English:
At the end of 2024, my bubble was abruptly shaken by a tape from Belgium. Bacht’n de Vulle Moane was the illustrious name they chose, and musically these gentlemen proved to be just as refreshing as their band name suggested. As usual, I dug deeper into the story behind the band and thus found myself confronted with, at the time still unknown to me, Apovrasma.
A brief introduction is in order. Apovrasma is the brainchild of Stijn Vermeersch, better known as Scum. In addition to this project, he is active in the aforementioned Bacht’n de Vulle Moane and Ordigort, and handled bass duties on the debut of Matavitatau. In 2020, he first emerged with Apovrasma—Greek for “despicable person”, through the demo The Scorch of Basan. Since then, three more albums have followed, and now a fourth manifestation presents itself in the form of Kronieken van de Haatzaaier.
What immediately stands out about Apovrasma is its uncompromising approach to the genre: raw, unpolished, and indifferent to trends. Where Bacht’n de Vulle Moane still displays a certain idiosyncratic playfulness, Apovrasma opts for a far more suffocating atmosphere. The sound breathes a cold, almost misanthropic intensity, firmly rooted in the second wave of Black Metal, yet unafraid to incorporate other styles to reinforce its impact, most notably the more psychedelic textures reminiscent of Krautrock.
With Kronieken van de Haatzaaier, Scum seems to further refine his vision. The production remains deliberately rough, yet reveals more depth and layering than before. The riffs cut deep, the vocals resound like a cavernous indictment from a damp crypt, and the whole feels like a calculated outpouring of disdain, far removed from aggression for aggression’s sake.
For this album, Scum enlisted a few kindred spirits to strengthen his quest. Loimos (Matavitatau) takes his place behind the drum kit, while Bacht compatriot A.A.K. (Bacht’n de Vulle Moane) handled the mixing. Their involvement ensures that Kronieken van de Haatzaaier transcends the boundaries of a mere one-man endeavor, evolving instead into a collective assault.
With its blend of relentless Black Metal, clearly indebted to the classic Greek sound—interwoven with psychedelic Krautrock echoes and carefully integrated ambient and synth passages, this Chronicle unfolds as a remarkably multifaceted album. Fury alternates with hypnotic, almost hallucinatory moments, elevating the record beyond a simple eruption of hatred: it becomes a layered journey through darkness, mysticism, and alienation.
Nederlands:
Eind 2024 werd mijn bubbel ruw opgeschrikt door een tape uit België. Bacht’n de Vulle Moane noemde het illustere gezelschap zich, en muzikaal waren deze heren net zo verfrissend als de keuze van hun bandnaam deed vermoeden. Zoals gewoonlijk dook ik dieper in het verhaal achter deze band en zo kwam ik terecht bij, het toen nog voor mij onbekende, Apovrasma.
Een kleine introductie dringt zich op. Apovrasma is het geesteskind van Stijn Vermeersch, beter bekend als Scum. Naast dit project is hij actief bij het eerder genoemde Bacht’n de Vulle Moane en Ordigort, en hanteerde hij de bas op het debuut van Matavitatau. In 2020 trad hij voor het eerst naar buiten met Apovrasma, Grieks voor ‘verachtelijk persoon’, via de demo The Scorch of Basan. Sindsdien volgden nog drie albums, met nu een vierde wapenfeit in de vorm van Kronieken van de Haatzaaier.
Wat meteen opvalt aan Apovrasma is de compromisloze benadering van het genre: rauw, ongeslepen en wars van trends. Waar Bacht’n de Vulle Moane nog een zekere eigenzinnige speelsheid tentoonspreidt, kiest Apovrasma voor een meer verstikkende atmosfeer. Het geluid ademt een kille, haast misantropische intensiteit uit die stevig geworteld is in de tweede golf, maar toch een eigen signatuur draagt en er niet voor schuwt om andere stijlen te benutten om het geluid meer kracht te geven. Denk hierbij aan het meer psychedelische geluid van Krautrock.
Met Kronieken van de Haatzaaier lijkt Scum zijn visie verder te verfijnen. De productie blijft bewust ruw, maar toont meer gelaagdheid dan voorheen. De riffs snijden, de vocalen klinken als een galmende aanklacht uit een vochtige crypte, en het geheel voelt als een weloverwogen uitbarsting van weerzin, niet louter agressie om de agressie.
Voor dit album wist Scum enkele geestverwanten te strikken om zijn queeste kracht bij te zetten. Zo horen we Loimos (Matavitatau) achter het drumstel, terwijl Bacht-medestrijder A.A.K. (Bacht’n de Vulle Moane) instond voor de mix. Die samenwerking zorgt ervoor dat Kronieken van de Haatzaaier niet enkel een eenmansvisie blijft, maar uitgroeit tot een collectieve aanval.
Met zijn mix van snoeiharde Black Metal – duidelijk schatplichtig aan de klassieke Griekse sound, verweven met psychedelische echo’s uit de krautrock en zorgvuldig ingepaste ambient- en synthpassages, ontpopt deze Kroniek zich tot een verrassend veelzijdig album. De furie wordt afgewisseld met bezwerende, haast hallucinerende momenten, waardoor het geheel meer wordt dan een loutere uitbarsting van haat: het is een gelaagde reis door duisternis, mystiek en vervreemding.
85/100