English:
In 1994, Godblood released Flowers, one of the earliest, if not the first, Black Metal demos to emerge from Cyprus. More than three decades later, the Cypriots are still at it, and apparently growing older has done very little to make them more subtle. Their new EP is simply called Fuck The Skull. Four tracks, just over seventeen minutes, and a concept in which death and desire meet in a particularly unhealthy embrace.
Godblood themselves call it “necroerotic Black Metal”, a description that initially sounds like somebody invented another subgenre after a few drinks too many. Yet there is an actual idea behind Fuck The Skull. Thanatos and Eros — death and desire — are intertwined throughout the EP, with physicality, lust, decay and mortality constantly rubbing against one another.
The short Lust serves as the gateway before the title track properly tears things open. Anyone expecting an overdose of theatrical eroticism because of the concept will thankfully be disappointed. Godblood keep the musical foundation remarkably direct. The riffs possess that simple, sinister quality where atmosphere matters considerably more than technical decoration, while the production retains enough dirt beneath its fingernails without resorting to artificial basement aesthetics.
There is still something unmistakably present here from a band whose roots genuinely lie in the early nineties. Godblood do not need to reconstruct what underground Black Metal sounded like back then; they were actually part of it. That does not mean Fuck The Skull sounds like a forgotten demo that spent thirty years on a cassette in a damp cardboard box. The sound is fuller and more powerful, but the primitive mentality behind the music remains intact.
At over six minutes, Funeral Noir is the longest track and gives the music more room to unfold. The tempo is not constantly pushed forward, and precisely because of that, the morbid character of the EP gains additional weight. The guitars create an ominous backdrop while Deceased’s vocals spread across it like a grey layer of decay. This is perhaps where the combination of death, desire and deterioration works most effectively, without Godblood ever having to spell out the concept.
Blood Bible closes the EP without suddenly steering things in another direction. Again, the strength lies mainly in the simplicity of the material. Godblood do not pile dozens of riffs on top of one another, nor do they attempt to impress with technical acrobatics. Repetition, a filthy atmosphere and several well-placed changes of pace are more than enough to keep the track standing.
What is particularly striking is how little Fuck The Skull sounds like the work of a band trying to preserve its own past after more than thirty years. Godblood have a history stretching back to a period when Black Metal in Cyprus could barely be called a scene, but they do not use that history as an excuse to deliver a museum piece in 2026. The old mentality remains present while the material itself firmly exists in the here and now.
The production helps considerably. Dictator recorded most of the material and handled the mix at Temple of Flesh, while the drums were recorded in a studio genuinely called Sex Dungeon. On almost any other record that would be a completely irrelevant detail. On an EP called Fuck The Skull, built around the union of Eros and Thanatos, it somehow feels as though it could not have happened anywhere else.
At just over seventeen minutes, Fuck The Skull ends before its concept has any opportunity to exhaust itself. That is probably exactly the right length. Godblood present four compact chapters revolving around one clear idea without attempting to turn it into an hour-long philosophical treatise.
More than thirty years after Flowers, Godblood no longer need to convince anyone of their underground past. Far more important is that they are still capable of creating material that does not survive solely on that history. Fuck The Skull is primitive, morbid, filthy and, at times, strangely seductive.
“Necroerotic Black Metal”, then.
Apparently, we needed that subgenre after all.
Nederlands:
In 1994 bracht Godblood met Flowers een van de vroegste, zo niet de eerste, Black Metal-demo’s van Cyprus uit. Ruim drie decennia later zijn de Cyprioten nog steeds bezig, maar van enige behoefte om op respectabele leeftijd subtieler te worden lijkt weinig sprake. De titel van hun nieuwe EP is simpelweg Fuck The Skull. Vier nummers, ruim zeventien minuten en een concept waarin dood en verlangen elkaar op een bijzonder ongezonde manier ontmoeten.
