English:
Varathron belongs to the very foundations on which the Greek black metal scene was built. Formed in 1988, the band helped shape a sound that, together with names such as Rotting Christ and Necromantia, quickly set itself apart from what was happening in Scandinavia. Less focused on speed and icy aggression, it was heavier, more occult and mystical, driven by riffs that seemed to rise straight from the Greek underground.
With His Majesty at the Swamp, Varathron created one of the defining albums of early Hellenic black metal and continued to follow its own path in the decades that followed. Through line-up changes, changing times and more than three decades of underground history, one constant has always remained: the unmistakable voice and presence of founding member Stefan Necroabyssious. Today, Varathron consists of Stefan, Achilleas C., Sotiris, Stratos and Haris, a line-up that has shaped the band’s modern era for many years now.
And Varathron is certainly not a band living solely on its past. Following The Crimson Temple in 2023, the first signs of the next chapter have already appeared. The new album is titled Carnal Chronicles and will once again be released through Agonia Records. In September 2026, the band revealed the first studio teaser, while shortly before that Forever Immortal, the official biography of Varathron, was also announced. There could hardly be a better moment to speak with Stefan Necroabyssious about the past, present and future of Varathron.
(Special thanks to Felix of WolfKult Religion for making this possible)
Merg & Been spoke with Stefan about the early years of the Greek scene, the evolution of Varathron, occultism and inspiration, the lasting importance of His Majesty at the Swamp, and, of course, what we can expect from Carnal Chronicles.
Varathron has existed since the late ’80s. How do you view the evolution of the Greek Black Metal scene today?
The Greek scene has changed a lot since the days when we started, but I still see a strong spirit running through it. Today there are many more bands, many more possibilities and much easier access to music and communication. The underground is no longer as isolated as it was in the eighties and nineties, but I believe there are still musicians who create from genuine passion rather than following whatever is popular.
What interests me most is when I hear a young Greek band that has its own atmosphere. The scene has its history, but it should not become a museum. Every generation has to enter the darkness in its own way. As long as there are people willing to search for something deeper than simply playing extreme music, the Greek underground will continue to have a soul.
What do you think separates the Greek Black Metal sound from the Scandinavian tradition?
For me, the difference comes from the environment and the cultural background from which the music was born. The Scandinavian bands had their own landscapes, mythology and darkness, while we were surrounded by the remains of an ancient world, temples, ruins, myths and forgotten religions. These things become part of your subconscious whether you want them to or not. The Greek sound also developed around atmosphere, melody, on classic heavy metal sound and a certain ritualistic feeling. It could be aggressive, but aggression was not the only purpose.
There was something hypnotic in it, something that felt connected to ancient shadows. We were not trying to sound different from Scandinavia; we were simply expressing the darkness that belonged to our own land.
Looking back, which era of Varathron was the most defining for the band?
The early nineties were certainly a very important period because that was when the identity of Varathron became stronger and the first important chapters of our history were written. We were young, hungry and completely immersed in the underground. Everything felt new, and there was a kind of freedom in not knowing where the music would take us.
But I wouldn’t say that one era alone defines Varathron. Every period has left something behind. The early years gave us the foundation, the difficult years taught us how to survive, and the later years allowed us to develop the ideas that were already there. I see the band’s history as one long ritual rather than separate eras – every chapter is another step into the same darkness.
There seems to be a revival of the classic 1990s Greek Black Metal sound over the last five to ten years. Have you noticed this yourselves, and what do you think is drawing newer bands and listeners back to that era?
Yes, I have noticed that there is a strong interest in the old Greek sound again. I think part of it comes from the fact that those recordings had a very particular atmosphere. They were not perfect productions, and perhaps that imperfection is exactly what gave them their character. You could feel the human beings behind the music. There is also something mysterious about discovering music from that period today. A younger listener can hear those old records and enter a world that existed before the internet changed everything. It is almost like finding an old ritual recording buried somewhere. Trends come and go, but genuine atmosphere has no expiration date. When music carries a certain spirit, it can speak to people decades later.
Can you tell us anything about the upcoming album at this stage?
There are things developing in the shadows, and we are working on new material, but I prefer not to reveal too much before the time is right. I believe an album should have its own period of darkness before it is exposed to the outside world. Too much information can sometimes take away from the mystery.
