English:
There are bands that, after decades, mainly live off their past. Fortunately, Taake is not one of them. Hoest has now been involved with Taake for more than three decades, and although the band has long since moved beyond the sound of the Taake of the late nineties, its own identity remains remarkably strong. With En Skog av Nidstang, Taake delivers its ninth full-length album, a record that in many ways returns to the band’s raw essence without simply becoming a repetition of the past.
Where 2023’s Et Hav av Avstand gave a somewhat more distant impression, En Skog av Nidstang feels more direct and earthy. The four songs take plenty of time to develop, but Taake has little interest in taking the listener by the hand. The riffs come and go, sometimes angular and threatening, at other times surprisingly melodic. This is music that does not immediately reveal all of its secrets.
That may well be one of the album’s strongest points. En Skog av Nidstang is not a record that completely falls into place after a single listen. Some riffs may initially seem somewhat drawn out, but after several listens they gain more and more meaning within the bigger picture. The music needs room to breathe. That makes the album interesting, but at times also somewhat demanding.
The production contributes greatly to this. Taake does not opt for an overly modern or clinical sound. Quite the opposite: the production is raw, stripped-down and at times almost primitive. The guitars have that recognisable, slightly abrasive Taake sound, while Hoest’s vocals still sound convincing and venomous. There is very little standing between the listener and the music. According to the band itself, the recordings were deliberately made with less emphasis on modern studio techniques and more on intuition and simple means. You can hear that in the result.
The album opens with “Einstoeingen og Eg”, a track that was previously released as a single and therefore served as the first introduction to the album for many listeners. It is a good introduction to what follows: recognisably Taake, but never taking the easy route. The riffs contain enough melodic elements to stick with you, while the raw execution prevents the whole thing from becoming too polished.
“Et Dyr tok min Hud” continues along the same path and particularly demonstrates how well Taake can combine aggression and atmosphere. The music does not need to constantly run at full speed to sound threatening. It is precisely the shifts between more aggressive passages and sections where the riffs are allowed to breathe that give the song its character.
With “Engler”, the pace and atmosphere shift once again. The song feels less hurried and allows more room for the atmospheric side of Taake. At the same time, this is one of the moments where it becomes clear that Hoest is not simply trying to recreate the past. The classic ingredients are there, but the way they are brought together clearly belongs to Taake’s current phase.
Closer “Av Guds ville Naade” provides a fitting ending to the album. Again, there is no grand finale attempting to outdo everything that came before, but rather one final long journey through the same dark landscape. This makes the album feel like a complete work rather than four separate songs that simply happened to end up on the same release.
And perhaps that is ultimately the greatest strength of En Skog av Nidstang. Taake is not trying to convince anyone that it is 1999. Nor does the band need to chase modern black metal trends. Hoest continues to do what he has been doing well for many years: making music according to his own rules.
For fans of the older Taake records, that does not automatically mean this album surpasses Nattestid ser porten vid or Hordalands doedskvad. That would be an unfair comparison. The strength of En Skog av Nidstang lies precisely in the fact that the album claims its own place within the band’s discography.
After more than thirty years, Taake remains instantly recognisable, but certainly not exhausted. En Skog av Nidstang is raw, uncompromising and at times particularly strong. It is not an album you will fully understand after one listen, but rather a record that reveals more of itself with every spin.
Nederlands:
Er zijn bands die na tientallen jaren vooral teren op hun verleden. Taake is daar gelukkig geen voorbeeld van. Hoest heeft inmiddels meer dan drie decennia aan Taake achter zich en hoewel de band al lang niet meer uitsluitend klinkt als het Taake van eind jaren negentig, blijft de eigen identiteit opvallend sterk overeind. Met En Skog av Nidstang levert Taake zijn negende volledige album af, een plaat die in veel opzichten teruggrijpt naar de rauwe essentie van de band, zonder simpelweg een herhaling van het verleden te worden.
