English:
Not every assault begins with an explosion. Sometimes a gate slowly creaks open, revealing something that has waited patiently in the shadows for centuries. At the Behest of Dreadful Lords feels exactly like that. From its ominous opening moments, the album unfolds into a world where ancient rituals, warlike riffs, and suffocating darkness merge into a deeply immersive experience. There is no rush, no unnecessary bombast—only a constant sense of menace that gradually tightens its grip and refuses to let go until the final note has faded.
The Chösen is far from a newcomer to the Dutch underground. For more than two decades, the Groningen-based band has followed its own uncompromising path, never bending to trends or the changing tides of the scene. After the release of For the Glory of the Empire and their return with Resistance Leading to Strength, At the Behest of Dreadful Lords proves that neither time nor silence has diminished the band’s conviction.
From the opening track, “Eternal Struggle,” The Chösen immediately establishes its intent. The riffs are filthy, razor-sharp, and steeped in an unmistakably old-school spirit. The songwriting thrives on the balance between relentless aggression and slower, ritualistic passages that steadily build tension before unleashing another wave of violence. That dynamic prevents the album from becoming a one-dimensional barrage of speed, allowing the atmosphere to breathe without sacrificing intensity.
The guitars are unquestionably the driving force behind the record. Nearly every composition contains memorable riffs that linger long after the music has stopped, yet never lose their raw edge. The drums remain powerful and purposeful without demanding the spotlight, while the bass subtly reinforces the weight of the arrangements. The harsh vocals complete the picture perfectly, sounding less like conventional singing and more like incantations delivered during an ancient ceremony.
One of the album’s greatest strengths lies in its atmosphere. Ambient passages, industrial textures, and carefully placed transitions bind the eleven tracks together into a coherent whole. Rather than feeling like a collection of separate songs, the record unfolds as a single ritual. “Sacred Ingvaeonic Mysticism” stands out as one of the strongest compositions, its hypnotic pacing and haunting melodies subtly recalling the spirit of the classic Greek scene. The Dutch-titled tracks, “De Patriarch van Langlevende Wouden” and “Het Vlees geworden Bewustzijn van het Universum,” further reinforce the band’s unique identity and mystical aesthetic.
The production complements the material exceptionally well. Everything sounds raw, organic, and alive. There is enough clarity to distinguish every instrument, yet nothing has been polished to the point where it loses its character. Instead of striving for sterile perfection, the band embraces a sound that captures the intensity of a rehearsal room rather than the precision of a modern studio. It may not appeal to everyone, but within the context of this album, it feels entirely appropriate.
That said, the album is not without its flaws. Across its eleven tracks and forty-minute running time, some of the riff patterns begin to feel familiar, and not every composition leaves an equally lasting impression. A few songs could have benefited from a more concise approach or an unexpected twist to further strengthen the overall pacing. Likewise, The Chösen deliberately stays close to its established formula, meaning genuine surprises remain relatively scarce.
These criticisms, however, do little to diminish the overall impact of the record. The Chösen has no interest in reinventing the genre or chasing contemporary trends. Instead, the band relies on authenticity, conviction, and consistently strong songwriting. It is precisely that unwavering dedication which allows At the Behest of Dreadful Lords to stand apart from many modern releases that depend more on pristine production than genuine atmosphere.
With At the Behest of Dreadful Lords, The Chösen demonstrates that integrity and vision will always outlast fashion. This is an album that refuses to reveal all of its secrets at once, rewarding repeated listens with ever-deeper layers of atmosphere and detail. A worthy addition to the band’s catalogue, and another compelling chapter in the legacy of one of the Dutch underground’s most steadfast names.
Nederlands:
Niet iedere aanval begint met een explosie. Soms opent zich langzaam een poort naar iets dat al eeuwen geduldig in de schaduw heeft gewacht. At the Behest of Dreadful Lords voelt precies zo. Vanaf de eerste dreigende klanken ontvouwt zich een wereld waarin oude rituelen, oorlogszuchtige riffs en verstikkende duisternis samensmelten tot een beklemmende luisterervaring. Geen haast, geen overbodige bombast, maar een constante dreiging die zich langzaam om de luisteraar heen sluit en pas loslaat wanneer de laatste noot is weggestorven.