What I can say is that the spirit of Varathron is very much alive. We are exploring ideas, working on songs and allowing the material to develop naturally. When the next album is ready, I want it to feel like another chapter of the same journey – something that carries the ancient spirit of Varathron but opens another door.
How would you describe the atmosphere and direction of the new material compared to your previous release?
The new material is developing naturally from what we created on The Crimson Temple, but I don’t want to simply repeat that album. Every record has to have its own atmosphere; otherwise there is no reason to make it. There are darker and more atmospheric elements appearing, but also a certain sense of movement and evolution. I think the experience of all these years allows us to explore our sound with greater freedom. We know what makes Varathron what it is, so we don’t have to force anything. The new material is taking shape gradually, and I prefer to let the music reveal its own character rather than deciding beforehand what it should become.
Does the new album continue the traditional Varathron spirit, or does it explore new territories?
It will certainly carry the traditional Varathron spirit. There are certain elements that I would never want to lose – the darkness, the atmosphere, the melody and that ritualistic feeling that has been part of the band from the beginning. Those things are in our blood now. But tradition should never mean repetition. I want to explore new territories while keeping the roots intact. If the roots are strong enough, you can allow the branches to grow in different directions. For me, evolution means going deeper into what Varathron already is, rather than becoming something completely different.
WolfKult Religion recently released your first demo on 7”. How important or meaningful is this release to you personally, and how do you look back on that early era of Varathron today?
It is very meaningful because that demo represents the very beginning of the journey. When I hear those recordings today, I don’t simply hear old songs – I hear the voice of a much younger version of myself, completely consumed by the need to create something dark.
There was innocence in that period, but also an incredible amount of hunger and determination. Revisiting those recordings is like opening an old coffin and finding something inside that still has a pulse. The sound belongs to another age, and I would never want to change that. It is a document of where we came from, when everything was still unknown and the road ahead was hidden in darkness. So, I would like to say a huge thanx to my great friend Felix for that awesome release.
How important were tape trading and underground correspondence for the growth of the scene?
They were extremely important. Tape trading and handwritten correspondence was the bloodstream of the underground. A cassette arriving from another country was something special because it connected you with people and music that might otherwise have remained completely unknown to you. You had to search, write, wait and build relationships slowly. That patience created a very strong sense of brotherhood.
We were separated by distance, but the letters and tapes created a network between people who shared the same obsession. Today communication is almost instantaneous, which is useful, but something about that old process was magical. Every package felt like a message coming out of the darkness.
The Greek scene always seemed darker, more mystical, and more rooted in atmosphere than pure aggression. Was that intentional or simply natural?
I think it was mostly natural. We were not sitting down and saying, ‘We must create something mystical.’ These elements were already around us. The ancient history, mythology, ruins, religion and the atmosphere of Greece naturally influenced the way we thought about darkness and music. Of course, we consciously developed those elements later, but the foundation was instinctive. We wanted the music to create a world, not simply attack the listener. That is why atmosphere became so important. For me, true darkness does not always need speed or violence. Sometimes a single haunting melody can be far more disturbing than a wall of aggression.
Many fans consider the early Greek sound timeless. Why do you think those recordings still resonate so strongly today?
I think, because they were created with genuine passion and without the intention of following a formula. Those recordings had limitations, of course, but those limitations became part of their character. They captured a particular moment that could never be reproduced exactly today.
There was something raw and mysterious about them. I also think atmosphere survives time better than production. A modern recording can sound perfect, but if there is no spirit behind it, it will eventually disappear. When an old recording still creates a feeling inside you decades later, then something has survived beyond the music itself. That is the real immortality of a recording.
If you could preserve one thing from the spirit of the old underground for future generations, what would it be?
I think the sincerity and the passion. That would be the one thing I would preserve. In the old underground, people created music because they had something burning inside them. There was no need to turn everything into a career, a product or a competition. You followed the music because you had no other choice. I would also preserve the sense of discovery. Young people should still search for music, for ideas and for their own identity rather than accepting everything that is placed in front of them. The underground should always have some darkness that has not yet been explored. Once everything becomes completely visible, the mystery begins to disappear.
What keeps the flame of Varathron burning after more than three decades?
