English:
The promo has been sitting in my digital inbox for quite some time, but I held off until I had the physical vinyl edition from Void Wanderer Productions in my hands for the ultimate listening experience. What emerges from the sleeve is a transparent blue vinyl, which forms a striking unity with the sinister cover art featuring what I presume to be an Indian Tantric goddess. Thematically, Rites ov Flesh revolves around spiritual transformation through dark rituals. Cvinger combines Slavic and Indian Aghori influences with themes of sacrifice, death, blood, asceticism, magic, and rebirth.
The music is every bit as interesting as the subject matter. Hailing from Slovenia, the band has been active since 2012, and this is already their fourth full-length. Cvinger started out as a fairly traditional second-wave black metal band, but over the years they have evolved into an aggressive blend of black and death metal with a strong ritualistic and occult edge. The instrumental, dark intro on Side A immediately draws me into the atmosphere the band aims to create. Then the violence erupts: fast yet crushing black metal accompanied by incantatory choirs and impressive riffs. A guitar solo requiring some serious finger gymnastics flashes by, while the drumming in particular makes a lasting impression. Following the intro, the band fills the record with nine rituals that feel like parts of one larger whole. The ominous instrumental passages provide welcome contrasts in atmosphere, while the vocals – which shift from growls to screams and solemn clean singing – remain captivating throughout.
That drummer! Morgoth masters every style, from solemn and bombastic passages to lightning-fast blast beats, inevitably drawing comparisons to bands such as 1349 and Marduk. Atmospherically, I am repeatedly reminded of Mayhem. There are also hints of Kult ov Azazel, while the spirit of Morbid Angel occasionally seems to haunt the riffs. The dark, slightly muffled and menacing production undoubtedly contributes to those associations.
One of the highlights is Rite III – Mass Incineration for the Divine Resurrection. Clocking in at nine minutes, it is the longest ritual on the record, and Cvinger makes excellent use of every second. The drum intro is insane! Lightning-fast passages alternate with dragging, almost ceremonial sections, keeping the track in constant motion. It is especially when the band eases off the accelerator and a lament seems to seep up from some deep abyss that the dark atmosphere truly comes to the fore. The title sums it up beautifully: destruction and rebirth in a single track.
Rite IV – To Call Upon the Bog Spirit takes a different approach. The riffs are less focused on sheer speed and instead concentrate on building tension. The slow, dragging guitar parts and ominous rhythms give the track a claustrophobic quality, as if you have suddenly found yourself in the middle of a ritual whose purpose you would rather not discover.
Towards the end of the record, Cvinger demonstrates once again how effectively all these elements can come together with Rite IX – Abomination. The combination of raw screams, clean vocals, and heavy, ominous riffing makes for a worthy finale. Around the 1:40 mark, an atypical riff appears that feels like a nod to Tool. After all the rituals, sacrifices, and transformations, Abomination almost feels like the logical endpoint of the journey.
Slovenia is not a country you immediately associate with an abundance of extreme metal bands, and precisely because of that, Cvinger has something of its own identity. More importantly, the band genuinely incorporates its heritage into both its music and its thematic approach. The Slavic religious traditions and fascination with Indian and Aghori rituals feel like an essential part of the band’s identity rather than a superficial aesthetic choice.
Musically, everything is rock solid: strong musicianship, excellent riffs, a highly versatile drummer, and enough variation to keep the record interesting over multiple spins. Cvinger is a band with a distinct identity of its own—and that is something we like to see!
Nederlands:
De promo ligt al een tijdje digitaal voor me klaar, maar ik heb het fysieke vinyl exemplaar van Void Wanderer Productions afgewacht voor de ultieme luisterervaring. Een transparante blauwe plak is wat uit de sleeve komt en dit vormt een mooie eenheid met de sinistere cover art met, vermoed ik, een Indiase tantrische godin. Thematisch gaat Rites Ov Flesh over spirituele transformatie via duistere rituelen. Cvinger combineert Slavische en Indiase Aghori-invloeden met thema’s als offer, dood, bloed, ascese, magie en wedergeboorte.
De muziek is al nét zo interessant als de thematiek. De uit Slovenië afkomstige band is al sinds 2012 actief en dit is alweer hun vierde full-length. De band begon als een vrij traditionele second wave-blackmetalformatie, maar ontwikkelde zich in de loop der jaren richting een agressieve mix van black en death metal met een nadrukkelijke rituele en occulte inslag. De instrumentale, duistere intro van de A-kant trekt me gelijk in de sfeer die de band wil opwekken. Daarna barst het geweld los: snelle, maar zwaar klinkende black metal met incanterende koren en indrukwekkende riffs. Een gitaarsolo waarbij de nodige vingergymnastiek is gedaan flitst voorbij en vooral het drumwerk weet indruk te maken. Zo vult de band na de intro negen rituelen op de plaat, die aanvoelen als onderdelen van één groter geheel. De dreigende instrumentale passages zorgen voor de nodige sfeercontrasten en de zang – die wisselt van grunts tot screams en plechtige cleane zang – blijft boeiend.
Die drummer! Morgoth beheerst alle stijlen, van plechtig en pompeus tot vliegensvlugge blastbeats die de muziek automatisch gelijkenissen geven met bands als 1349 en Marduk. Qua sfeer moet ik geregeld aan Mayhem denken. Ergens krijg ik ook Kult ov Azazel-vibes mee en sporadisch waart de geest van Morbid Angel door de riffs. De donkere, ietwat doffe en dreigende productie zal daar ongetwijfeld aan bijdragen.
Een van de hoogtepunten is Rite III – Mass Incineration for the Divine Resurrection. Met negen minuten is dit het langste ritueel op de plaat en Cvinger benut die ruimte optimaal. De drumintro is waanzinnig! Razendsnelle passages worden afgewisseld met slepende, bijna plechtige stukken, waardoor het nummer voortdurend in beweging blijft. Vooral wanneer de band het gaspedaal even loslaat en een klaagzang uit de diepe krochten sijpelt, komt de duistere atmosfeer sterk naar voren. De titel vat het eigenlijk mooi samen: vernietiging en wedergeboorte in één nummer.
Rite IV – To Call Upon the Bog Spirit gooit het vervolgens over een andere boeg. De riffs zijn minder gericht op pure snelheid en bouwen vooral spanning op. De slepende gitaarpartijen en dreigende ritmes geven het nummer iets beklemmends, alsof je midden in een ritueel terecht bent gekomen waarvan je de bedoeling liever niet wilt weten.Aan het einde van de plaat laat Cvinger met Rite IX – Abomination nog eenmaal horen hoe goed de verschillende elementen samenkomen. De combinatie van rauwe screams, cleane zang en zwaar, dreigend riffwerk maakt dit een waardige afsluiter. Rond 1:40 komt een atypische riff voorbij die voelt als een knipoog naar Tool. Na alle rituelen, offers en transformaties voelt Abomination bijna als het logische eindpunt van de reis.
Slovenië is geen land dat je onmiddellijk associeert met een overvloed aan extreme metalbands, en juist daardoor heeft Cvinger iets eigens. Belangrijker nog: de band gebruikt zijn afkomst ook daadwerkelijk als onderdeel van de muziek en thematiek. De Slavische religieuze tradities en de fascinatie voor Indiase en Aghori-rituelen voelen als een wezenlijk onderdeel van de identiteit van de band. Muzikaal staat het als een huis: sterke muzikanten, uitstekende riffs, een zeer veelzijdige drummer en genoeg afwisseling om de plaat meerdere luisterbeurten interessant te houden. Een band met een eigen smoel en dat zien we graag!
90/100