse passage in de AB in Brussel.
Met Procession wisten Wolvennest afgelopen december een plek te veroveren op mijn jaarlijst, dus was de vraag gerechtvaardigd of ze dat niveau ook live konden doortrekken. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Afgetrapt werd met Damnation van het laatste album, en vrijwel meteen werd duidelijk dat we hier te maken hadden met een uiterst strak en intens optreden van doorgewinterde muzikanten. De spanning bleef constant hoog, zelfs toen de videoprojector halverwege de set de geest leek te geven, al kwam die tegen het einde gelukkig toch nog even tot leven.
Met een setlist waarin onder andere Incarnation, Décharné, Ritual Lovers en als ronduit fantastische afsluiter Accabadora de revue passeerden, kon het muzikaal eigenlijk niet meer mislopen. Alles viel op zijn plaats: de locatie, de duisternis, het repetitieve ritueel van klank en beeld.
Nog wat plaatwerk ingeslagen, een lijkwade rijker, en daarna kon de lange rit terug beginnen. Helaas kwamen die Vicaris Triples op dat moment wel bijzonder hard binnen, maar zelfs dat hoorde achteraf gezien gewoon bij de avond.
Aufhebung:
Bandcamp
Instagram
Facebook
Opium Heathen:
Bandcamp
Instagram
Facebook