The need to create is still there. That is the simplest answer. I still hear music in my head, I still have ideas and I still feel that there are things I have not expressed yet. As long as that feeling exists, I cannot imagine simply closing the door and walking away. Varathron has also become much more than a band to me. It has accompanied me through almost my entire adult life. We have experienced difficult times, losses, changes and moments of triumph, but the flame always returned. Perhaps that is because it was never something artificial. It came from a very deep place, and after all these years, that place is still alive.
Do you have any final message for the loyal underground supporters who have followed Varathron throughout the decades?
I would like to thank everyone who has walked with us through all these years. Some of you discovered Varathron in the beginning, others found the band much later, but every person who has listened, supported us, attended our shows or carried our music into another part of the world has become part of this journey. Without the underground, this story could never have continued for so long. Keep the flame alive. Support the music you believe in, search beyond what is presented to you, and never allow the spirit of the underground to become just another commodity. Darkness has always belonged to those willing to enter it without fear. We will continue walking there as long as the flame burns.
Hail the underground,
Stefan Necroabyssious
Nederlands:
Varathron behoort tot de fundamenten waarop de Griekse blackmetalscene werd gebouwd. Opgericht in 1988 en samen met namen als Rotting Christ en Necromantia verantwoordelijk voor een geluid dat zich al vroeg duidelijk onderscheidde van wat er in Scandinavië gebeurde. Minder gericht op snelheid en ijzige agressie, maar zwaar, occult, mystiek en gedragen door riffs die diep uit de Griekse ondergrond leken te komen.
Met His Majesty at the Swamp schreef de band een van de bepalende albums van de vroege Hellenic black metal, waarna Varathron zijn eigen pad bleef volgen. Door bezettingswisselingen, veranderende tijden en meer dan drie decennia undergroundgeschiedenis bleef één constante overeind: de karakteristieke stem en aanwezigheid van oprichter Stefan Necroabyssious. Inmiddels bestaat Varathron uit Stefan, Achilleas C., Sotiris, Stratos en Haris, een bezetting die al jarenlang de moderne periode van de band vormgeeft.
En Varathron leeft nadrukkelijk niet alleen van zijn verleden. Na The Crimson Temple uit 2023 werd onlangs alweer een eerste teken gegeven van het volgende hoofdstuk. Het nieuwe album draagt de titel Carnal Chronicles en zal opnieuw verschijnen via Agonia Records. Op 22 september 2026 verscheen de eerste studioteaser, terwijl kort daarvoor ook Forever Immortal, de officiële biografie van Varathron, werd aangekondigd. Een beter moment om Stefan Necroabyssious uitgebreid aan het woord te laten over verleden, heden en toekomst van Varathron is er eigenlijk nauwelijks.
Merg & Been sprak met Stefan over de beginjaren van de Griekse scene, de ontwikkeling van Varathron, occultisme en inspiratie, de blijvende betekenis van His Majesty at the Swamp, en natuurlijk over wat ons te wachten staat met Carnal Chronicles.
Varathron bestaat al sinds eind jaren tachtig. Hoe kijk je tegenwoordig naar de ontwikkeling van de Griekse blackmetalscene?
De Griekse scene is enorm veranderd sinds de tijd waarin wij begonnen, maar ik zie nog altijd dezelfde sterke geest die er doorheen loopt. Tegenwoordig zijn er veel meer bands, veel meer mogelijkheden en is het een stuk eenvoudiger geworden om toegang te krijgen tot muziek en met elkaar te communiceren. De underground is niet langer zo geïsoleerd als in de jaren tachtig en negentig, maar ik geloof dat er nog steeds muzikanten zijn die vanuit oprechte passie creëren, in plaats van simpelweg achter de laatste trends aan te lopen.
Wat mij vooral interesseert, is wanneer ik een jonge Griekse band hoor die een geheel eigen sfeer weet neer te zetten. De scene heeft haar geschiedenis, maar mag geen museum worden. Iedere generatie moet op haar eigen manier de duisternis betreden. Zolang er mensen zijn die bereid zijn om naar iets diepers te zoeken dan alleen het spelen van extreme muziek, zal de Griekse underground haar ziel behouden.
Wat onderscheidt volgens jou het Griekse blackmetalgeluid van de Scandinavische traditie?
