English:
Whenever musicians from different underground bands join forces, it remains to be seen what will eventually come out of it. Especially when those involved have each developed their own musical background and distinctive style. Sentries brings together several experienced musicians from the Belgian, Dutch and Norwegian underground, but with Disciples of Void & Fire, they have clearly chosen to follow their own path. The result is a fiercely aggressive and at times downright merciless debut album that also leaves a surprising amount of room for atmosphere and melody.
The members of Sentries are also involved in bands such as Oerheks, Silver Knife, Woudgilde, Taubrą and Deadspeak. Anyone expecting this to be an extension of their other musical activities, however, is in for a surprise. Naturally, there are certain similarities, but Sentries sounds quite different from the bands these musicians are usually associated with. And that is precisely what makes this collaboration so interesting.
Right from the opening moments, the band makes it clear that they have little interest in a gentle introduction. Fierce tremolo picking, furious blastbeats and an aggressive vocal delivery dominate much of the music. Yet Disciples of Void & Fire never turns into a monotonous barrage of violence. The compositions are carefully constructed and regularly interrupted by mid-tempo passages, allowing the guitar work to take on a more threatening and melodic character. Beneath the raw exterior lies a dark, almost ritualistic atmosphere that adds considerable depth to the music.
One particularly strong example is the nearly eight-minute Into the Dawn Beyond Mortality, which, to my ears, is one of the album’s highlights. Here, the interaction between the different musical elements works particularly well. The dissonant guitar lines give the composition a distinctly dramatic and oppressive character, while the constant changes in intensity maintain the tension throughout. There is something almost tragic and deeply unsettling about this track, without Sentries ever losing their venom.
There is little to complain about regarding the production either. Mixing and mastering were handled by Déhà, whose distinctive touch is once again clearly audible. His productions generally have a powerful, full-bodied sound while retaining the necessary grimness, and Disciples of Void & Fire is no exception. The individual instruments remain clearly distinguishable, and the overall sound has plenty of sharpness and impact. After all, a production does not have to sound muffled or muddy to be convincingly dark.
With six compositions and a running time of just over forty minutes, Sentries has plenty of room to develop their musical ideas, and they make good use of it. The tracks never feel rushed, and the musicians put their technical abilities at the service of the music rather than indulging in unnecessary displays of virtuosity. The emphasis remains firmly on the strength of the compositions and how the various elements work together.
With Disciples of Void & Fire, Sentries delivers a convincing debut. The band demonstrates that bringing together experienced musicians from established projects does not necessarily result in a predictable combination of familiar styles. Quite the opposite, in fact. Sentries has managed to establish an identity of its own, where grimness, dissonance and a healthy dose of aggression complement each other remarkably well. A strong first statement that certainly leaves me curious about what this collaboration might bring in the future.
Nederlands:
Wanneer muzikanten uit verschillende undergroundbands de krachten bundelen, is het altijd afwachten wat daar uiteindelijk uit voortkomt. Zeker wanneer het gaat om muzikanten die ieder hun eigen muzikale achtergrond en herkenbare stijl hebben ontwikkeld. Sentries brengt een aantal ervaren krachten uit de Belgische, Nederlandse en Noorse underground samen, maar kiest met Disciples of Void & Fire nadrukkelijk voor een eigen koers. Het resultaat is een behoorlijk agressief en bij vlagen nietsontziend debuutalbum dat meer te bieden heeft dan enkel muzikaal geweld.
De leden van Sentries zijn onder meer actief bij bands als Oerheks, Silver Knife, Woudgilde, Taubrą en Deadspeak. Wie op basis van die namen verwacht een voortzetting van hun andere muzikale activiteiten te horen, komt echter bedrogen uit. Natuurlijk zijn er raakvlakken, maar Sentries klinkt toch wezenlijk anders dan de bands waarin deze muzikanten doorgaans actief zijn. En dat maakt deze samenwerking juist interessant.
Vanaf de eerste momenten maakt de band duidelijk weinig interesse te hebben in een voorzichtige kennismaking. Fel tremolospel, razende blastbeats en een agressieve vocale voordracht bepalen voor een belangrijk deel het geluid. Toch vervalt Disciples of Void & Fire nergens in een monotone uitbarsting van geweld. De composities zitten doordacht in elkaar en worden regelmatig opengebroken door midtempo passages, waarin het gitaarwerk een meer dreigend en melodieus karakter krijgt. Onder de rauwe buitenkant schuilt een duistere, soms haast bezwerende sfeer die het geheel extra diepgang geeft.
Een bijzonder sterk voorbeeld daarvan is het bijna acht minuten durende Into the Dawn Beyond Mortality, wat mij betreft een van de hoogtepunten van het album. Hier komt de wisselwerking tussen de verschillende muzikale elementen bijzonder goed uit de verf. De dissonante gitaarlijnen geven de compositie een uitgesproken dramatisch en beklemmend karakter. De voortdurende veranderingen in intensiteit houden de spanning vast en zorgen ervoor dat het nummer zich geleidelijk ontvouwt. Het heeft iets tragisch en onheilspellends, zonder dat Sentries daarbij zijn venijn verliest.
Ook op productioneel vlak valt er weinig te klagen. De mix en mastering zijn verzorgd door Déhà, wiens herkenbare hand ook hier duidelijk hoorbaar is. Zijn producties hebben doorgaans een behoorlijk vol en krachtig geluid, maar behouden gelukkig de nodige grimmigheid. Dat is op Disciples of Void & Fire niet anders. De instrumenten blijven goed van elkaar te onderscheiden en het geheel heeft voldoende scherpte en impact. Een productie hoeft tenslotte niet dof of rommelig te klinken om overtuigend duister te zijn.
Met zes composities en een speelduur van ruim veertig minuten heeft Sentries voldoende gelegenheid om zijn muzikale ideeën uit te werken. De band neemt daar ook daadwerkelijk de tijd voor. De nummers voelen niet gehaast aan en de muzikanten weten hun technische vaardigheden in dienst van de muziek te stellen. Daarbij wordt niet gekozen voor opzichtig vertoon, maar voor composities die vooral door hun onderlinge samenhang en overtuigingskracht overeind blijven.
Met Disciples of Void & Fire levert Sentries een overtuigend debuut af. De band laat horen dat ervaring binnen verschillende gevestigde projecten niet automatisch hoeft te resulteren in een voorspelbare optelsom van bekende stijlen. Integendeel, Sentries heeft een eigen geluid gevonden waarin grimmigheid, dissonantie en een flinke dosis agressie elkaar uitstekend aanvullen. Een sterk eerste wapenfeit dat nieuwsgierig maakt naar wat deze samenwerking in de toekomst nog gaat opleveren.
88/100
Sentries:
Bandcamp