English:
The Belgian band Possession has now been active for 14 years and, in that time, has built a formidable reputation within the underground. When it comes to the line-up, this is clearly a gathering of seasoned musicians with an impressive résumé.
Among their ranks we find Pz.Kpfw and S. Iblis, whom we heard just last year on the latest album by Necromantic Worship. Then there is V. Viriakh, a name that will undoubtedly ring a bell with connoisseurs thanks to his involvement in Diktasterion. Further completing the line-up is N. Vmtr, known from Omegavortex, and finally I. Dveikus, who can also be seen performing live with bands such as Heinous and Solfatare.
With such names in the fold, it comes as no surprise that Possession sound like a tight and experienced collective, where technical mastery and a dark artistic vision go hand in hand. The cross-pollination between these various projects results in a layered and intensely lived-in sound, firmly rooted in tradition yet sharpened with a contemporary, uncompromising edge.
Their first album, Exorkizein, dates back to 2017, and since then the band has mainly focused on contributing to various split releases. Now, finally, there is a new full-length record, and damn, was it worth the wait.
Although our trusted reference source, the Metal Encyclopaedia, categorizes these Belgians as Black/Death, the Death Metal component can largely be set aside. What blasts from the speakers is, at its core, fiercely satisfying Black Metal. Blastbeat after blastbeat is hurled mercilessly at your skull, never once sacrificing intensity. The guitars and bass reinforce this sonic assault with a relentless barrage of razor-sharp tremolo riffs, cutting through the mix like icy gusts of wind.
The production is raw yet clear enough to let every detail breathe: beneath the wall of aggression, subtle accents and melodic lines add an extra layer of depth. The drums charge forward without restraint, while the vocals scrape across the instrumental violence like a demonic incantation.
After a brief moment of respite featuring a cello ensemble, it almost seems as if the band has shifted down a gear, but appearances are deceiving. It doesn’t take long before they slam everything back into top gear, barreling ahead like a runaway train intent on smashing straight through the terminal buffers.
Yes, Belgium may be a small country, but whenever something emerges from our eastern neighbor, it is something to take seriously. An outstanding record.
Nederlands:
Het Belgische Possession bestaat inmiddels al 14 jaar en heeft in die tijd een stevige reputatie opgebouwd binnen de underground. Ook wat betreft de bezetting is hier duidelijk sprake van een verzameling doorwinterde muzikanten met een rijk palmares.
Zo treffen we onder andere Pz.Kpfw en S. Iblis in de rangen, die we het afgelopen jaar nog aan het werk hoorden op het album van Necromantic Worship. Daarnaast is er V. Viriakh, een naam die bij kenners ongetwijfeld een belletje doet rinkelen dankzij zijn betrokkenheid bij Diktasterion. Verder vinden we N. Vmtr, bekend van Omegavortex, en tot slot I. Dveikus, die we live aan het werk kunnen zien bij onder meer Heinous en Solfatare.
Met zulke namen in de gelederen is het geen verrassing dat Possession klinkt als een hecht en ervaren collectief, waarin technische beheersing en duistere visie hand in hand gaan. De kruisbestuiving tussen deze verschillende projecten zorgt bovendien voor een gelaagde en intens doorleefde sound, geworteld in de traditie maar met een eigentijdse, nietsontziende scherpte.
Hun eerste album, Exorkizein, dateert alweer uit 2017 en sindsdien heeft de band zich voornamelijk beziggehouden met het vullen van diverse split-releases. Nu is er dan eindelijk weer eens een volwaardig, compleet werk, en potverdorie, wat heeft het wachten zich geloond.
Hoewel ons trouwe naslagwerk, de Metal Encyclopedie, deze Belgen bestempelt als Black/Death, kun je het Death Metal-gedeelte eigenlijk grotendeels verwaarlozen. Wat hier uit de speakers knalt, is in essentie vooral bijzonder smakelijke Black Metal. Blastbeat na blastbeat wordt genadeloos op je hoofd afgevuurd, zonder ook maar een moment aan intensiteit in te boeten. De gitaren en basgitaar versterken dat sonische geweld met een constante stroom aan snijdende tremolo-riffs, die als ijzige windvlagen door de nummers jagen.
De productie is rauw maar helder genoeg om elk detail te laten ademen: onder de muur van agressie hoor je subtiele accenten en melodische lijnen die het geheel net dat beetje extra diepgang geven. De drums razen onverbiddelijk voort, terwijl de vocalen als een demonische bezwering over het instrumentale geweld heen schuren.
Na een korte rustpauze met een cello ensemble lijkt het even dat we de versnellingspook naar onder hebben geschakeld maar schijn bedriegt en de mannen al weer snel alles in de hoogste stand en denderen lekker door als een losgeslagen trein die een kopstation wil doorboren.
Jazeker, België is een klein landje maar als er iets vanuit ons oostelijk buurland komt dan is het direct iets waar je rekening mee moet gaan houden, top plaat!
90/100