Voor mij komt dat verschil voort uit de omgeving en de culturele achtergrond waarin de muziek is ontstaan. De Scandinavische bands hadden hun eigen landschappen, mythologie en duisternis, terwijl wij werden omringd door de overblijfselen van een eeuwenoude wereld, met tempels, ruïnes, mythen en vergeten religies. Zulke dingen worden onderdeel van je onderbewustzijn, of je dat nu wilt of niet.
Het Griekse geluid ontwikkelde zich bovendien rondom sfeer, melodie, een klassiek heavy metalgeluid en een zeker ritueel karakter. Het kon agressief zijn, maar agressie was nooit het enige doel. Er zat iets hypnotiserends in, iets wat verbonden leek met eeuwenoude schaduwen. We probeerden niet bewust anders te klinken dan de Scandinavische bands. We gaven simpelweg uitdrukking aan de duisternis die bij ons eigen land hoorde.
Als je terugkijkt, welke periode was dan het meest bepalend voor Varathron?
De vroege jaren negentig waren zonder twijfel een bijzonder belangrijke periode, omdat in die tijd de identiteit van Varathron steeds duidelijker vorm kreeg en de eerste belangrijke hoofdstukken van onze geschiedenis werden geschreven. We waren jong, hongerig en volledig ondergedompeld in de underground. Alles voelde nieuw en er zat een bepaalde vrijheid in het feit dat we geen idee hadden waar de muziek ons uiteindelijk zou brengen.
Toch zou ik niet zeggen dat één specifieke periode Varathron definieert. Iedere fase heeft iets achtergelaten. De beginjaren legden het fundament, de moeilijke jaren leerden ons hoe we moesten overleven en de latere jaren boden ons de mogelijkheid om de ideeën die er vanaf het begin al waren verder te ontwikkelen.
Ik beschouw de geschiedenis van de band als één lang ritueel, in plaats van een reeks afzonderlijke periodes. Ieder hoofdstuk is een volgende stap, steeds dieper dezelfde duisternis in.
Er lijkt de afgelopen vijf tot tien jaar sprake te zijn van een heropleving van het klassieke Griekse blackmetalgeluid uit de jaren negentig. Hebben jullie dat zelf ook gemerkt, en wat denk je dat nieuwere bands en luisteraars opnieuw naar die periode trekt?
Ja, ik heb zeker gemerkt dat er opnieuw veel belangstelling is voor het oude Griekse geluid. Ik denk dat dit deels komt doordat die opnames een heel specifieke sfeer hadden. Het waren geen perfecte producties, en misschien is juist die imperfectie precies wat ze hun karakter gaf. Je kon de mensen achter de muziek voelen.
Er zit tegenwoordig ook iets mysterieus in het ontdekken van muziek uit die periode. Een jongere luisteraar kan die oude platen horen en een wereld binnengaan die bestond voordat het internet alles veranderde. Het is bijna alsof je ergens een oude rituele opname opgraaft die jarenlang verborgen is gebleven.
Trends komen en gaan, maar een oprechte sfeer heeft geen houdbaarheidsdatum. Wanneer muziek een bepaalde geest in zich draagt, kan die tientallen jaren later nog steeds tot mensen spreken.
Kun je in dit stadium al iets vertellen over het aankomende album?
Er zijn dingen die zich in de schaduwen ontwikkelen en we werken aan nieuw materiaal, maar ik vertel liever niet te veel voordat het juiste moment daar is. Ik geloof dat een album eerst zijn eigen periode van duisternis moet doormaken voordat het aan de buitenwereld wordt blootgesteld. Te veel informatie kan soms juist iets van het mysterie wegnemen.
Wat ik wel kan zeggen, is dat de geest van Varathron springlevend is. We verkennen nieuwe ideeën, werken aan nummers en laten het materiaal zich op een natuurlijke manier ontwikkelen. Wanneer het volgende album klaar is, wil ik dat het aanvoelt als opnieuw een hoofdstuk binnen dezelfde reis — iets dat de oude geest van Varathron met zich meedraagt, maar tegelijkertijd een nieuwe deur opent.
Hoe zou je de sfeer en richting van het nieuwe materiaal omschrijven in vergelijking met jullie vorige release?
Het nieuwe materiaal ontwikkelt zich op een natuurlijke manier vanuit wat we met The Crimson Temple hebben gecreëerd, maar ik wil dat album niet simpelweg herhalen. Iedere plaat moet zijn eigen sfeer hebben, anders is er geen reden om hem te maken.