The Chösen is bepaald geen nieuwe naam binnen de Nederlandse underground. Al ruim twee decennia bewandelt het Groningse gezelschap een compromisloos pad, zonder zich ooit iets aan te trekken van trends of de grillen van de scene. Na het debuut For the Glory of the Empire en de terugkeer met Resistance Leading to Strength laat de band met At the Behest of Dreadful Lords horen dat vuur en overtuiging in al die jaren niets aan kracht hebben ingeboet.
Vanaf “Eternal Struggle” zet The Chösen de toon. De riffs zijn vuil, scherp en doordrenkt van een onmiskenbare old-schoolmentaliteit. De muziek leunt zwaar op de wisselwerking tussen opzwepende snelheid en logge, rituele passages die de spanning steeds opnieuw opbouwen. Juist die afwisseling voorkomt dat de plaat verwordt tot een onophoudelijke muur van geweld. Wanneer de band het gaspedaal even loslaat, ontstaat er ruimte voor dreiging en atmosfeer, waarna de volgende aanval des te harder aankomt.
De gitaren vormen zonder twijfel het sterkste wapen van het album. Vrijwel iedere compositie bevat riffs die zich ongemerkt in het geheugen nestelen zonder hun rauwe karakter te verliezen. De drums doen precies wat ze moeten doen: krachtig ondersteunen zonder de aandacht op te eisen, terwijl de bas regelmatig subtiel extra diepte toevoegt aan het geluid. De raspende vocalen klinken overtuigend en bezwerend, alsof ze niet zozeer gezongen worden als uitgesproken tijdens een duister ritueel.
Wat At the Behest of Dreadful Lords extra karakter geeft, is de aandacht voor sfeer. Ambientfragmenten, industriële klanken en bezwerende overgangen verbinden de nummers tot één geheel. Daardoor voelt het album eerder als een ceremonie dan als een verzameling losse composities. Vooral “Sacred Ingvaeonic Mysticism” behoort tot de hoogtepunten dankzij zijn hypnotiserende opbouw en meeslepende melodieën. Ook de Nederlandstalige titels “De Patriarch van Langlevende Wouden” en “Het Vlees geworden Bewustzijn van het Universum” geven de plaat een eigen gezicht en versterken de mystieke uitstraling.
De productie sluit daar perfect bij aan. Alles klinkt ruw, organisch en levendig. Er is voldoende detail om de verschillende instrumenten goed te onderscheiden, maar nergens wordt de muziek steriel of overgepolijst. Het voelt alsof de band bewust heeft gekozen voor een geluid dat de intensiteit van een repetitieruimte dichter benadert dan de perfectie van een moderne studio. Dat zal niet iedere luisteraar aanspreken, maar binnen de context van dit album werkt het uitstekend.
Toch kent de plaat ook enkele zwakkere momenten. Met elf nummers en een speelduur van ongeveer veertig minuten sluipt er halverwege enige voorspelbaarheid in het riffwerk. Niet iedere compositie blijft even lang hangen en sommige ideeën hadden met een iets compactere uitwerking waarschijnlijk meer impact gehad. Daarnaast blijft de band bewust dicht bij zijn eigen formule, waardoor verrassingen schaars zijn.
Dat zijn echter kanttekeningen bij een album dat vooral uitblinkt in overtuiging. The Chösen probeert nergens vernieuwend of modieus te zijn. In plaats daarvan kiest de band voor authenticiteit, sterke riffs en een sfeer die vanaf de eerste tot de laatste minuut overeind blijft. Juist doordat de muziek zo eerlijk en compromisloos klinkt, weet At the Behest of Dreadful Lords zich te onderscheiden van veel hedendaagse releases die vooral op productie of technische perfectie leunen.
Met At the Behest of Dreadful Lords bewijst The Chösen dat toewijding en visie belangrijker zijn dan het najagen van trends. Het resultaat is een album dat misschien niet onmiddellijk al zijn geheimen prijsgeeft, maar met iedere luisterbeurt aan kracht wint. Een waardige toevoeging aan het oeuvre van een band die al jarenlang onverstoorbaar haar eigen pad volgt.
85/100