English:
The German duo Haemalharia consists of Hekla on drums and vocals and C.G. on guitar and bass. With Vast Roar Okkulus, the band delivers its first full-length album, offering ten tracks and just over thirty-six minutes of music. Three short untitled interludes cut the album into sections, while the remaining tracks move between raw black metal, death metal and war metal, all wrapped in a strange cosmic and occult atmosphere.
The production is raw, but never muddy. The guitars scrape and cut, the drums hit hard through the mix and the bass remains surprisingly present. Even during the most chaotic passages, enough detail survives to keep everything from collapsing into noise. That is no unnecessary luxury, because Haemalharia seems to take great pleasure in stacking riffs and rhythmic shifts on top of one another.
The songs refuse to behave neatly. Riffs suddenly twist into something else, tempo changes can hit almost violently and passages that seem to be settling into a pattern are abruptly broken open by a new acceleration or a completely different movement. It gives Vast Roar Okkulus a nervous tension that remains present almost throughout the entire album.
Hekla’s vocals reinforce that feeling. His voice sounds hoarse, agitated and at times almost hysterical, yet it remains controlled enough within the mix to leave space for the instruments. In the faster sections, vocals, drums and guitars merge into a suffocating assault, while the slower moments become more threatening rather than simply easing off.
The interludes work surprisingly well in this context. They do not really function as moments of rest, but rather as short transmissions from somewhere else. Strange sounds and atmospheric fragments briefly pull the listener away from the musical attack before the next track strikes again. This gives the album more cohesion and strengthens its cosmic character beyond what the song titles alone already suggest.
And those titles are almost a story in themselves. VÆNGRAUDAZ // Egregoik Extasy, NUBIALIENUS // Extraterrestrial Refugees and TYPHOKRISIS // Eso/Exo-Idiocy sound as if someone fed an occult dictionary through a broken satellite. That may sound absurd, but it fits the music surprisingly well: distorted, elusive and deliberately alienating.
At times, there is the brute directness of war metal, but Haemalharia never keeps things simple enough to fully settle into that style. Other passages lean more towards raw black metal or more dissonant death metal. The band seems far more interested in what happens when those styles are pushed against each other until the seams start to tear.
That also means Vast Roar Okkulus is not an easy album. Some transitions are downright clumsy and not every idea gets enough time to fully land before the next one takes over. But that restlessness is also part of the album’s character. This does not sound like music that was ever meant to be polished smooth.
At just over thirty-six minutes, Haemalharia also gets the length exactly right. Any longer and this amount of chaos could easily have become exhausting. As it stands, the album remains compact, aggressive and unpredictable enough to hold your attention.
Vast Roar Okkulus is therefore a strong and striking debut. Not everything hits equally hard, but when Haemalharia brings its best riffs, strange atmosphere and brutal rhythms together, something genuinely addictive emerges. This is not an album that politely asks for another listen; it drags you back in to discover what you missed the first time.
Nederlands:
Het Duitse duo Haemalharia bestaat uit Hekla op drums en zang en C.G. op gitaar en bas. Met Vast Roar Okkulus levert de band zijn eerste volledige album af, goed voor tien tracks en iets meer dan zesendertig minuten muziek. Drie korte titelloze interludes snijden de plaat in stukken, terwijl de overige nummers zich bewegen tussen rauwe black metal, death metal en war metal, verpakt in een merkwaardige kosmische en occulte wereld.
De productie is ruw, maar niet modderig. De gitaren schuren en snijden, de drums slaan hard door de mix heen en de bas blijft opvallend goed aanwezig. Daardoor blijft er zelfs tijdens de meest chaotische passages genoeg detail overeind. Dat is geen overbodige luxe, want Haemalharia stapelt riffs en ritmische verschuivingen met zichtbaar plezier op elkaar.
De nummers weigeren zich netjes te gedragen. Riffs slaan onverwacht om, tempowisselingen komen soms bijna bruut binnen en passages die zich net lijken vast te zetten worden plots opengebroken door een nieuwe versnelling of een compleet andere beweging. Dat geeft Vast Roar Okkulus een nerveuze spanning die vrijwel voortdurend aanwezig blijft.
Hekla’s vocalen versterken dat gevoel. Zijn stem klinkt schor, opgejaagd en bij vlagen bijna hysterisch, maar blijft precies genoeg binnen de mix om de instrumentatie ruimte te laten. In de snellere stukken ontstaat zo een behoorlijk verstikkende combinatie van zang, drums en gitaren, terwijl de tragere momenten juist meer dreiging krijgen.
De interludes werken daarbij opvallend goed. Ze voelen niet als rustpunten, maar eerder als korte transmissies uit een andere wereld. Vreemde geluiden en atmosferische tussenstukken trekken de luisteraar telkens even uit de muzikale aanval voordat de volgende track weer toeslaat. Daardoor krijgt het album meer samenhang en wordt het kosmische karakter sterker dan alleen de titels doen vermoeden.
En die titels zijn op zichzelf al een verhaal. VÆNGRAUDAZ // Egregoik Extasy, NUBIALIENUS // Extraterrestrial Refugees en TYPHOKRISIS // Eso/Exo-Idiocy klinken alsof iemand een occult woordenboek door een kapotte satelliet heeft gehaald. Dat klinkt wellicht absurd, maar het past verrassend goed bij de muziek: vervormd, ongrijpbaar en bewust vervreemdend.
Op momenten zit er de brute directheid van war metal in, maar Haemalharia houdt het nooit simpel genoeg om daar volledig in op te gaan. Andere passages trekken juist richting rauwe black metal of dissonantere death metal. De band lijkt vooral geïnteresseerd in wat er gebeurt wanneer die stijlen tegen elkaar aan worden gedrukt totdat de naden beginnen te scheuren.
Dat maakt Vast Roar Okkulus ook niet tot een makkelijke plaat. Sommige overgangen zijn ronduit lomp en niet ieder idee krijgt genoeg tijd om volledig te landen voordat het volgende zich aandient. Maar juist die rusteloosheid geeft het album karakter. Dit klinkt niet als muziek die gladgestreken moest worden.
Met iets meer dan zesendertig minuten kiest Haemalharia bovendien precies de goede lengte. Langer had deze hoeveelheid chaos waarschijnlijk vermoeiend kunnen worden. Nu blijft de plaat compact, agressief en onvoorspelbaar genoeg om de aandacht vast te houden.
Vast Roar Okkulus is daarmee een sterk en opvallend debuut. Niet alles is even raak, maar wanneer Haemalharia zijn beste riffs, vreemde sfeer en brute ritmes samenbrengt, ontstaat er iets dat behoorlijk verslavend werkt. Een plaat die niet vriendelijk vraagt om nog een luisterbeurt, maar je eerder opnieuw naar binnen trekt om te ontdekken wat je de vorige keer gemist hebt.
80/100
Haemalharia:
Bandcamp