Er verschijnen donkerdere en meer atmosferische elementen, maar tegelijkertijd is er ook een duidelijk gevoel van beweging en ontwikkeling. Ik denk dat de ervaring van al die jaren ons de vrijheid geeft om ons geluid verder te verkennen. We weten inmiddels wat Varathron tot Varathron maakt, waardoor we niets hoeven te forceren.
Het nieuwe materiaal krijgt geleidelijk vorm en ik laat de muziek liever zelf haar karakter onthullen dan vooraf vast te leggen wat het uiteindelijk zou moeten worden.
Zal het nieuwe album de traditionele geest van Varathron voortzetten, of verkennen jullie ook nieuwe terreinen?
Het zal absoluut de traditionele geest van Varathron met zich meedragen. Er zijn bepaalde elementen die ik nooit verloren zou willen laten gaan: de duisternis, de sfeer, de melodie en dat rituele gevoel dat vanaf het begin onderdeel van de band is geweest. Die dingen zitten inmiddels in ons bloed.
Maar traditie mag nooit hetzelfde betekenen als herhaling. Ik wil nieuwe terreinen verkennen zonder onze wortels uit het oog te verliezen. Als de wortels sterk genoeg zijn, kun je de takken verschillende richtingen op laten groeien. Voor mij betekent evolutie dat we steeds dieper doordringen in wat Varathron al is, in plaats van dat we iets totaal anders proberen te worden.
WolfKult Religion heeft onlangs jullie eerste demo op 7” uitgebracht. Hoe belangrijk of betekenisvol is deze release voor jou persoonlijk, en hoe kijk je tegenwoordig terug op die vroege periode van Varathron?
Deze release betekent veel voor mij, omdat die demo het absolute begin van onze reis vertegenwoordigt. Wanneer ik die opnames tegenwoordig hoor, hoor ik niet simpelweg oude nummers — ik hoor de stem van een veel jongere versie van mezelf, volledig bezeten door de behoefte om iets duisters te creëren.
Er zat een bepaalde onschuld in die periode, maar tegelijkertijd ook een enorme honger en vastberadenheid. Het opnieuw beluisteren van die opnames voelt alsof je een oude doodskist opent en ontdekt dat er binnenin nog steeds iets een hartslag heeft.
Het geluid behoort tot een ander tijdperk en ik zou daar nooit iets aan willen veranderen. Het is een document van waar we vandaan komen, uit een tijd waarin alles nog onbekend was en de weg die voor ons lag volledig in duisternis gehuld was. Daarom wil ik mijn goede vriend Felix enorm bedanken voor deze geweldige release.
Hoe belangrijk waren tape trading en undergroundcorrespondentie voor de groei van de scene?
Ze waren ontzettend belangrijk. Tape trading en handgeschreven correspondentie vormden de levensader van de underground. Wanneer er een cassette uit een ander land op de deurmat viel, was dat iets bijzonders. Het bracht je in contact met mensen en muziek die anders waarschijnlijk volledig onbekend voor je waren gebleven.
Je moest zoeken, brieven schrijven, wachten en langzaam relaties opbouwen. Dat geduld zorgde voor een enorm sterk gevoel van broederschap. We werden geografisch van elkaar gescheiden, maar de brieven en tapes vormden een netwerk tussen mensen die allemaal dezelfde obsessie deelden.
Tegenwoordig verloopt communicatie vrijwel onmiddellijk, wat natuurlijk ontzettend praktisch is, maar er zat iets magisch in dat oude proces. Ieder pakketje voelde als een boodschap die vanuit de duisternis naar je toe werd gestuurd.
De Griekse scene leek altijd donkerder, mystieker en meer geworteld in sfeer dan in pure agressie. Was dat bewust, of ontstond dat gewoon vanzelf?
Ik denk dat het vooral vanzelf is ontstaan. We gingen niet bij elkaar zitten en zeiden: ‘We moeten iets mystieks creëren.’ Die elementen waren simpelweg al om ons heen aanwezig. De eeuwenoude geschiedenis, mythologie, ruïnes, religie en de sfeer van Griekenland beïnvloedden op natuurlijke wijze hoe wij over duisternis en muziek dachten.