Godblood noemt het zelf “necroerotic Black Metal”, een omschrijving die aanvankelijk vooral klinkt alsof iemand na een paar glazen te veel een nieuw subgenre heeft bedacht. Toch zit er achter Fuck The Skull daadwerkelijk een duidelijk idee. Thanatos en Eros — dood en verlangen — worden met elkaar verweven, waarbij lichamelijkheid, lust, verval en sterfelijkheid voortdurend tegen elkaar aanschuren.
Het korte Lust fungeert als toegangspoort voordat de titeltrack de zaak daadwerkelijk openbreekt. Wie door het concept een overdaad aan theatrale erotiek verwacht, komt gelukkig bedrogen uit. Godblood houdt de muzikale basis opvallend direct. De riffs hebben dat eenvoudige, sinistere karakter waarbij sfeer belangrijker is dan technische opsmuk, terwijl de productie voldoende vuil onder de nagels houdt zonder terug te vallen op kunstmatige kelderkwaliteit.
Daarin is nog altijd iets voelbaar van een band die zijn wortels daadwerkelijk in de vroege jaren negentig heeft liggen. Godblood hoeft niet te reconstrueren hoe underground Black Metal destijds klonk; de band maakte er zelf deel van uit. Dat betekent overigens niet dat Fuck The Skull klinkt als een vergeten demo die dertig jaar op een cassette in een vochtige doos heeft gelegen. Het geluid is voller en krachtiger, maar de primitieve mentaliteit achter de muziek is intact gebleven.
Funeral Noir is met ruim zes minuten het langste nummer en geeft de muziek meer ruimte om zich te ontvouwen. Het tempo wordt niet voortdurend opgedreven en juist daardoor krijgt het morbide karakter van de EP meer gewicht. De gitaren bouwen een dreigende achtergrond waarover de vocalen van Deceased zich als een grauwe laag verspreiden. Hier werkt die combinatie van dood, verlangen en verval misschien wel het sterkst, zonder dat Godblood het concept nadrukkelijk hoeft uit te leggen.
Met Blood Bible wordt de EP afgesloten zonder plotseling een andere richting in te slaan. Ook hier ligt de kracht vooral in de eenvoud van het materiaal. Godblood stapelt geen tientallen riffs op elkaar en probeert evenmin indruk te maken met technische capriolen. Herhaling, een smerige atmosfeer en een aantal goed geplaatste tempowisselingen zijn voldoende om het nummer overeind te houden.
Opvallend is vooral hoe weinig Fuck The Skull klinkt als een band die na meer dan dertig jaar vooral zijn eigen verleden probeert te conserveren. Godblood heeft een geschiedenis die teruggaat tot een periode waarin Black Metal op Cyprus nauwelijks een scene genoemd kon worden, maar gebruikt die geschiedenis niet als excuus om anno 2026 een museumstuk af te leveren. De oude mentaliteit is aanwezig, terwijl het materiaal zelf gewoon in het heden staat.
Ook de productie helpt daarbij. Dictator nam het grootste deel van het materiaal op en verzorgde de mix in Temple of Flesh, terwijl de drums werden opgenomen in een studio die daadwerkelijk Sex Dungeon heet. Bij een willekeurige andere plaat zou dat een onbelangrijk detail zijn. Bij een EP genaamd Fuck The Skull, gebouwd rond de vereniging van Eros en Thanatos, voelt het bijna alsof het niet anders had gekund.
Met iets meer dan zeventien minuten is Fuck The Skull voorbij voordat het concept zichzelf kan uitputten. Dat is waarschijnlijk precies de juiste lengte. Godblood presenteert vier compacte hoofdstukken rond één duidelijk idee, zonder daar een uur durend filosofisch traktaat van te willen maken.
Meer dan dertig jaar na Flowers hoeft Godblood niemand meer te overtuigen van zijn undergroundverleden. Veel belangrijker is dat de band nog steeds materiaal weet te maken dat niet uitsluitend op dat verleden leunt. Fuck The Skull is primitief, morbide, smerig en bij vlagen merkwaardig verleidelijk.
“Necroerotic Black Metal” dus.
Blijkbaar hadden we dat subgenre toch nodig.
83/100