English:
Ruins often tell richer stories than monuments that still stand untouched. Crumbling churches, abandoned cemeteries, and forgotten stone walls bear the weight of memory, loss, and the relentless passage of time. It is within that desolate landscape that Vide finds its inspiration. Aux enfants des ruines is not a celebration of destruction, but a meditation on what remains after everything else has faded away. The result is an album that is as melancholic as it is captivating.
Behind Vide stands Hylgaryss, a familiar name within the French underground through projects such as Le Prochain Hiver and Winter Funeral. While listeners acquainted with his previous work will recognize many of his signature traits, Aux enfants des ruines feels like his most complete and deeply personal statement to date. As a one-man project, every instrument, every vocal line, and every composition originates from a single creative vision, giving the album an impressive sense of cohesion.
From the opening title track onward, Vide constructs a world where raw black metal continuously intertwines with moments of solemn beauty. Razor-sharp guitar melodies, anguished vocals, and relentless drumming form the album’s backbone, yet they are constantly complemented by subtle ambient textures, melancholic harmonies, and carefully arranged choral passages. Rather than feeling like a collection of separate songs, the record unfolds as one continuous emotional journey through a landscape haunted by fading memories.
One of the album’s most remarkable strengths is its use of children’s choirs. What could easily have become a gimmick instead serves a genuine artistic purpose, reinforcing themes of lost innocence and forgotten hope. As the album progresses, those youthful voices gradually give way to adult choirs, symbolizing an inevitable transition into a far harsher reality. It is a subtle concept that adds considerable emotional depth without ever becoming overly obvious.
The eleven-minute Hymne au vide stands among the album’s finest moments. Patiently building tension before erupting into waves of raw black metal, it perfectly demonstrates Hylgaryss’ ability to sustain atmosphere across extended compositions. The four-part Messe des ruines suite forms the emotional heart of the record, with Le refuge emerging as a particular highlight thanks to its beautiful melodies and expertly paced development. The closing Passage brings the album’s recurring themes together in a deeply satisfying conclusion.
The production complements the music perfectly. Everything sounds organic and intentionally unpolished without sacrificing clarity. The guitars retain their abrasive edge, while the choirs and atmospheric layers are given enough space to breathe, allowing every emotional nuance to reach the listener. It is a delicate balance between rawness and refinement that suits the album exceptionally well.
Aux enfants des ruines does demand patience. Its deliberate pacing, emphasis on atmosphere, and overwhelming melancholy make it an album that reveals itself gradually rather than immediately. A few passages could perhaps have been slightly more concise to sharpen the overall momentum, but this hardly diminishes the strength of the work as a whole.
With Aux enfants des ruines, Vide delivers a stunning full-length debut that demonstrates just how emotionally powerful atmospheric black metal can be when atmosphere and thoughtful songwriting take precedence over spectacle. Hylgaryss has crafted an album that does not beg for attention but quietly earns it, leaving a lasting impression long after its final notes have disappeared into silence.
Nederlands
Verlaten kerken, ingestorte muren en overwoekerde begraafplaatsen spreken vaak meer tot de verbeelding dan gebouwen die nog fier overeind staan. In verval schuilt herinnering, en juist uit die herinneringen put Vide de kracht voor zijn eerste volledige album. Aux enfants des ruines is geen ode aan vernietiging, maar aan alles wat achterblijft wanneer de wereld langzaam afbrokkelt. Het resultaat is een plaat die even melancholisch als meeslepend klinkt.
Achter Vide schuilt Hylgaryss, een naam die binnen de Franse underground al jaren rondwaart dankzij projecten als Le Prochain Hiver en Winter Funeral. Wie zijn eerdere werk kent, zal veel vertrouwde elementen herkennen, maar Aux enfants des ruines voelt tegelijkertijd als zijn meest persoonlijke en uitgewerkte creatie tot nu toe. Als eenmansproject draagt Hylgaryss alle verantwoordelijkheid zelf, van composities en instrumentatie tot vocalen, en die volledige artistieke controle hoor je terug in de samenhang van het album.
Vanaf de titeltrack ontvouwt zich een wereld waarin rauwe black metal voortdurend wordt afgewisseld met verstilde, bijna sacrale momenten. Snijdende gitaarmelodieën, ijzige vocalen en onstuimige drums vormen de ruggengraat van de muziek, maar krijgen gezelschap van subtiele ambientlagen, melancholische harmonieën en koorpartijen die het geheel een verrassend emotionele lading geven. De muziek voelt daardoor niet als een opeenvolging van losse nummers, maar als één lange tocht door een landschap waarin herinneringen langzaam vervagen.
Een van de sterkste troeven van het album is het gebruik van kinderkoren. Waar dergelijke keuzes gemakkelijk als een goedkoop effect hadden kunnen overkomen, weet Hylgaryss ze juist op een natuurlijke manier in de composities te verweven. Ze versterken het gevoel van verloren onschuld en vormen een intrigerend contrast met de rauwe vocalen en de meedogenloze riffs. Naarmate het album vordert maken de kinderstemmen plaats voor volwassen koren, alsof de laatste restanten van jeugd definitief worden opgeslokt door de werkelijkheid. Het is een subtiel concept dat het album extra diepgang geeft zonder nadrukkelijk op de voorgrond te treden.
Met ruim elf minuten behoort Hymne au vide tot de absolute hoogtepunten. Het nummer bouwt geduldig spanning op, laveert tussen verstilling en explosieve uitbarstingen en laat horen hoe goed Hylgaryss lange composities beheerst. Ook de vierdelige Messe des ruines-cyclus vormt het hart van de plaat. Vooral Le refuge springt eruit dankzij zijn prachtige melodieën en natuurlijke spanningsopbouw, terwijl afsluiter Passage alle thematische lijnen op overtuigende wijze samenbrengt.
De productie sluit naadloos aan bij de sfeer van het album. Alles klinkt organisch en licht ongepolijst, zonder dat belangrijke details verloren gaan. De gitaren behouden hun rauwe karakter, terwijl de koorpartijen en atmosferische lagen voldoende ruimte krijgen om zich volledig te ontvouwen. Juist die balans tussen helderheid en ruwe emotie maakt de plaat bijzonder overtuigend.
Aux enfants des ruines vraagt wel de nodige aandacht van de luisteraar. De langzame opbouw, de nadruk op sfeer en de melancholische toon maken dit geen album dat zich onmiddellijk blootgeeft. Sommige passages hadden wellicht iets compacter gekund om de spanningsboog nog scherper te houden, maar dat doet weinig af aan de kracht van het geheel.
Met Aux enfants des ruines levert Vide een indrukwekkend debuut af dat laat horen hoeveel emotionele zeggingskracht atmosferische black metal nog altijd kan bezitten wanneer compositie en sfeer boven effectbejag worden geplaatst. Hylgaryss heeft geen plaat geschreven die om aandacht schreeuwt, maar een die de luisteraar langzaam naar zich toe trekt en pas loslaat wanneer de laatste echo is uitgestorven.
90/100
Vide:
Bandcamp