Natuurlijk zijn we die elementen later bewust verder gaan ontwikkelen, maar de basis was instinctief. We wilden dat de muziek een wereld zou scheppen, niet dat ze de luisteraar alleen maar zou aanvallen. Daarom werd sfeer zo belangrijk. Voor mij heeft echte duisternis niet altijd snelheid of geweld nodig. Soms kan één beklemmende melodie veel verontrustender zijn dan een muur van agressie.
Veel fans beschouwen het vroege Griekse geluid als tijdloos. Waarom denk je dat die opnames vandaag de dag nog steeds zo sterk resoneren?
Ik denk omdat ze vanuit oprechte passie zijn gemaakt, zonder de bedoeling een bepaalde formule te volgen. Natuurlijk hadden die opnames hun beperkingen, maar juist die beperkingen werden onderdeel van hun karakter. Ze legden een specifiek moment vast dat vandaag de dag nooit meer exact gereproduceerd zou kunnen worden.
Er zat iets rauws en mysterieus in. Ik denk ook dat sfeer de tand des tijds beter doorstaat dan productie. Een moderne opname kan perfect klinken, maar als er geen geest achter zit, zal ze uiteindelijk verdwijnen. Wanneer een oude opname tientallen jaren later nog steeds iets in je losmaakt, dan heeft er iets overleefd dat verder gaat dan alleen de muziek. Dat is de ware onsterfelijkheid van een opname.
Als je één aspect van de geest van de oude underground zou kunnen bewaren voor toekomstige generaties, wat zou dat dan zijn?
Ik denk de oprechtheid en de passie. Dat zou het ene ding zijn dat ik zou willen bewaren. In de oude underground maakten mensen muziek omdat er iets in hen brandde. Er was geen behoefte om van alles een carrière, product of competitie te maken. Je volgde de muziek omdat je eigenlijk geen andere keuze had.
Ik zou ook dat gevoel van ontdekking willen behouden. Jonge mensen zouden nog altijd zelf naar muziek, ideeën en hun eigen identiteit moeten zoeken, in plaats van simpelweg alles te accepteren wat voor hun neus wordt gezet. De underground moet altijd een stukje duisternis behouden dat nog niet verkend is. Zodra alles volledig zichtbaar wordt, begint het mysterie te verdwijnen.
Wat houdt de vlam van Varathron na meer dan drie decennia nog steeds brandend?
De behoefte om te creëren is er nog altijd. Dat is het eenvoudigste antwoord. Ik hoor nog steeds muziek in mijn hoofd, ik heb nog steeds ideeën en ik heb nog steeds het gevoel dat er dingen zijn die ik nog niet heb uitgedrukt. Zolang dat gevoel bestaat, kan ik me niet voorstellen dat ik de deur simpelweg sluit en wegloop.
Varathron is voor mij inmiddels ook veel meer geworden dan alleen een band. Het heeft me bijna mijn hele volwassen leven vergezeld. We hebben moeilijke tijden meegemaakt, verliezen gekend, veranderingen doorgemaakt en momenten van overwinning beleefd, maar de vlam keerde altijd terug. Misschien komt dat doordat het nooit iets kunstmatigs is geweest. Het kwam uit een heel diepe plek, en na al die jaren leeft die plek nog steeds.
Heb je nog een laatste boodschap voor de trouwe undergroundsupporters die Varathron door de decennia heen zijn blijven volgen?
Ik wil iedereen bedanken die al die jaren met ons heeft meegelopen. Sommigen van jullie ontdekten Varathron helemaal aan het begin, anderen vonden de band pas veel later, maar iedereen die naar ons heeft geluisterd, ons heeft gesteund, onze optredens heeft bezocht of onze muziek naar een ander deel van de wereld heeft gebracht, is onderdeel geworden van deze reis.
Zonder de underground had dit verhaal nooit zo lang kunnen voortduren. Houd de vlam brandend. Steun de muziek waarin je gelooft, zoek verder dan wat je wordt voorgeschoteld en laat nooit toe dat de geest van de underground zomaar een handelswaar wordt.
De duisternis heeft altijd toebehoord aan degenen die bereid zijn haar zonder angst binnen te gaan. Wij zullen daar blijven rondlopen zolang de vlam blijft branden.
Hail the underground,
Stefan Necroabyssious