Waar Et Hav av Avstand uit 2023 een wat meer afstandelijke indruk maakte, voelt En Skog av Nidstangdirecter en aardser aan. De vier nummers nemen uitgebreid de tijd om zich te ontwikkelen, maar Taake heeft weinig behoefte om de luisteraar bij de hand te nemen. De riffs komen en gaan, soms hoekig en dreigend, dan weer verrassend melodieus. Het is muziek die niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgeeft.
Dat laatste is misschien wel een van de sterkste punten van het album. En Skog av Nidstang is geen plaat die na één luisterbeurt volledig op zijn plek valt. Sommige riffs lijken aanvankelijk wat lang uitgesponnen, maar krijgen na meerdere luisterbeurten steeds meer betekenis binnen het geheel. De muziek heeft ruimte nodig. Dat maakt het album tegelijkertijd interessant en soms ook wat veeleisend.
De productie draagt daar sterk aan bij. Taake kiest niet voor een overdreven moderne of klinische sound. Integendeel: het geluid is rauw, kaal en soms bijna primitief. De gitaren hebben die herkenbare, licht krassende Taake-klank, terwijl de vocalen van Hoest nog altijd overtuigend en venijnig klinken. Er is weinig dat tussen de luisteraar en de muziek staat. Volgens de band zelf werden de opnames bewust gemaakt met minder nadruk op moderne studiotechniek en meer op intuïtie en eenvoudige middelen. Dat hoor je terug.
Het album opent met “Einstoeingen og Eg”, een nummer dat al eerder als single verscheen en daarmee voor veel luisteraars de eerste kennismaking met de plaat vormde. Het is een goede introductie tot wat volgt: herkenbaar Taake, maar niet gemakzuchtig. De riffs hebben genoeg melodische elementen om te blijven hangen, terwijl de rauwe uitvoering voorkomt dat het geheel te gepolijst wordt.
“Et Dyr tok min Hud” zet die lijn voort en laat vooral horen hoe goed Taake agressie en sfeer met elkaar kan combineren. De muziek hoeft niet constant op topsnelheid te spelen om dreigend te klinken. Juist de wisselingen tussen meer aanvallende passages en stukken waarin de riffs langer mogen ademen geven het nummer zijn karakter.
Met “Engler” wordt het tempo en de sfeer opnieuw verschoven. Het nummer voelt minder gejaagd en biedt meer ruimte voor de atmosferische kant van Taake. Dit is tegelijkertijd een van de momenten waarop duidelijk wordt dat Hoest niet simpelweg probeert het verleden opnieuw te creëren. De klassieke ingrediënten zijn aanwezig, maar de manier waarop ze worden samengebracht is duidelijk afkomstig uit de huidige fase van Taake.
Afsluiter “Av Guds ville Naade” vormt een passend einde van de plaat. Ook hier geen grootse finale die alles nog eens probeert te overtreffen, maar eerder een laatste lange tocht door hetzelfde duistere landschap. Daarmee voelt het album als een geheel, in plaats van vier losse nummers die toevallig op dezelfde release terecht zijn gekomen.
En misschien is dat uiteindelijk de grootste kracht van En Skog av Nidstang. Taake probeert niemand ervan te overtuigen dat het 1999 is. De band hoeft ook geen moderne blackmetaltrend achterna te lopen. Hoest doet vooral waar hij al jarenlang goed in is: muziek maken volgens zijn eigen regels.
Voor liefhebbers van de oude Taake-platen betekent dat niet automatisch dat dit album boven Nattestid ser porten vid of Hordalands doedskvad uitkomt. Dat zou ook een oneerlijke vergelijking zijn. De kracht van En Skog av Nidstang zit juist in het feit dat het album zijn eigen plek binnen de discografie opeist.
Na ruim dertig jaar is Taake nog altijd herkenbaar, maar zeker niet uitgeblust. En Skog av Nidstang is rauw, eigenzinnig en bij vlagen bijzonder sterk. Het is geen album dat je na één luisterbeurt volledig begrijpt, maar juist een plaat die met iedere draaibeurt meer prijsgeeft.
Score: 80/100
Taake:
Facebook
Instagram
Dark Essence Records:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Webstore